Nuit Blanche

In het Anne Frank Huis

Weet u nog? Dat ik oorlogsverhalen uit en rondom mijn familie op ging schrijven? Ja, dat was weer eens voortvarend van mij. Er is namelijk een probleempje wanneer het aankomt op oorlogsverhalen: je moet daarvoor in de stemming zijn. En ja, hoe kom je daarvoor in de stemming? Ik had werkelijk geen idee, dus ging ik vorige week maar eens naar het Anne Frank Huis in Amsterdam samen met zus en schoonzus. Nou ja, dat deed ik natuurlijk niet om in de stemming te komen om een verhaaltje op te schrijven, maar meer omdat ik dat nodig vond. Soms is dat namelijk echt nodig, even stil staan bij het feit dat alles niet zo vanzelfsprekend is als je soms denkt.

Het rare is dat als je dan in het Anne Frank Huis bent, dat het dan voor sommige mensen allemaal toch nog allemaal heel vanzelfsprekend blijft.
Voor lawaaierige pubers bijvoorbeeld.
I., A. en ik keken elkaar aan en draaiden met onze ogen en vervolgden onze weg door het huis. We doken achter de boekenkast en kwamen uiteindelijk uit in de kamer van Anne zelf. Daar op de muur zag ik plaatjes.
Van Norma Shearer.
Van Greta Garbo.
En van Ginger Rogers.
Ik vond het helegaar niet leuk dat ik die plaatjes zag. Twee van die drie plaatjes heb ik namelijk in gedigitaliseerde versie op mijn hippe rode externe schijf staan en dat was best wel confronterend. Want of je nou een puber bent in 1944 of je bent een bijna dertiger in 2009, het hebben van die plaatjes verandert echt geen ene bal aan wat er uiteindelijk met je gebeurt. Je staart ernaar en denkt: ?Boh, die dames hebben een mooi leven?, maar steekt daarmee ook je kop in het zand. Je verzamelt een illusie, plakt hem ergens op of schrijft ?m weg op een schijfje en uiteindelijk gaat het toch zoals het gaat. Daar is geen ontkomen aan. En de illusie blijft. Tegen een muur in een achterkamer, een stille getuige van de dromen van een jong meisje.

I., A. en ik vervolgden onze weg naar een zaal waar we op kleine kaartjes zagen hoe de Duitsers minutieus bij hadden gehouden wie wie was en datum van geboorte en overlijden. Dat vind ik nog het ergste van alles, weet u. Die Gr?ndlichkeit. Om maar zeker te weten dat niemand overgeslagen werd. Mijn zus en ik staarden dan ook wezenloos naar het kaartje van Anne.
Tot er opeens een zucht achter ons klonk.
?Can you please move over?? zei iemand met een fijn knauwend accentje.
Mijn zus en ik negeerden de jongedame in kwestie allebei vakkundig.
En moveden pas over toen wij dat nodig vonden.
?Thank you,? zei ze ook nog.
Eigenlijk had ik best iets willen zeggen tegen de dame in kwestie.
Iets als: ?Really love, you might be suprised to find out that you can easily wait another 30 seconds to let other people try to understand something that actually can?t be understood.?
Maar ik zei niks. En A. ook niet.
En ik vond ons helden omdat we het niet deden, echt waar.

Toen ik even later beneden stond, ging mijn telefoon. Zonder geluid, hoor. Ik heb zelden het geluid van dat ding aanstaan, namelijk.
?Welke fuckzak belt mij nou als ik in het Anne Frank Huis ben?? dacht ik nog.
Alsof de fuckzak in kwestie dat kon weten, maar goed. Buiten op de gracht zag ik dat het vriend R. was.
?Oh,? dacht ik, ?Die is vast in de Efteling.?
Want R. die belt altijd als ie in de Efteling is.
Dus ik belde hem maar meteen even terug.
?Jij bent in de Efteling,? viel ik met de deur in huis.
?Waarom nam jij niet op?? zei R.
?Omdat ik op een plek was waar het niet bepaalt gewenst is om luid over te gaan tot onzinnige gesprekken over de Efteling,? zei ik.
?Waar was je dan??
?In het Anne Frank Huis,? zei ik.
?Oh,? zei R., ?Ja nee, dan heb je een goede reden om niet op te nemen.?
En zo nam het leven weer zijn eigen, onnozele wending.
En heb ik nog niet het verhaal opgeschreven dat ik eigenlijk wilde opschrijven.

Naam

E-mail

URL

Reactie Emoticons

Om automatische spam te voorkomen, vragen Virginie en Rosalie u om deze enigszins achterlijke vraag te beantwoorden...
Welke kleur heeft een citroen?

(Registreer/Login)

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kattebel
Ja, stuur mij e-mail als iemand anders reageert.

Verberg e-mail
Ja, verberg mijn e-mailadres.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.