You have to suffer for your art
Zuurtjes. Heeeeel veel zuurtjes, in alle kleuren en smaken van de regenboog. Die maken ze nog op ambachtelijke wijze in Berlijn. Nou ja, op 1 plaats in Berlijn dan. Dus daar moest ik natuurlijk naar toe.En geweest ben ik er...
En geweldig was het....
En heel leerzaam...
En pijnlijk....
Pijnlijk? Ja, pijnlijk. Weet u, ik bedacht namelijk dat het leuk zou zijn, om van het zuurtjesmengel (de gesmolten suiker dus), een roosje te maken. Dat kan hoor. Er is zelfs een hele tak suikerkunst binnen de patisserie. Iets dat ik ook al lang wil uitproberen. Maar ja, om nou direct alle benodigde randapparatuur ervoor aan te schaffen, gaat zelfs mij iets te ver. Dus toen ik hier ineens een grote berg gesmolten suiker zag, besloot ik mijn kans te grijpen! En een suikerroosje heb ik gemaakt, jaja. Niet zo groot als ik had gewild; de eerste heb ik namelijk kapot laten vallen op de grond waardoor ik opnieuw moest beginnen...
Ook niet met de sierlijke dunheid noch de hoeveelheid blaadjes die ik wel had willen maken. Leerzaam was deze praktijkervaring namelijk ook. Ten eerste, dat zonder een warmtelamp, je de suiker slechts enkele seconden op de verwerkbare temperatuur houdt. En ten tweede, dat die temperatuur toch nog behoorlijk heet is...
Zie hier dus mijn miniatuurzuurtjesroosje en een van mijn twee prachtige brandblaren. Prachtige ja, want nu ik ervoor heb moeten lijden, kan ik het natuurlijk Kunst met een grote K noemen...
En voor wie niet even naar Berlijn kan gaan om het ambachtelijke zuurtjesmaken te bekijken, komt met dit filmpje (zonder BUMA-rechten) ook al een heel eind.
vijf reacties
Ik moet toegeven dat ik inderdaad blaren op mijn kringspier had, nadat ik eindelijk die felbegeerde hoofdletter Q had geproduceerd!
Ja, joh. Ik ben het helemaal met je eens. Ik krijg ook blaren van mijn harp, dus ja. Als je geen blaren krijgt van je kunst, dan ben je gewoon geen echte. Lijkt me duidelijk…