Rosalie doet even niet aan serieuzigheid
Als op Fritsje de Ipod iets van Bach voorbijflitst, dan staart een plaatje van Der Johann Sebastian mij aan. Maar niet zomaar een plaatje. Nee, een gefotosjopt plaatje van Der Johann Sebastian met een Ray Ban zonnebril. Genialiteit, echt. Het plaatje zelf heb ik niet meer (vond het ooit op google), maar het effect van het plaatje is ongeveer zoiets:
Ik weet niet wat het is, maar ik word altijd melig van Bach, vandaar dat ik zo'n gek plaatje bij mijn Bach-afspeellijst gezet heb. Ik vermoed dat dat komt omdat zoveel mensen zo serieus doen over Bach. Ik ga namelijk altijd ontzettend in de contramine van serieuzigheid, moet u weten. Dit tot grote irritatie van een groot deel van de menschheid overigens. Wat gek is, want begrijp me niet verkeerd, hoor: ik erken 's mans briljantie, heus waar. Maar ja. Die serieuzigheid, dat kan ik dus niet aan. Ik moet dan altijd aan mijn vader denken, die ooit op een Bach- & Goethereis voor leraren muziek en Duits ging. En aan die mij verder volslagen onbekende reisgenoot van hem die de hele dag orgelconcerten van Bach wilde luisteren in de bus. En wat mijn vader daar dan vond, van de hele dag orgelconcerten van Bach in de bus. Laten we zeggen, ik heb het niet van een vreemde, dat recalcitrante.
In diezelfde categorie ('Doe toch eens niet zo serieus!') heb ik trouwens ook de volgende poster ophangen, h?? Een cadeau van Amiek aus Berlin ja:
Ik vind het een geniale poster.
Waarschijnlijk vindt u het allemaal erg flauw. Maar ja, leg u er maar bij neer. D'r zijn namelijk maar weinig mensen die mijn kronkels helemaal begrijpen. Dus ehm... juist. Over die posters, trouwens: d'r is er ook een van Bach die de afwas doet. En een van Schubert die een kippenpoot eet (hilaaaarisch, echt!). Maar wat het mooie aan deze posters is, dat ze afkomstig zijn van ??n van 's werelds meest vermaarde orkesten, de Berliner. Daarom mag ik de Berliner, die houden ook van de combi Kunst en Flauwe Grapjes. Ik mag ze trouwens ook om hun geniale twitteraccount, maar dat terzijde. (Of misschien toch niet zo terzijde. Die twitteraccount brengt namelijk veel vreugd in mijn leven, hoor. Onderschat dat niet.)
Moraal van dit verhaal? (U denkt vast: 'Waaaaaar gaaaaaaaaat dit in Godsnaam heen?')
Nou. Ehm... er is geen moraal. Want een moraal is serieus en daar doe ik dus even niet aan.
En daarom ga ik nu even heel wild op en neer springen op de Messiah van H?ndel.
Gewoon omdat het kan.
Ja.
vier reacties
Ergens in de geschiedenis is de humor uit de klassieke muziek verdwenen. Ik vind vrolijke klassieke muziek doorgaans dan ook niet om aan te horen. Swingen kunnen ze al helemaal niet, die klassieken.
Bach vind ik wel het mooiste van de oudere muziek. Het is zo goed geschreven dat het zelfs als ringtone nog uit de verf komt.
En verder heb ik ook geen heilig ontzag voor klassieke muziek. Het klinkt goed of niet. Alleen klinkt Bach bijna altijd goed, dat dan weer wel.
Laurent: En toch vind ik dat jammer, dat die humor soms zover te zoeken is. Maar humor, da’s niet eens het belangrijkste. Ik vraag me soms wel eens af of mensen die dan met van die strakke en serieuze hoofden in de concertzaal zitten er ook nog wel een beetje blij van worden in hun hartje. Om het maar eens even heel kinderlijk te stellen. Het lijkt allemaal zo beredeneerd, die hele sfeer eromheen. En als er nou eens wat is waaraan weinig te beredeneren valt dan is het muziek wel. Vind ik dan, h?? Maar misschien zie ik het wel verkeerd.
@Rosalie: ja, daar heb je een punt. Het aparte van Bach is dat het extreem beredeneerde muziek is en toch zo’n sterk emotioneel effect heeft.
Bach was in zijn tijd vooral bekend als fenomenaal improvisator, Improvisatie is daarna ook helemaal uit de klassieke muziek verdwenen.
Gisteren zag ik nog Marco Bakker trachten ‘Satisfaction’ van de Rolling Stones ten gehore te brengen. Een perfecte illustratie van jouw stelling.
Hahahahaha, die van Schubert met een kippenpoot kende ik nog niet; briljant!
Enne, als je op de Messiah staat te springen, maak je daar dan ook een foto van?