Een filosofisch stukje over pasta
Niet zo lang geleden, kwam mevrouw mijn moeder terug van het boodschappen doen en sprak daarbij de woorden: 'Ik heb voor jou ook een zak pasta meegenomen.' Niet veel later stond ik dan ook met een zak pasta in mijn handen, gebiologeerd te kijken naar de vorm. U moet namelijk weten dat ik dol ben op pasta en toch al een heel stel vormen in mijn leven heb gezien, maar deze was nieuw voor mij. Niet dat dat op zich zo bijzonder is. Er zijn honderden, misschien wel duizenden pasta-vormen op de wereld, dus er is nog genoeg te ontdekken op pastagebied. Maar het zorgde er wel voor, dat ik me af begon te vragen hoe ze aan al die vormen zijn gekomen? En zeker de vormen die nu nog nieuw ontwikkeld worden...Zit er ergens in een klein kamertje achterin de pastafabriek een oud mannetje of vrouwtje gebogen over een tekentafel met een klein lichtje en een bijna opgeslepen potlood? Of juist met een gote homp pastadeeg, zodat er experimenteel gekleid kan worden? Misschien zelfs met een pot saus erbij, zodat direct de saus-opnemende kwaliteiten van een nieuwe vorm onderzocht kunnen worden. Binnen handbereik ligt natuurlijk ook Pasta van A-Z, het ultieme naslagwerk voor de pastamaker, want ja, een 'nieuwe' vorm zou zomaar al door iemand anders ook een keer bedacht kunnen zijn en dat moet natuurlijk even uitgeplozen worden...
En zou de pastabedenker werken met deadlines en targets? Loopt de baas het kamertje binnen en zegt: 'Ik moet twee nieuwe pastavormen hebben voor het einde van de maand!' Of wordt er juist gewerkt met bonussen; een maandsalaris per nieuwe, succesvol op de markt gebrachte vorm? Of zou het oude vrouwtje in het kleine kamertje eigenlijk de moeder van de pastafabriek-eigenaar zijn en met iedere nieuwe vorm de reis naar het bejaardentehuis verschuiven? Of zit ze juist opgesloten in dat kamertje, totdat ze nog een nieuwe vorm bedacht heeft en dan eindelijk weer eens naar buiten mag?
Tja, dat vraag ik mij dus allemaal af, bij zo'n pak onbekende pasta...
zeven reacties
De pastamaffia, ik denk het ook. Die zit ook achter de Sponge Bob-, en Dora the Explorer-pasta. Fijn is dat, mag ik elke keer in de supermarkt weer zeggen dat wie die niet, NEE NIET gaan kopen. Vlindertjes, farfalle, ok?, maar Sponge Bob pasta?! De laatste keer heb ik verteld dat het naar karton smaakt en toen was het gezeur meteen over.
Nou, ik was dus laatst in het pastamuseum in Rome (ja ja, echt te briljant) en daar vertelden ze over jaarlijkse pasta-wedstrijden waarbij de hoofdcomponent draait om de vorm en textuur van de pasta. De pasta die dit jaar gewonnen heeft leek een beetje op lange inkvistentakels. Echt een bijzondere smaakervaring kan ik je vertellen.
Haha, geweldig geschreven. Hier nog een pastafan.
Ik denk inderdaad dat het een Siciliaanse oude moeder is, die haar zoon hiermee onder druk zet!