Het lerarenhoofd
Wanneer Virginie en ik in het vage Duitse plaatsje zijn, dan zingen wij doorgaans op traditionele wijze een lied. Meestal dit lied. Van de twee kleine meisjes uit de kleine steen. Ja nee, zo gaat dat dan. Rare Amerikanen. Maar ennieweejs. Virginie en ik bevonden ons dus in het vage Duitse plaatjes en meer specifiek boven aan de trap van het hotel waar we verbleven. We wachtten op onze vrinden en om de tijd te doden zongen we wat en ouwhoerden we wat.Opeens ging de deur onder aan de trap open en een Belgisch lerarenhoofd keek langs de trap omhoog.
'Allee,' zei het Belgische lerarenhoofd, 'Komen jullie? De bus gaat zo.'
Want er was ook een bus met Belgische leerlingen in het vage Duitse plaatsje voor het nog vagere filmfestival aldaar.
Dat was niet zo aangenaam, al die Belgische leerlingen. Vooral niet toen ze van vrijdag- op zaterdagnacht zo rond half twee met tequilashots voor de kamer van vriendin J. en vriend G. stonden.
'Oh amaai, excuseer!' zeiden zij toen.
'Lazer op,' zei J., 'Wij proberen te slapen.'
Want ja, wij zijn allemaal verantwoordelijke en hardwerkende mensen, h??
Dan moet je 's nachts echt geen 16-jarige Belgen met tequilashots voor je kamerdeur hebben staan, kom nou. Dat maakt grote agressie in je los. Maar ja, omdat meppen en zo soms zo'n rotzooi geeft, besloten wij dus om die Belgen maar zoveel mogelijk te negeren.
Zo negeerden wij ook vakkundig het Belgische lerarenhoofd onder aan de trap.
Wij dachten: die roept naar wat leerlingen op de tweede verdieping.
Van die langzame, die niet luisteren. U kent ze wel.
Virginie en ik ouwhoerden dan ook vrolijk verder.
'Hee!' zei het hoofd nog eens nadrukkelijk.
Blijkbaar had ie het tegen ons of zo.
Virginie en ik fronsten dan ook onze wenkbrauwen en keken het hoofd aan.
'Wij willen gaan!' zei het hoofd.
'Ehm meneer,' zei ik, 'Wij horen niet bij uw groep, hoor.'
'Ja amai,' zei het hoofd, 'Ik ken ook niet al mijn leerlingen, h?!'
En het hoofd verdween weer om de hoek.
'Eij!' riep ik het hoofd nog na, 'En ik word in december 30, h?!'
Ja.
Godmiljaar.
Zeveraar.
dertien reacties
Oh, maar die godmiljaar sloeg niet op die dertig, hoor. Dat interesseert me echt geen ene fuck. 
Maar wie ziet mij en Virginie nou voor leerlingen aan? Het zou te makkelijk zijn om te zeggen: ‘Ja, een Bels. Wat wil je?’, maar komaan, je komt in de verleiding, hier.
MUHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA!
Die arme man. Hoe oud was het hoofd? Nou zou ik jou niet snel aanzien voor een 16-jarige tequilashotdrinker, maar Virginie keniknie, dus over haar kan ik niets zeggen. Giechelden jullie als schoolmeisjes?
Anna: Ik denk dat het hoofd ergens midden veertig was, of zo. En Virginie, though exactly 3 years younger than I am, ziet er ook al niet uit als zestien. En ja, wij lachen echt heel veel, maar puberaal giechelen? Neen. Dat dan toch weer net niet.
Komt die godmiljaar van kabouter Wesley of heeft hij die gepikt van jou?
Lerarenhoofden snappen niet zo veel, dat blijkt. Volgende keer eitjes meenemen en die heel subtiel zo op dat hoofd laten vallen in het kader van een natuurkundeproject.
De meeste vrouwen zouden blij zijn als ze op hun derti…negentwintigste voor zestien wordt aangezien.
Ja maar, jullie ogen ook zo jong. Komt vast van al die witte nachten. (Ik vraag me nu af wat ik mezelf daar bij voorstel: nachten met sneeuw? Nachten met coke? Nachten met bloem van Virginie die taarten bakt? Nachten met witte nachtcreme?)
Cyriel & Door: Ja, jullie hebt gelijk, natuurlijk. Ik had mee moeten gaan. Dat was vast interessant geworden. Ik kan toch heel goed Kabouter Wesley nadoen, dus het was ze vast niet opgevallen dat ik geen Bels ben.
Laurent: Juustem, precies wat Anna zegt. Aangezien worden voor 23 of zo, a la. Maar zestien? Neen.
San: Nachten met coke, natuurlijk. Daarom zien we er ook zo jong & fruitig uit. 
Dertig? Mwahahaha, meiske toch. Iemand vroeg mij gisteren hoe oud ik was. “ik ben ik-word-volgend-jaar-veertig”, was daarop mijn antwoord.