Schlemiel met een Sjh
Op een mooie winteravond in het begin van 2004 zat ik op een tochtig kamertje in Parijs. Modelletje begin jaren '30 en daarna nooit meer wat aan gedaan, zeg maar. Echt Frans. Op de muur zaten allemaal plaatjes die zorgvuldig uit een tijdschrift waren geknipt en al even vakkundig op de muur waren aangebracht.'Je moet toch wat,' zei vriendin E. uit Moskou, 'Met zo'n vieze muur.'
En dat was waar. Je moest toch wat met zo'n vieze muur.
Dan maar links en rechts een plaatje erop.
Om de vlekken uit 1968 niet te zien.
Of de gaten uit 1947.
E. en ik dronken Th? Orange Canelle van de Twinings en bespraken allerlei intelligente dingen.
'Je moet eens even Russisch leren,' zei E. op gegeven moment praktisch.
'Basouiheinnoncamembert,' zei ik.
Even, h?? Russich. Eitje. Oeuf.
E. sprong op van het bed en zocht naar een kladblokje, waarop ze even later driftig begon te schrijven.
'Kijk,' zei ze vervolgens, 'Dit is het cyrillische alfabet.'
'Lijkt op Grieks,' zei ik, 'Gr?cque, tu sais.'
Ja, hee. Luister eens. Bepaalde kennis moet je nooit onvermeld laten.
Ik weet dus echt geen fuck meer van Grieks.
Maar als het langskomt, dan moet je iedereen ermee om de oren slaan.
Daarom heb je 't ooit gedaan, zeg maar.
En dat kun je ook met een gerust hart doen, hoor. Dat slaan.
Want de meeste mensen weten sowieso echt geen fuck van Grieks.
En gymnasiasten, die zeggen dan: 'Ja ja. Panta Rei, Gnooti Sauton. Ja ja! Mooi hoor. Oh ja, Plato. Toffe gast!'
En dan murmel jij wat over Agamemnon en de zijnen en vervolgens maak je een vloeiende overgang naar het volgende onderwerp, Britney Spears of zo.
En dat gaat dan goed tot je een keer een classicus tegenkomt. Want man, dan hang je dus.
Maar goed, het is dan ook een gegeven feit dat het leven vol risico's zit.
Daar moet je dan maar mee dealen.
Afijn Rosalie. We dwalen af van het hoofdverhaal. E. ging mij dus het cyrillische alfabet leren. Plus uitspraak.
Al rochelend en puffend deed ik haar na.
'En nu het verschil tussen de sjh en de sjhhh,' zei E. op gegeven moment, 'Ik heb nog nooit een Hollander ontmoet die dat kan.'
Ja. Hee. Duh.
Ken je mij nog niet.
'Sjh,' deed ik.
'Sjhhh,' deed ik.
'Quoi?' gilde E., 'Mais...mais, ?a peut pas!'
'Limbourgeoise,' zei ik simpel.
'Fascinerend,' zei E. grinnikend.
Maar hee, de kotsklank die kon ik niet.
Sommige dingen gaan zelfs Limburgers te ver, hoor.
'I.!' zei E. deze zomer tegen oud-huisgenoot I., ook een Russische, toen we samen in het Parc Montsouris zaten en terug dachten aan deze interessante avond, 'Roos, h?? Die kan dus de sjh en de sjhhh!'
'Nee,' zei I., 'E., c'est pas vrai!'
En daar ging ik weer, hoor.
Sjh.
Sjhhh.
Alsof ik het achtste wereldwonder was.
Maar hee, gelukkig hoefde ik de kotsklank niet te doen.
Want dan was ik meteen weer wereldwonder af geweest.
Als wereldwonder kun je namelijk diep vallen, moet u weten.
En zomaar opeens verworden tot schlemiel van de week. Met een Sjh, h??
't Is een kritisch volkje, die Russen.
zeven reacties
Virg: Ja, wat dan die voordelen zijn dat kan ik nooit zo goed benoemen. Maar het heeft inderdaad zo zijn voordelen. 
@Rosalie: misschien dat het daarna alleen nog maar beter kan worden? Is het niet het shone Limburg, trouwens?
Het aardig aan Cyrillisch was dat als je het eenmaal kon lezen, je er nog weinig mee kon, omdat je vervolgens nog niet wist wat de woorden betekenden die je kon lezen. Op cafe en bank na dan, Russisch heeft gelukkig nog wat leenwoorden.
hahahaha, U zoudt uw literaire hoogstandjes eens in boekvorm moeten uitbrengen… En dat dan in DWDD promoten enzo.
Laurent: Jao jao, tuurlijk. Wie sjoon os Limburg is… 
Maarten: Ja, nee precies. Dat is inderdaad een gegeven. Maar als er dan eens iets tussen staat dat je kunt lezen, dan word je daar wel heul blij van. ;) Het woord matras hebben ze trouwens ook uit het Nederlands geleend volgens vriendin E. :)
HJ de Tuinman: Nou nou, ikweeniehoor. Ik ben helemaal voor iets in boekvorm, maar dat kan denk ik wel beter dan de dingen die ik hier neerzet.
Hahahahahahaha.
Jaja, het heeft zo zijn voordelen, om in ‘t schone Limburg te zijn opgegroeid…