Pas op... een sentimenteel ende nostalgisch log!
Zo'n jaar of vijf geleden ontdekte ik een bepaald en niet nader te defini?ren log.'Boh,' dacht ik, 'Dat kan ik ook. En beter!'
Tja, wat zal ik zeggen? Bescheidenheid binnenshuis, daar ben ik nooit zo goed in.
En dus opende ik een webstreepjelog.
En lulde wat op dat webstreepjelog.
Over hoe mijn ouders bijna de postcodeloterij wonnen.
En omdat loggen marketing is, begon ik te reageren bij anderen.
Zo belandde ik op een ander webstreepjelog. Van ene LadyBass. Die schreef daar een stukje over Kurt Weill.
'Ha! Kurt Weill,' reageerde ik, 'Kurt Weill is cool.'
Of iets van die strekking dan h?? Dat weet ik niet meer, hoor. Ik word ook een dag ouder, joh.
En toen had ik voor het eerst op een log gereageerd. Woehoe!
In al mijn grootheidswaanzinnigheid besloot ik een paar dagen later om maar meteen een serieuze puntenel aan te maken.
Dat werd annefloor.nl en als Anne-Floor overwon ik de zeven wereldzee?n der blogsophere. Al zeg ik het zelf, ja ja.
'Ben je daar nog?' reageerde LadyBass onder mijn logje over mijn ouders en de postcodeloterij op het webstreepjelog.
'Ja!' reageerde ik terug, 'Maar ik ben nu Anne-Floor, hoor!'
And I'm gonna kick some ass.
Dat dacht ik erbij.
Wist ik veel.
Je moet de lat hoog leggen in het leven, toch?
Maar goed, ik kickte some ass.
Op een goede manier, maar ook op een slechte manier.
Dat moet gezegd worden.
Ik maakte wat inschattingsfouten links en rechts, maar hee... dat hoort bij het leven.
LadyBass werd Amiek en veel mensen veranderden in anderen.
Sommige verwacht, sommige onverwacht.
Mensen kwamen en gingen.
Maar Amiek die bleef.
En werd een collega.
Dat was verrekte tof.
Dat je het even weet, Annemiek.
Anne-Floor ging uiteindelijk op in een wolkje van roze rook en werd Rosalie.
Mede omdat ik een Virginie nodig had. Een echte vriendin door dik en dun tegen wie ik aan kon razen over al die gekken in blogland.
Want ja hee hallo, alsof u allemaal zo normaal bent. Kom op, zeg.
En die vriendin zou dan zeggen: 'Rustig maar, lieve Rosalie. Het zijn allemaal maar lettertjes op een scherm, no worries.'
Dan zou ik knikken en weten dat het goed was.
En dat deed Virginie. Op sublieme wijze. Ze mag dan wat stil zijn op het moment, maar ze is er altijd. En dat is best wel heel goed van Virginie.
Ooit lachte iemand omdat ik Virginie mijn allerbeste vriendin noemde.
'Allerbeste vriendin?' zei die iemand, 'Ik heb wel vijf beste vriendinnen!'
'Virg, mosse heure,' zei ik en terwijl ik haar een geringschattende blink zond, vertelde ik haar die woorden van die iemand.
'Ha!,' zei Virginie, 'Vief beste vriendinnen? Nae Roosje, die haet neet ens ein beste vriendin, angesj zoe ze 't waal weite, toch?'
En dat, beste mensen, is een waarheid als een koe en een paard bij elkaar.
U wilt dat in het Nederlands horen, h?? Screw you. No way dat ik mij ooit in het Nederlands tot Virginie wendt.
Of we moeten in een toneelstuk zitten, of zo.
Virg maedje, danke wah.
En toen wonnen Virg en ik een aanmoedigingsbloggie.
Dat zorgde ervoor dat we op onze dijen kletsten van plezier.
We hebben er nu nog blauwe plekken van, seriously.
En ik? Ik wist dat het goed was.
Gelukkig was er geen ass kicking meer.
Er waren alleen nog maar stukjes.
Wanneer ik er zin in had.
En dat is fijn, joh.
U heeft geen idee.
Ik weet niet precies meer wanneer ik mijn webstreepjelog begon, maar ik heb gisteren besloten dat het vandaag precies 5 jaar geleden is.
Hoezee!
Ik wil eenieder bedanken die de afgelopen jaren hier gelezen heeft.
It was for better and it was for worse.
En ik zeg u ??n ding: met veel fantasie is deze blogonzin eigenlijk net 't echte leven, potdomme.
Op naar de tien!
dertien reacties
Hear hear! Logland is raar, en zijn bewoners nog raarder, je moet er zelf iets van maken en er voor jezelf uithalen wat je wil en leuk en belangrijk vindt.
Oooeeeh, ik voorzie ineens nog wel potentie voor een groots ende hilarisch toneelstuk voor ons beiden 
En man man man, vief joar!! Time flies when you’re having fun…
Ik weet nog dat ik er in het begin niets van snapte, verdween je en kwam je terug onder een andere naam en kwam ik daar later pas achter… al met al ben ik je met veel plezier blijven lezen en tof dat je nog steeds schrijft!
Ik wil je even bedanken voor de fijne stukjes, Rosalie. En die vijf jaar noeste arbeid, ja, die betalen zich uit in steeds betere stukjes, die helemaal Rosalie zijn.
En ja, zonder jou/jullie was ik er nooit aan begonnen, jullie nevenlog. Bedankt, hoor, voor deze verslaving.
Pieter: Hoezee! Binnenkort moeten we maar weer eens meeten. Zijn M. en jij nog in ‘t land deze zomer?
Octavie: Precies. Al die gekken. Pffft.
Rudy: Ein prosit!
Virginie: Misschien moet ik maar es een toneelstuk gaan schrijven. Of een scenario. Dat zich afspeelt in Parijs of zo. 
Aukje: Ik houd van mysterie. ;) Jij bent ook een van de weinigen die ik trouw ben blijven lezen, dus ik ben blij dat je hier nog steeds graag komt. :)
Cyriel: Gaer gedaon, jungske. Ik ben blij dat ik je aan mijn loglijstje heb kunnen toevoegen, joechei!
Monieke: No worries. Mij moeten ze hier wegdragen voordat ik er mee kap, hoor. En daar mag je me aan houden.
Op driekwart van dit stukje verwachte ik de onthulling dat Virginie en Rosalie in werkelijkheid een persoon zijn, of nee, dat jullie stukjes worden geschreven door een computerprogramma dat geschreven door genie uit Taiwan die geen Nederlands spreekt maar een tekstschrijvend programma heeft gemaakt in een poging de Turing-test te voltooien, wat niet lukte, en toen is dit log ontstaan als bijproduct.
Zit ik ver bezijden de waarheid?
maarten: Er zijn meer mensen die gedacht hebben dat Virg en ik ??n persoon zijn, maar da’s toch echt niet zo. Het sluitende bewijs daarvoor is dat ik echt never nooit niet zo’n taarten kan bakken. Ik kan nog geen ei koken, echt.
Dat van die computer zou briljant zijn, echt. Maar dat is het toch ook niet.
Hoezee!