De kotstrein
U wilt vast wel weer eens een vies verhaal horen, h?? Ik bedoel, dat met die potloodventer da's ook alweer een week geleden, dus het kan wel weer. Gisteren ging ik met Mieke naar het Prinsengrachtconcert in Amsterdam. 's Avonds zette ze mij in Driebergen op de trein. Helaas miste ik de trein van 12 uur op een haar, wat erin resulteerde dat ik in de trein van 1 uur moest. Zowaar niet de laatste trein in de richting van Nijmegen, maar die van 2 uur 7, dat vond ik toch wat te gortig.Op het nogal desolate station Driebergen-Zeist raakte ik in gesprek met een meneer die richting Arnhem moest. Samen stapten we in de trein, die wonder-oh-wonder nogal vol zat. En met dat ik instapte, wist ik het : 'Oh, dit is zo'n soort trein.'
Kijk, hoe dat zit met treinen dat weet je alleen als je heel vaak in de trein zit.
Zo ging ik laatst voordat ik naar Parijs ging in de trein van Rotterdam naar Roosendaal. De doorgaande trein naar Brussel, zeg maar. Ik stapte in en toen dacht ik het ook : 'Oh, dit is zo'n soort trein.'
'Wat was dat nou voor een rare trein?' zei ik dan ook tegen J., toen ik bij haar ouders thuis was aangekomen.
'Oh, da's de crapuultrein,' zei J. schouderophalend, 'Da's inderdaad een hele rare trein.'
Nou, in zoiets zat ik gisteravond dus ook. Alleen was het niet echt een crapuultrein, het was meer een kotstrein. Ik zat nog geen tien minuten of het gedonder begon al. Het meisje tegenover me kwam terug van het toilet en deelde met een vies gezicht mee dat het hele toilet ondergekotst was. Het fijne van deze trein was, dat de hele coup? zich ermee begon te bemoeien en eenieder zijn of haar verontwaardiging hierover uitsprak.
Dat heb je in de spits nou nooit.
Vreemd.
Maar goed, nog geen tien minuten later nam er een jongen plaats op het trapje in het tussenstuk en begon eens lekker zijn maaginhoud de wereld in te slingeren. Maar liefst drie keer, h?? Vol in mijn beeld.
'Kijk daar. Hij kotst!' riep ik dan ook jolig uit.
Ja kijk, ik vind dat ook niet echt fris of zo, maar komaan. Er zijn ergere dingen in het leven.
Maar dat dacht de rest niet, hoor. Mensen begonnen te gillen. Werkelijk waar. Gillen. Gillen. Dat het een aard had.
Nou, als je hier al om gilt. Wat doe je dan als King Kong opeens uit je kledingkast komt of zo?
Of Geert Wilders?
Even later dreef de kots (lees: pure drank) lekker een eindje de coup? in.
'Oeh, het komt deze kant op!' riep ik vrolijk.
Ja ja, ik was op dreef.
De mensen sprongen op en renden naar de andere kant van de coup?.
'Nou nou, mensen,' zeiden de meneer die naar Arnhem moest en ik in koor, 'Dat spul bijt niet, hoor!'
Echt, ik heb in tijden niet meer zo gelachen.
En dat in een trein. Dat dat kan.
Je houdt het toch werkelijk niet meer voor mogelijk.
(Voordat u denkt dat ik helemaal verwilderd ben geraakt gisternacht: het Prinsengrachtconcert was werkelijk fantastisch! Danielle de Niese heeft er in ieder geval een nieuwe fan bij! Wat een geweldige uitstraling heeft dat mens, los nog van het feit dat ze best wel een stukje kan zingen...)
negen reacties
Pieter: Joh, het was hartstikke gezellig. Wat ook erge treinen zijn, zijn de ‘hmmm-ik-ben-laat-en-zit-nu-met-alle-ouwhoerende-en-tripjes-makende-bejaarden-in-de-trein-trein’.
Met late treinen krijg je dat… ik zat namelijk een keer ‘s nachts van Den Haag naar Amsterdam in de stoelenplassertrein. Als je die nog niet hebt meegemaakt raad ik je die ook aan.
Hoe later het uur, hoe schoner het volk.
Niet in termen van persoonlijke hygiene, meer in algehele vriendelijkheid.
Of de “we-komen-net-van-het-wk-schaatsen-in-Heerenveen” trein. Overal mensen die in een lichte coma in allerlei onmogelijke houdingen op de banken hangen met een straaltje kwijl uit hun mondhoek, behalve 1 coupe waar het feest nog vol gaande is. Daar sta je dan op zondagavond broodnuchter in Zwolle om richting Hoofddorp op stage te gaan…
Was dus eigenlijk wel gezellig, die kotstrein?
Ik heb dat vooral met nachttreinen. Nou zit ik daar niet vaak in, maar de keren d?t, was het altijd erg gezellig met de mensen om ons heen (misschien komt dat dan door het aandeel alcohol).
En dan zijn er natuurlijk kalme, wiegende leestreinen en ik-erger-me-kapot-aan-die-kakelende-huishoudbeursdamestreinen.