Geen Itali
Ik was dus in Parijs, h??Dat doe ik dus nooit meer, naar Parijs gaan.
Ik schiet namelijk in een regelrechte depressie als ik terug in Nederland ben.
Zo van: 'Kut. Was. Ik. Nog. Maar. In. Parijs.'
Ja, u leest het goed. De band tussen mij en mijn vaderland is niet al te best.
Ik ben liever elders. En als ik dan elders ben en terugkom, dan heb ik een depressie.
Begin nu vooral niet met: 'Ja maar, luister eens. Elders heb je ook dingen die niet leuk zijn...'
Ja jezus. Alsof ik dat niet weet.
Maar elders (lees: in Parijs) heb je wel de voordelen van een grote stad.
En zeg nu niet: 'Ga dan naar Amsterdam.'
Want eh ja. Amsterdam.
Nee, ik ga het niet zeggen.
Dat is te makkelijk.
Maar goed, ik was dus in Parijs.
Aldaar at ik een meloen met port erin. In het fameuze Parc Montsouris. Kent u niet, h?? Dacht ik al, maar toch is het een fameus park. Tenmidden van een berg voedsel zat ik daar, samen met vriendin J. en vriendin E. uit Moskou en ex-huisgenoot I., ook afkomstig uit Rusland. En zo'n meloen met port erin, da's best aangenaam. Schijnt iets Frans te zijn, moet u ook eens proberen. Als u in de tuin zit, of zo.
Ook meette ik met de Duitse vriend van vriendin E. die ik nog niet kende. Dit resulteerde erin dat ik een hele avond Duits sprak. Und na, dat ging echt best wel gut. Ik dacht: dat Frans zal wel weer gaan interferen, maar dat was dus niet zo. Want mijn Frans is tegenwoordig zo goed als non-existent. En ja, gezien ik natuurlijk eigenlijk gewoon een reserve Duitser ben, kwamen er opeens prachtige Duitse zinnen bij mij naar boven. En toen voelde ik mij helemaal het kind van mijn ouders.
Toll. Wunderbar.
Verder bezocht ik een tentoonstelling van Kandinsky in Centre Pompidou, waar ik overigens (buiten de tentoonstelling om, want Kandinsky is cool) ook weer een boel troep zag die de goegemeente Kunst noemt. Het zal allemaal wel. Ik vond het vooral nogal lachwekkend, allemaal. Maar goed, dat weet je als je naar Pompidou gaat. Dat hoort erbij. Dan schud je om de drie minuten je hoofd en verzucht je 'C'est n'importe quoi!'
Maar hee eh.... c'est la vie, hein?
Maar goed, na een dag of vier zaten J. en ik een beetje zo van: wat gaan we nu in godsnaam doen?
Dus pakten we een lijstje.
En dat ging zo:
R.: Nee. Al zeventien keer geweest.
J.: Nee. Al drie keer geweest.
R.: Nee. Al twee keer geweest.
J.: Nee. Want stom.
R.: Ja. Maar toch maar niet, want geen zin.
J.: Nee. Al negen keer geweest.
U ziet, J. is ook een ervaren Parijsganger.
En dus gingen we maar weer naar een park om te hangen.
Of naar de Rue Mouffetard om iets aangenaams te eten.
Of nog maar eens naar een park om te hangen.
Of naar het Quartier Latin om iets aangenaams te eten.
Maar toen!
Gebeurde er iets dat J. en ik allebei nog nooit hadden meegemaakt in Parijs.
Gaat u er maar eens goed voor zitten, hee.
J. en ik zaten namelijk in de metro. Een beetje te suffen.
Zo van: 'Nou nou, we hebben alles wel al gezien en gedaan hiero zo.'
Tot er opeens een man het nodig vond om voor onze neus zijn genitali?n erbij te halen.
'Laten we even uitstappen,' zei ik tegen J.
'Goed idee,' zei J.
En we sprongen uit de metro.
C'etait rigolo, ?a...
U begrijpt. Dit is een tweede reden voor mij om niet naar Parijs terug te gaan.
Ik heb daar nu echt alles meegemaakt, wat je daar mee kan maken.
Dus op naar Rome voor meer avonturen...
(Waarom Rome? Nou, omdat ik hier de geniale grap 'Geen Itali?' van ex-huisgenoot P. aan mijn log wilde breien, om de titel van dit log kracht bij te zetten. Maar dat lukt niet. Maar ja, het is niet altijd feest. Soms krijg je je verhaal niet zo gedraaid dat het allemaal schoon en fijn past. Dus daar moet u zich maar bij neerleggen, hoor. Ik ben ook maar een mens...)
vijftien reacties
Aukje: Ja, da’s een goeie. Dat vraag ik me ook heel vaak af. Maar ja, het heeft iets te maken met wetten en praktische bezwaren. Ik zie gewoon altijd overal te veel beren op de weg.
Je kunt in elk geval ook niet naar Barcelona. Daar werden we (een paar vriendinnen en ik) achtervolgd door een man die zijn edele delen toonde. De man was veel te dik en reed op zijn scooter achter ons aan over het voetpad. Een onvergetelijke ervaring!
DVN: Ja, je hebt natuurlijk ook potloodventerervaringen voor gevorderden. Je snapt dat J. en ik daar nog niet aan toe zijn… 
Bij mijn oma sprong er ooit eens een potloodventer uit het ma?s. In de jaren ’40 of zo. Ja, ‘t is echt van alle tijden. 
Goed, sorry dat ik je weblog zo loop te slopen met vage reacties. Veel te vroeg zal ik maar zeggen. Wat ik meende te zeggen in deze reactie was dat als u naar Parijs wil, geheel veilig en zonder moeite, u maar even mijn weblog moet bezoeken voor een speurtocht :)
‘T is meer dat ik iets verkeerd geinterpreteerd had. Als je op preview drukt ziet het er zo echt uit dat ik dacht dat het al echt bij de reacties stond. Maar dat is dus niet zo.
Heb je de riolen van Parijs dan al eens bezichtigd? Dat kan namelijk. Dus moet je toch nog een keer terug naar Parijs.
Parijs, Frankrijk…. ik wil er ook wonen. Gaat ook nog wel gebeuren denk ik. In ieder geval een paar maanden per jaar. Als ik iets groter ben…
Laurent: Nee, maar daar doet zich ook een probleem voor. Ik ben nogal claustrofobisch, dus riolen en catacomben enzo, da’s echt niks voor mij. Om dezelfde redenen beklim ik ook geen kerktoren meer, dus de beklimming van de N?tre Dame laat ik ook maar aan me voorbij gaan… 
Door: Ja, ik ook. Ik wil wel zo’n zolder in Parijs, net als Adriaan van Dis. Waar ik dan heen kan als ik daar zin in heb.
Ik begrijp eigenlijk niet waarom je niet gewoon in Parijs gaat wonen!