Rosalie is dus niet streetwise
Zonet staarden Amiek en ik vol ongeloof naar een poster in de hal van de Lindenberg in Nijmegen.'Wat een ontzettend slechte poster,' zeiden wij hoofdschuddend.
Want het was ook echt een heule slechte poster. Die poster had namelijk de nogal pretentieuze gedachte om klassieke muziek in z'n algemeenheid te promoten. Nou kan ik een hele boom opzetten over in hoeverre het mogelijk is om klassieke muziek ?berhaupt te promoten. Ik vraag mij dat namelijk al heel lang af. Waarom er zoveel mensen zijn die zeggen: 'Huu. Klassieke muziek. Baaah. Jakkie. Rot op!', terwijl ik klassieke muziek dus echt helemaal tof vind.
Maar ja, dat reikt te ver, zo'n boom.
U gaat dat namelijk niet lezen.
Neen.
Geloof me.
U gaat dat echt niet lezen.
Ik ken mijn doelgroep, namelijk.
Echt.
Maar goed, behalve dat de poster niet zo mooi ontworpen was, droeg de poster nog een ander schrijnend aspect in zich.
Er werd namelijk een concert aangekondigd van een jonge, Russische pianist en in plaats van dat ze nou es gingen zeggen wat die pianist zou gaan spelen (ja hee, ik wil dat dan weten, ik baseer daar namelijk op of ik eventueel ga luisteren of niet...) gingen ze vertellen wat zijn hobbies waren.
En nu komt het, h?. Ga er even goed voor zitten.
Zijn hobbies waren:
Uitgaan. En iets met dance.
Maar dat laatste snapte ik niet helemaal.
Daar moet je streetwise voor zijn en ja... ha ha. Streetwise. Rosalie. Ja. Ahem.
Ik was dus helemaal in de war.
Ze dachten vast: laten we klassiek hip maken, laten we z'n hobbies erbij zetten.
Vervolgens gaan ze dan iets noemen wat ik niet snap. Ik ben nu eenmaal negentiende-eeuws tot op het bot, kan ik het helpen.
Nou ben ik an sich niet tegen het pretentieus promoten van klassieke muziek. En daarom maakte ik stomtoevallig afgelopen week deze pagina aan waarop ik wat leuke filmpies van klassieke muziek ga verzamelen. Met een persoonlijke story erbij.
Niks intellectueels, hoor. Ik vind klassieke muziek namelijk helegaar niet intellectueel.
Maar goed, zo'n pagina leek me wel lachen.
Als een soort van webproject #676.
Maar als dat te hip is, dan hoor ik het graag.
Want dat moeten we niet hebben.
Een Rosalie die streetwise is.
Neen.
Ik moet mezelf wel nog aan kunnen kijken in de badkamerspiegel, h??
Terwijl ik zorgvuldig mijn gesteven kanten boordje in model breng.
En Virginie een voet in mijn rug plaatst om mijn corset aan te trekken.
Hmpf.
zes reacties
Cyriel: Da’s precies de reden waarom er op mijn nieuwe project geen reactiemogelijkheid zit. Ik hoef dat namelijk echt niet te weten, weet je. 
Ik heb sowieso al iets tegen muziek die gepromoot wordt. Dan wil ik al niet meer. Muziek moet je overvallen. In de file, terwijl je een radiozender opzet die je helemaal niet wou hebben, of in de rij voor de kassa.
Du moment (ja, ik schakel nu over naar onuitstaanbaar pretentieuze modus) dat een muzikant beweert naar DANCE te luisteren heeft hij/zij voorgoed voor mij afgedaan. Het is als een muzikant die beweert het geluid van een pneumatische beitel als muziek te beschouwen.
Dat mag, maar dan bevinden wij ons in verschillende universa.
Zodra jij sporen van streetwijsheid begit te vertonen, trek ik gewoon dat corset nog wat strakker aan, dat laat je alles weer vergeten