Prinsjesdag
Luister, luister allemaal. Het is weer tijd voor een prinsjesdagverhaal!(Zie hier de edities van 2007 en 2008).
Proloog
Vanmiddag zat ik aan de lunch met mijn mannelijke collega's.
Dat gebeurt de laatste tijd steeds vaker. Waar die vrouwen dan allemaal zijn, ik heb geen idee.
Nou ja, ik heb wel een idee. Die zijn allemaal wandelen in het parkje aan de overkant van de straat.
Maar hee, ik niet. Ik houd de schijn niet op, hoor.
Ik houd me strikt aan mijn frikandel tijdens de lunch.
Of gehaktstaaf.
Of whatever. Als het maar vies en vettig is, dan ben ik blij.
Vandaag was het bijvoorbeeld een knakworst, ja ja.
Maar goed, ik begin af te dwalen.
Mijn collega's en ik raakten in gesprek over het koningshuis, want ja hee... prinsjesdag, h??
Blijkbaar spuide ik op een gegeven moment een nogal aperte mening over de Oranjes, want collega B. wilde ik weten of ik dan republikein was.
'Ja,' zei ik, 'Als ik er heel goed over nadenk, dan kan ik alleen nog maar tot de conclusie komen dat ik republikein ben.'
Waarop collega E. bijna van zijn stoel viel.
Ja hee. Hallo. Ik. Republikein. Ik. Die rare met die Wax en Maxvlag in de kamer.
Ik, die op internet allerlei royaltiemeuk bespreekt met gelijkgezinden.
Stelt u zich dat eens voor.
Ik snap dat een mens daar van schrikt, zo tijdens de lunch.
Maar goed. Hoe werd ik republikein? Nou, dat zal ik u eens vertellen. Ik ben namelijk geen fan van de man die erg van operettepakjes houdt, dat steek ik niet onder stoelen of banken. Ik vind de man die erg van operettepakjes houdt namelijk niet zo intelligent. En kijk, ik heb geprobeerd mij daaroverheen te zetten (zo van: 'iedereen verdient gelijke kansen' en 'het zal best 'ne goeie jong zijn' etc.), maar op gegeven moment is het toch echt klaar, hoor. Kom nou. Ik ben gekke Henkie niet. Er zitten grenzen aan wat je als belastingbetaler moet en kan pikken. Godmiljaar.
Hoofdverhaal
'Ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet!' stampvoette de man die erg van operettepakjes houdt.
'Kom nou, Alexander,' zei de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen, terwijl ze aan haar roze jurk sjorde, 'Jij moet je toch iens over dat heenzetten, hoor. Jij kan niet altijd die fotografen ontlopen.'
'Ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet!' gilde de man die erg van operettepakjes houdt.
Geloof me, hij begon nog net niet met zijn hoofd tegen de muur te bonken.
'Luister nou,' verzuchtte de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen, 'Fotografen zijn nou eenmaal een nadeel van onze baan. Wij hebben ook viel voordelen, weet je. Wij betalen bijvoorbeeld geen belastieng.'
'Belastieng?' schreeuwde de man, 'Wat is dat nou weer? Je praat in raadselen!'
'Kiek, dat bedoel iek,' de vrouw schudde haar hoofd, 'Jij weet niet eens wat dat is. Dat ies goed, weet je. Dat moeten wij zo zien te houden!'
De man die erg van operettepakjes houdt, zond zijn vrouw een vernietigende blik.
'En toch ga ik niet mee, vandaag,' mokte hij.
'Alexander!' klonk het plotseling ijzig achter hem, 'Ga naar buiten en stap in het koetsje, for crying out loud!'
U begrijpt, de vrouw met de tent en de UFO had gesproken.
En die is de baas.
Mokkend stapte de man die erg van operettepakjes houdt in het koetsje.
'Ik zie een fotgraaf,' siste hij, 'Dood aan de fotograaf!'
De vrouw met de tent en de UFO en de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen wisselende een betekenisvolle blik.
Zo eentje van: 'Heb je hem weer. Met z'n stokpaard. Negeren die hap!'
U kent die blikken wel.
Ik bedoel, zelfs ik ken ze. En ik heb niet eens een man. Of iets wat daarop lijkt. Dus.
Maar goed, de man die erg van operettepakjes houdt, besloot om zich koest te houden in het koetsje.
