Mijn eerste harples
Vandaag had Anna haar eerste harples.Ja en hee. Harp. Dat weet u. Daar kan ik u goed over doorzagen.
Dat u denkt: komt ze weer met haar harp.
Maar hee, het is mijn blog.
Ik betaal elke april nogal wat euries om de boel draaiende te houden.
Dus dan schrijf ik. Wat ik wil.
Ja.
Dat doe ik.
Maar goed, de eerste harples.
Dat was quite fascinating, ik herinner me nog als de dag van gisteren.
Al sinds ik de baarmoeder verlaten had, wilde ik harp spelen.
Ik zei dat voor het eerst toen ik natuurlijk talig werd.
Niks geen papa. Of mama. Nee. Harp. Dat zei ik.
Luid en duidelijk en met een schattig Limburgs accentje.
Harrup.
Daarvoor zei ik het ook al, maar toen snapte niemand de signalen.
Ik de hele tijd als een gek met mijn handjes in de lucht plukken.
Maar niks hoor.
'Kielekielekiele,' zeiden allerlei onnozele types die boven mijn wippertje kwamen hangen.
'Miljaar,' dacht ik dan, 'Flikker op. Met je kielekielekiele. Zing liever het concert voor fluit en harp van Mozart.'
Ja, dat gelooft u niet dat ik dat dacht, h??
Maar hee hallo. Wie was er bij toentertijd? U of ik?
Nou dan.
Maar goed, toen ik zeven was en al prachtige volzinnen kon produceren als 'Waarde vader, behoort het tot de mogelijkheden dat u het over uw edele hart kunt verkrijgen om mij naar enig muziekonderwijs in de vorm van een harples te sturen? Alstublieft. Dankuwel.', toen mocht ik eindelijk es naar mijn eerste harples.
En toen meette ik met mijn eerste juf. Juf S. met het megalange haar. En een brilletje. Ja, Juf S. was een echte.
'Oh oh oh, juf S.!' piepte ik na een kwartier les.
'Ja, zeg het eens,' zei juf S. opgewekt.
'Waar zit de do?' wilde ik weten.
'Dat is die rode snaar,' was juf S. d'r antwoord.
'Oh oh oh,' zei ik, ADHD'er avant la lettre, 'Dan kan ik Vader Jacob! En Altijd is Kortjakje.'
Want hee, die kende ik al van op de piano. Had ik van papa geleerd. En dus speelde ik.
Met een klein, verkrampt vingertje plukte ik aan de snaren.
Miljaar.
Ik speelde harp.
Everything I wanted since the womb.
Hopelijk was 't ook een beetje zo voor Anna vandaag.
dertien reacties
Lief stukje, dank je wel.
Ik begon te blozen toen ik mijn eerste Vader Jacob speelde. Dan ben je 28 jaar, je kan geen noot lezen, je zit aan een heuse Keltische haakharp en je speelt je eerste liedje ooit. Ik vind het geweldig.
Op naar het volgende kinderliedje!
Ik mocht op mijn eerste gitaarles de e spelen. De noot h?, niet het akkoord.
Het was nogal een stijf lesboek, dat ik had.
Ik moest trommelen op een houten plankje met een stuk rubber erop…
Na die neppe zooi ben ik opgehouden met kunstmatige instrumenten en zing ik alleen nog maar…
Wist je dat er ook Chinese harpen bestaan? Net zo’n avontuur als Chinese bassen. Kan het stukje van Anna helaas niet lezen, ook tumblr is niet te openen hier in China…
Maar Virginie, dat heb ik ook altijd gehad… Helaas kan ik niet goed taarten maken, dus dan maar harp spelen. (Uiteraard moet Rosalie niet in de buurt zijn, want dan durf ik niet meer). Toch denk ik dat een denkbeeldig instrument beter is dan de houten plank met rubber van R.
Ja, Vriend R. die is hartstikke zielig natuurlijk met z’n houten plank met rubber, maar ik ben blij dat hij zijn heil heeft gevonden in het zingen van allerlei fijne musicals! Zo is Vriend R. bijvoorbeeld een prima apostel. 
Wat jij, R.?
Amiek: Zo, worden wij niet gecensureerd? Jammer man.
Ik moet zeggen dat ik het best goed deed als apostel ja… Deze week moet ik weer de hele week spelen: Sweeney Todd deze keer! Daarin blijkt dat ik ook prima dood kan gaan op het toneel!
Reclame!! Reclame!!
Donderdag, vrijdag en zaterdag nog te bewonderen in De Leest in Waalwijk: Sweeney Todd, The demon barber of Fleet Street!
Reclame!! Reclame!!
En ik altijd maar denken dat jij met de harp geboren was…