Roerei met een korstje
Creme brulee mit Lavendel und Brombeeren. Dat stond er ook op de menukaart bij Sauerkraut & Bulgur, ons vriendelijke buurtrestaurant. En tjonge jonge, mijn smaakpapillen begonnen zich al te verheugen op het dessert. Zelfs toen ik na het hoofdgerecht eigenlijk genoeg gegeten had (het waren immers Berlijnse portie's), besloot ik toch voor de Creme brulee te gaan. Die liet ik echt niet aan mijn neusje voorbij gaan. Stelt u zich eens voor; een heerlijk zachte, smeuige creme, met een zoetzuur accent van overheerlijke rijpe bramen en een hint van lavendel op de achtergrond, allemaal verborgen onder een knapperig laagje caramel. Mjam mjam, honger of niet, die sensatie ging niemand me afpakken.Niemand behalve de kok dan. De kok had duidelijk andere gedachten bij een Creme brulee mit Lavendel und Brombeeren dan ik. De kok had duidelijk al andere gedachten bij een standaard Creme brulee dan ik. Zoveel werd eigenlijk al duidelijk op het moment dat de Creme brulee voor mijn neus verscheen. Want dat caramellaagje is natuurlijk wel de hoofdattractie, lieve mensen. Kijk, de creme is gewoon heerlijk, maar met de brulee erbij is het kermis. Wat is er nou leuker dan met je lepeltje op een laagje caramel tikken, tot het knapt en de schat eronder vrijgeeft? Dus als er dan een Creme brulee voor me wordt neergezet, waar niet alleen te weinig suiker gebruikt is om een fatsoenlijk laagje caramel te creëeren, maar waarbij ook nog eens een deel van de suiker niet gecaramelliseerd is en een ander deel al de eerste tekenen van verbranding laat zien, dan is de kermis direct naar het volgende dorp getrokken. Jammer, maar goed, ik heb altijd nog de heerlijke creme. Met bramen. En lavendel. Mmmmmm...
Dat dacht ik tenminste, totdat ik daadwerkelijk het eerste hapje nam. Ik geloof niet dat ik ooit eerder zo onverwacht werd geconfronteerd met een vieze smaaksensatie. En mensen, ik bedoel echt vies. Niet tegenvallend, niet onsmakelijk, nee echt vies. De smaak, de structuur, de temperatuur, zelfs de geur; geen van allen aangenaam. Als u me niet gelooft, u kunt het heel makkelijk zelf een keer ervaren; maak wat zoet roerei, laat het ijskoud worden en gooi er dan nog een extra schep suiker en een lepel ijswater op. Nou, dat wordt smullen, denkt u niet?? Het gemis van de lavendel en de bramen schenk ik u. Hoewel de lavendel misschien nog wel de meest positieve noot van het gerecht was. De lavendel was als een mooie subtiele noot erin verwerkt, was vast heerlijk geweest in een Creme brulee. Het werkt alleen niet zo goed bij koud en kledderig zoet roerei... Van de bramen heb ik eigenlijk niks gemerkt. Ja, een paars plekje ei onderin het schaaltje, waarvan ik aanneem dat dat de verantwoording voor de bramen uit de gerechtstitel was.
Toch raad ik u aan om een keer bij Sauerkraut & Bulgur te gaan eten, mocht u een keer in Berlijn zijn. Want koken kunnen ze wel er hoor. De hoofdgerechten waren allemaal even heerlijk en vakkundig klaargemaakt. Een heusch smulfestijn is vooraf gegaan aan het Creme brulee-debacle. Dus ga er heen, smul van al het lekkers dat u voorgezet krijgt, maar bestel een dessert alleen zodat u iets sierlijks heeft om naar te kijken, terwijl u geniet van een afsluitend kopje koffie of thee. Dat had ik ook moeten doen.
En als u nu denkt, ja maar, creme brulee schrijf je toch met een heleboel tekentjes, dan heeft u helemaal gelijk. Helaas komt het woord er nogal raar uit te zien, wanneer ik ze gebruik. Ergens in de transitie van mijn computer naar het wereld-wijde-web, gaat het er namelijk als Crème brûlée uitzien. En dat leest nou ook niet echt makkelijk…