Glimlachend zwaaide hij naar de blije mensen langs de kant.
Dat het daarbij leek alsof hij soms ook naar die vermaledijde fotografen zwaaide, dat nam ie dan maar op de koop toe.
Hij was namelijk een man met een plan.
En dat was maar goed ook, dat ie een man met een plan was.
Want anders was ie een man met een... ja... met wat eigenlijk?
Bij de Ridderzaal ontmoetten de twee vrouwen en de man onder andere de vrouw die denkt dat het carnaval is en haar man.
'Miljaar,' zei de vrouw met de tent en de UFO tegen haar schoondochter, 'Wat zie jij er normaal uit, zeg.'
'Ja, de prijs voor de mooiste dooie veugel op 't keuninklijke heufd gaat dit jaar naar jou,' bitste de vrouw die denkt dat het carnaval is.
Echt ongelijk kan ik haar op dit punt niet geven, eigenlijk.
Maar goed, de gezelligste familie van Nederland betrad de Ridderzaal en na wat trompetjes en de hele tralalalala begon de vrouw met de tent en de UFO haar verhaal voor te lezen. Daarbij was ze zo druk met kijken alsof ze het leed van het hele land op haar schouders mee moest torsen, dat ze niet zag dat haar oudste zoon uit de binnenzak van zijn operettejasje een katapult en een zak met steentjes haalde.
De overige familieleden draaiden wat met hun ogen en de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen stootte haar man nogal hardhandig aan.
'Belastieng!' siste ze, 'Alexander, denk aan die belastieng!'
'Bulls eye!' brulde de man die erg van operettepakjes houdt, toen hij een fotograaf vol tussen de ogen trof met een uiterst spits steentje.
Waarna hij over de grond rolde van pure vreugd.
Een kinderhand is snel gevuld, zo blijkt maar weer.
Epiloog
U denkt nu vast: nou, dat heb ik niet zien gebeuren, toen ik vanmiddag zat te kijken. Nou, ik wel, hoor. Die RVD die kan echt niets voor mij verborgen houden, ik ken ze ondertussen wel, mijn royalties en hun fijne gewoontes. Tuig van de richel, echt waar.
En daarom ben ik dus republikein, h??
Vanwege die censuur en zo.
Ik moet dat niet.
Nou ja, diep van binnen moet ik dat niet, h??
Want ondiep van buiten vind ik het natuurlijk allemaal nog steeds machtig interessant.
't Is als met die frikandel tijdens de lunch.
Je weet dat je 'm niet moet eten, maar je doet het toch.
zeven reacties
Dus als we Limburg dan toch slagen te verkopen aan de Belgen en u een nieuwe koning krijgt, bent u dan wel tevreden? Of valt er over Filip ook een boekje open te doen?
Octavie: In dat tasje zat de opblaasbare baksteen die ze richting Willem-Alexander wilde slingeren. Maar ze bedacht zich nog net op tijd. Vandaar.
Maarten: Ha. Filip. Breek me de bek niet open. Doe me dan Wax maar. Echt.
Hihihi, nu snap ik ook waarom die AIVD’ers van die rare koffertjes meedroegen die blijkbaar om te bouwen waren tot een veiligheidsschild. Niet om iets vanuit het publiek bij de mensen weg te houden, maar om de projectielen van de Operette-man tegen te houden!
Even BTW, had je Mevrouw Fysio haar derriere gezien? Dat kan toch nooit lekker zitten, al die siersteentjes daar? En zitten moet je uitgerekend op prinsjesdag veel in je jurkie. Rare jongens hoor, die designers…
Hallo. Hier de grootste monarchist van Limburg. Ik vond het weer enig vandaag. En het mooiste moment? Beatrix die klaar was met de troonrede, er werd geroepen ‘Leve de Koningin’ en een driewerf hoera, en toen, toen pakte die statige, zelfbewuste, zelfverzekerde mevrouw Beatrix haar tasje. Een piepklein tasje aan een lang lederen riem, het lag verstopt op de troon, precies tussen haar dij en de armleuning. Ze graaide er wat naar maar kon het niet meteen vinden, het duurde maar een fractie van een seconde hoor, en intussen wiebelde ze wat van de ene been op de andere. Ja, ik kan het niet goed uitleggen, het was zo stuntelig, zo’n beetje zoals ik daar ook zou kunnen staan haspelen.
Okee.
End of story.