Station
Hij stond op het perron te wachten, net als ik. Toch stonden we er met een andere reden. Mijn bestemming was Utrecht; hij koos voor de eindbestemming.Ik zal het beeld nooit vergeten van de man die recht voor mijn neus op de rails ging staan. Die paar seconden waarin het allemaal gebeurde, flitsen in slow-motion regelmatig nog voorbij. Maar mijn leven gaat voort. Zoals ik ook vooral hoop dat het leven van de machinist voort gaat.
Evengoed roept het vragen bij me op. Eindeloos veel vragen: Wie was hij? Wat deed hij? Hoe oud was hij? Waarom koos hij hiervoor? Maar vooral vraag ik me af waarom op deze manier, midden op de dag, midden op een station? Waarom een machinist en getuigen erbij betrekken?
Het zijn veel vragen, waarop veel antwoorden mogelijk zijn, maar die zal ik nooit weten; zijn verhaal zal ik nooit kennen
Maar het is vast beter zo.
Hoewel ik het niet eens ben met zijn keuze waarop, moet ik geloven dat het voor hem nu beter is.
Beter voor de man waarvan ik het verhaal niet ken.
Ik ken alleen zijn einde.
Oh jaiks. Ik ben daar altijd zo bang voor op station D-Z.
En ja, waarom doet iemand dat? Ik denk dat dat een van de moeilijkste vragen is om antwoord op te geven. Misschien is er wel gewoon geen antwoord…