Even over mijn werk
Vandaag ga ik eens wat zeveren over mijn werk.Nee.
Niets specifieks, nee.
Stel je voor dat de baas mij ontslaat wegens loggen over 't werk.
Nee, dat moeten we niet hebben.
Zeker niet met die crisis, nee.
En nog een nieuwe studie beginnen, zoals de helft van Nederland tegenwoordig schijnt te doen, nee. Dank u vriendelijk. Dat zit er toch niet echt in, zeker omdat er ook nog iets af moet. Dus.
Nee, ik wilde eigenlijk alleen eens even zeggen dat ik mijn werk eigenlijk heel leuk vind.
Ik werk namelijk in de Communicaaaatie. Da's goed hoor, werken in de Communicaaaatie. Ik kwam in de Communicaaaatie via Amiek. Ik ging namelijk wat adressenbestandjes opschonen daar bij mijn werk. In eerste instantie voor twee weken, omdat er iemand op vakantie was en er heul nodig toch wat adressenbestandjes opgeschoond moesten worden.
Toen kwamen ze erachter dat ik ook best wel een beetje kan schrijven.
En dat ik html en zo snap.
Dat vonden ze denk ik aangenaam, of zo. Want nu werk ik daar dus gewoon, h?? Drie jaar alweer, volgende week.
Mag ik zomaar een beetje aan intranet sleutelen. Ik. Ja, ik. Die rare.
Verbazingwekkend.
En terwijl men daar ontdekte dat ik html en andere rare ICT-dingen snap en zo, toen ontdekte ik dat ik Communicaaaatie dus eigenlijk echt heul leuk vind, omdat het meerdere van mijn interesses en talenten met elkaar combineert. En kijk, da's nogal ideaal. Dat ik daar zelf niet opgekomen ben, dat is eigenlijk redelijk vreemd.
Ik dacht blijkbaar zo vaak: 'Hellup! Dadelijk word ik leraar!' dat er voor verstandige gedachten geen plaats meer was in mijn hoofd.
Maar kijk. Dat gebeurde dus niet. Het Opperwezen had het goed met mij voor. En Amiek ook.
Hmmm, misschien is Amiek wel...
Amiek?
Nee toch?
Maar goed, gisterochtend vertrok ik dus schijtchagerijnig naar kantoor. Vakantie naar Parijs voorbij, Rosalie in mineur.
Maar ik zeg het u: ik was nog geen uur op kantoor of ik had er al weer helemaal zin in.
En mensen, ik begin me langzaam te realiseren dat dat eigenlijk best wel behoorlijk briljant is.
Ik woon dan wel niet in Parijs, maar dan heb ik toch nog wat om dat vervelende feit te compenseren, niet?
(Waarom schrijf ik Communicaaaatie, vraagt u zich af? Nou, omdat ik dat zo uitspreek: Communicaaaatie. Op z'n Hollands. Of nou ja, dat probeer ik dan, h?? Met m'n schattige Limburgse accentje. Da's eigenlijk heel raar. Dat dan plotseling Communicaaaatie in zo'n mooie, vloeiende zin opklinkt. Maar goed, u kent mij ondertussen wel een beetje, denk ik dan maar...)
tien reacties
Na ja. Wie is dan het opperwezen?!
En Communicaaaatie in het Limburgs dat heet gewoon ‘kalle’. Zoek maar op wat dat betekent… 
Dat heb ik maar bij ??n baan meegemaakt, dat ik mijn werk zo leuk vond (of in meer het contact met mijn collega’s in dat geval) dat ik het helemaal niet vervelend vond, zo’n eerste maandag na de vakantie. Dan zit je goed hoor.
Dat heet kalle, hahaha, misschien moet ik eens de vacatures in de gaten houden die vragen voor een kaller dan 
Zjweagele. Wordt het ook wel genoemd. Of Zijvere. Fijn dat je het naar je zin hebt. Maar ooit kom je nog wel terug naar Limburg, daar blijf ik bij.
Octavie: Of moele. Ook altijd een goeie. En natuurlijk kom ik terug naar Limburg, daar twijfel ik helegaar niet over.
Eric: Hoei, je hebt me door.
NEEEEEEEEEEEE Ik wil geen opperwezen zijn! Maar ben wel blij dat je het zo naar je zin hebt.
En communicaaaaaatie in het Limburgs, wordt het dan commuhnecaasje ofzo?