Mickey en Janine
Gisteren had ik even het vioolconcert van Mendelssohn van youtube gesloopt voor op mijn iPod. Met Janine Jansen. Voor in de trein. Dan kan ik daar The Night of the Proms kijken, zeg maar. Ja luister eens, ik zit zo vaak in de trein dat ik van gekkigheid soms niet meer weet wat ik moet doen. Het liefst wil ik door de coup? huppelen en iets zingen van The Sound of Music, maar dan word ik vast in elkaar gemept door een fijne, tolerante medelander. Ik had dus bedacht dat als ik een beetje naar Fritsje staar terwijl Janine Jansen zich op briljante wijze van haar taak staat te kwijten dat de fijne, tolerante medelander daar dan niet zo'n last van heeft.In Arnhem stapte een man in en die kwam naast mij zitten.
Nou ja, dat mag. Ik heb dat liever niet, maar het mag. Daar doe ik niet te flauw over, hoor.
De tas van de man ging open en er kwam zo'n netbookje uit. Zo'n ding waarvan ik soms ook wel es denk dat ik er ??n moet, want zo'n iPodscherm is klein, hoor. Maar goed, dat is dan best wel weer een stap. Want dan kan echt iedereen zien wat je zit te kijken op je netbookje.
Zo ik ook, vanochtend. Ik ben namelijk helemaal niet nieuwsgierig, ik wil alleen graag alles weten, zeg maar.
Dus deed ik alsof mijn interesse uitging naar Janine daar in de Royal Albert Hall maar vanuit mijn rechterooghoek koekeloerde ik naar het schermpje naast me.
Daar zag ik The Wrestler.
Ik knipperde even met mijn ogen en deed nog even een realitycheck.
Nee, het was echt The Wrestler.
Mickey Rourke vloog door het luchtruim, zeg maar.
En kedeng, daar belandde Mickey Rourke weer terug op Moeder Aarde.
Met z'n mooie blonde manen.
Ik wil hier even aan toevoegen dat het trouwens kwart over zeven was.
Dat is echt geen normale tijd voor rondvliegende Mickey Rourkes in mijn boekje, hoor.
En dus staarde ik nog wat naar Janine Jansen en haar vioolconcert.
En nog maar eens vanuit mijn ooghoeken naar Mickey Rourke.
En toch ook maar es naar de man die The Wrestler keek.
En toen concludeerde ik dat die man waarschijnlijk wel Mickey Rourke wilde zijn.
En ik Janine Jansen.
En weet u? Toen vond ik dat ik wel weer genoeg introspectie aan de dag gelegd had.
Het was namelijk potdomme pas tien voor half acht.
vijf reacties
Laat ik nou nog nooit naar Mickey Rourke’s blonde manen hebben gekeken en er het woord mooi bij hebben gedacht, hmmm, tijd voor wat introspectie, gelukkig niet voor half acht 
Ik ben wel even klaar met reizen met de trein. Afgelopen zaterdag mocht ik het genoegen hebben er 7 uur in te zitten. En dat zonder Ipod! Ik vond het knap van mezelf.
Gisteren had ik even The Wrestler gedownload voor op mijn netbook. Met Mickey Rourke. Voor in de trein. Dan kan ik daar Randy “The Ram” Robinson kijken, zeg maar. Ja luister eens, ik zit zo vaak in de trein dat ik van gekkigheid soms niet meer weet wat ik moet doen. Het liefst wil ik door de coup? huppelen en mijn favoriete sc?ne uit “The champ” naspelen, maar dan word ik vast in elkaar gemept door een fijne, tolerante medelander. Ik had dus bedacht dat als ik een beetje naar mijn compacte vriend staar terwijl Mickey Rourke zich op briljante wijze van zijn taak staat te kwijten dat de fijne, tolerante medelander daar dan niet zo’n last van heeft.
In Arnhem stapte ik dus in en ging naast een jongedame zitten. Normaal doe ik dat nooit, maar de manier waarop ze naar haar Ipod keek, bracht me tot die beslissing.
Van zo’n Ipod denk ik soms ook wel es dat ik er ??n moet, want zo’n netbook is lomper dan je denkt, hoor. Maar goed, dat is dan best wel weer een stap. Want dan probeert echt iedereen te zien wat je zit te kijken op je Ipod.
Zo ik ook, vanochtend. Ik ben namelijk helemaal niet nieuwsgierig, ik wil alleen graag alles weten, zeg maar.
Dus deed ik alsof mijn interesse uitging naar Mickey die daar door de lucht vloog, maar vanuit mijn linkerooghoek koekeloerde ik naar het schermpje naast me.
Daar zag ik het vioolconcert van Mendelssohn.
Ik knipperde even met mijn ogen en deed nog even een realitycheck.
Nee, het was echt het vioolconcert van Mendelssohn.
Janine Jansen stond zich op briljante wijze van haar taak te kwijten, zeg maar.
Ik hoorde niets, maar zag hoe ze de mooiste tonen uit haar viool wist te strijken.
Met haar mooie Stradivarius uit 1727.
Ik wil hier even aan toevoegen dat het trouwens kwart over zeven was.
Dat is echt geen normale tijd voor klassieke muziek in mijn boekje, hoor.
En dus staarde ik nog wat naar Mickey Rourke en zijn geworstel.
En nog maar eens vanuit mijn ooghoeken naar Janine Jansen.
En toch ook maar es naar de jongedame die het vioolconcert van Mendelssohn keek.
En toen concludeerde ik dat die jongedame waarschijnlijk wel Janine Jansen wilde zijn.
En ik Mickey Rourke.
En weet u? Toen vond ik dat ik wel weer genoeg introspectie aan de dag gelegd had.
Het was namelijk potdomme pas tien voor half acht.
Uw iPod kan gewoon video. De mijne slechts tekst in zwart-wit en kan alleen muziek uitspuwen. Ik moet Janine Jansen er (helaas) zelf bij denken, starend door het raampje.