Drie abrikozenvlaaien en een statief
U kent mij ondertussen wel, h??Nou. Dan zal ik u niets vreemds vertellen, wanneer ik toegeef dat ik af en toe nogal geobsedeerd kan zijn door iets.
Op het moment is dat even foto's maken van alles wat los en vast zit.
Vind ik wel lollig. Voor zo lang het duurt, h??
Dus ik zaterdagavond tegen mijn ouders: 'Kom manne, dan gaan we de zonsondergang fotograferen.'
En daar gingen we.
Drie fr?liche Leute im Fr?hling en drie camera's.
En ??n statief.
Niet van mij hoor, dat statief.
Zo geobsedeerd ben ik nou ook weer niet.
'D'r zit wel een industrieterrein tussen ons en die zonsondergang,' zei mijn pa.
'Ach man,' zei ik.
'We moeten echt tot voorbij Millen lopen, willen we een beetje foto's kunnen maken,' zei mijn pa.
'Ach man,' zei ik.
'Dat halen we dus nooit,' ging mijn vader onverstoorbaar verder.
'Lalalalala!' zong ik, terwijl ik mijn handen tegen mijn oren drukte.
Maar ja, ik wist wel dat ie eigenlijk gelijk had, hoor. Mijn vader heeft namelijk altijd gelijk.
Dus ik rennen door het Limburgse veld, h??
Om maar op tijd voorbij Millen te zijn.
Nou, daar had u bij moeten zijn. Een rennende Rosalie.
Hi-sto-risch. Echt.
Maar ja, niks geen schone zonsondergang voor ons. Eerst zat er inderdaad een industrieterrein voor en later heul veul bomen. Dus zette ik mijn camera maar precies achter de grens (op Nederlands grondgebied) en maakte een foto van mezelf (op Duits grondgebied). Ik durf te wedden dat u dat in ieder geval niet dagelijks doet. En terwijl mijn moeder bloesems fotografeerde en mijn vader experimenteerde met z'n Canon en z'n statief, maakte ik nog maar een springfoto van mezelf:
'Wat ben je toch ook een gek,' zei mijn moeder, toen ik haar het resultaat liet zien.
'Ja ja,' zei mijn vader, terwijl hij z'n camera op de Keutelbeek (ja nee, die hebben wij in Sittard. Echt!) richtte, 'Het is wel 30, maar het kind zit er nog steeds in, hoor.'
'Nou, ik vermoed dat het kind er ook nog wel even in blijft zitten,' zei ik, 'Volwassenheid, jakkiebah! Ieuw!'
En zo liepen wij nog gem?tlich wat door het veld. Als we een rood-wit geblokt kleedje bij ons hadden gehad en drie abrikozenvlaaien dan hadden we een ultiem Limburgs tafereeltje kunnen vormen, daar aan de rand van de Keutelbeek, met uitzicht op het Duitse gat Millen. Maar ja, sleep maar eens met drie abrikozenvlaaien ?n een statief. Dat doe je eens maar nooit weer, dat kan ik u wel vertellen.
vijftien reacties
Heidi: Dank. 
Cyriel: Ja, maar het is wel in Duitsland, h?? Zitten toch minder goed in elkaar dan bij ons, die gehuchten daar.
Vriend R.: Ha, dan heb je die die ik gister gemaakt hebt nog niet gezien. 
Aukje: Hahahahaha. Lekker duidelijke foto, ook. 
Woordenaar: Ja, ik draai het touw zo snel rond dat je het niet eens meer met het blote oog kan zien.
Virginie: Nee h??
hahaha, wat een grappig stukje toch weer. En een briljante foto ook! Dat is alderbarstend hoog gesprongen (in limburgs keihoog denk ik?)
quirk en hj de tuinman: het lijkt hoger dan het in werkelijkheid was, hoor. Camera staat laag. En verder zou ik zeggen ‘ram hoog’. Kei da’s Brabants.
Verdomd, Millen; daar komt mijn klassieke Rover blijkens de oude agenda die ik er ooit in vond vandaan.
Leuk geschreven!