Het is wel weer mooi geweest
Okee. Gaat u er eens goed voor zitten! Ik ga namelijk iets zeggen waarvan ik gedacht had dat ik het werkelijk nooit zou gaan zeggen.Let op, komtie!
Ik begin namelijk een beetje tabak te krijgen van die sneeuw.
Ja nee. U heeft er allemaal al een eeuwigheid tabak van en misschien ook wel terecht. Maar ik ben een sneeuwmonster, ik houd best wel van die witte rommel. Ik begin pas te leven als de temperatuur onder nul komt, zeg maar. Dan spring ik juichend door mijn woonst en zing ik uit volle borst 'I'm dreaming of a white Christmas' en nog meer van die ongein.
Als kind was ik nog veel erger.
Het was denk ik ergens midden jaren '80.
Weet u wel, toen er elke winter nog drie meter sneeuw lag.
Toen de mensen nog hard en weerbaar waren.
Afijn, toen dus, h?? Toen rende ik als een volslagen debiel door de sneeuw in onze achtertuin. Tot het donker werd, want dan ging de keukendeur open.
'Roosje, kom naar binnen!' zei mama dan, 'Het wordt donker! Veel te koud en we gaan eten!'
'Nee!' gilde ik, terwijl ik mij aan de sneeuwpop vasklampte.
'Rosalie,' dreigde mijn moeder.
'Nee!' gilde ik weer.
En dus kwam mijn moeder maar de kou in.
'Kom naar binnen!' zei ze weer.
'Nee!' zei ik.
'Ik ga nog liever dood!' liet ik erop volgen.
Ha, dat was niet zo'n goed idee van mij, om dat te zeggen. Moeder over de rooie, ik werd naar binnen gesleurd. In m'n rode skipakje. Brullen als een rasechte gnoe. Leuk voor de buurt, zeg maar. Ja nee, ik was echt lief, hoor. Maar als het op sneeuw aankwam, dan kon ik -zoals ze dat bij ons zo mooi zeggen- een echte verrekkeling zijn.
Maar goed. Het ging dus sneeuwen. Ergens eind 2009. Ik vond het helemaal hilarisch, zeker toen er links en rechts vanalles in het honderd liep. Toen ging ik naar Oostenrijk. En toen kwam ik terug. En was het nog steeds aan het sneeuwen.
Jottem joh.
Tot ik zonet besloot dat het me echt te glad begon te worden op de stoepen in mijn buurtje. Zelfs mijn bergschoenen -model klompvoet- konden niet meer voorkomen dat ik begon te glibberen. En dus waggelde ik op Bridget Jonesachtige wijze naar huis. Met in ??n hand een diepvriespizza en in de andere hand een pak Spa & Fruit.
Nee, het is wel weer mooi geweest, hoor.
Vinnik.
zeven reacties
Ha, pizzagenoot. Heb jij ook je gehemelte verbrand? Dat doe ik nagenoeg altijd als ik pizza eet. Miss ongeduld..
En ja, sneeuw: oprotten nu!
Dat heet voortschrijdend inzicht, Rosalie. Ga zo door en je vindt het ook niet meer leuk dat het kouder is dan 20 graden.
Ja, ‘t is mooi geweest, potverdrie!