Herinnert u zich deze nog...nog...nog...
Op wintersport ben ik dus he.Net zoals ik ooit eerder al een weekje op wintersport ben geweest.
In 2007.
Naar precies dezelfde plek, op precies dezelfde camping ook nog.
Wat puur toeval is, maar wat deze week voor mij het Grote Feest der Herkenning maakt. Echt, ik ben als een kind zo blij wanneer ik ineens weer een bergpas of besneeuwd wandelpaadje herken. Maar de plek die ik vandaag al helemaal direct herkende, was de plek waar ik drie jaar terug de meest decadente (vlees-)lunch ooit heb gehad.
Dat moest dan natuurlijk ook even herhaald worden.
Maar het moest natuurlijk ook nog even een graadje decandenter worden... U vraagt zich af hoe? Nou, niet zo moelijk hoor. De Hausplatte is welliswaar niet in decandentie te overtreffen, maar het toevoegen van een dessert geeft de uitspatting in zijn geheel net dat beetje extra.
En wat voor een dessert!
Oh tjonge jonge jonge. Een heerlijke schaal fruitsalade. Echt, ergens is het triest dat het winterfruit hier nog altijd lekkerder is dan het zomerfruit bij ons. En dan bedoel ik nu met zomer en winter alleen maar het verschil in seizoenen, niet in fruit; want echt zo'n beetje elke soort fruit die u nu kunt bedenken, zat in mijn fruitsalade.
Maar de echte klapper was de creme brulee. Ja, na mijn vorige ervaring met een creme brulee, snapt u vast mijn reserveringen. Maar ik had voldoende vertrouwen in de chef, om bij mijn buurvrouw een lepeltje mee te pikken. Alleen maar omdat ik wilde weten of het vertrouwen dat ik in de chef had, terecht was. En dat was het. Deze creme brulee, was zoals een creme brulee hoorde te zijn. Gewoon perfect.
Dus als u ooit in de buurt van Armentarola bent, raad ik u van harte de creme brulee aan. U zult niet snel een betere vinden.
Het is dat ik denk dat mijn tempo van ski?n echt razend irritant is voor S., maar anders ging ik ook een keer mee naar de caravan. Alleen al voor die Hausplatte. En de Dolomieten, h??