Hubertina
Ik ging net even een placemat ophalen bij de studentenbalie. Die kun je daar krijgen, namelijk. Je moet er wel veel geld voor neerleggen, hoor. En het kan wat tijd kosten, maar dan heb je ook wat: een fijne placemat met daarop je naam. En iets van bachelor in dit geval. Nou moet ik toegeven dat die placemat al een tijdje op mij lag te wachten, hoor. Ik ben namelijk niet zo van de actie wat betreft regeldingen voor mezelf.Dus kreeg ik een brief van de studentenbalie.
'Eij!' zei die brief, 'Kom je placemat eens afhalen, ja!'
'Ja ja ja,' zei ik en ik ging weer verder met mijn andere, uiteraard uiterst belangrijke bezigheden. Zoals het spelen van farmville op facebook. En twitter. Afijn, u kent het wel.
Maar vandaag kwam ik langs de studentenbalie en toen dacht ik: 'Wat het hekje, ik ga even dat ding ophalen.'
En toen had ik 'm opeens. Een placemat met daarop in koeienletters mijn prachtige namen.
'Elisabeth Theodora Hubertina Monica,' zei de placemat vrolijk.
Ja hee, ik verzin dat niet, h?? Zo heet ik dus. En nee, da's verder niet erg, hoor. Ik ben daaraan gewend. En het is ook een kwestie van relativeren: je kan bijvoorbeeld ook Appollonia heten. Of Philippa. D?t is pas erg.
Verder levert zo'n naam altijd veel olijke praat op in de kroeg. Iedereen wil wel zo'n gek kennen met 37 namen. Dan kun je namelijk dit soort lekker ongenuanceerde gesprekken voeren:
'Ik ken dus zo'n belachelijke Limburger met 56 namen h?? Weet je hoe die heet?'
'Nou?'
'Elisabeth Theodora Hubertina Monica!'
'Ga weg. Hubertina?! Doe normaal. Nee. Dat. Kan. Niet.'
'Vind je dat nou niet fraai?'
'Fraai? Fraai? Ik zou me verhangen!'
Etc. etc.
Ik snap het probleem nooit zo met die Hubertina. Ik ken echt absurd veel mensen die Hubertina heten, hoor.
Ze zijn wel allemaal familie van mij.
Hmmm.
Dat is op zich raar.
Maar goed. Hallo, zeg.
Dat u niet zo heet, dat wil niet zeggen dat het niet de norm kan worden.
Ik ga dus voor Hubertina in de namen-top-10.
Of anders Huubke.
Als het allemaal weer es niet hip genoeg voor u is.
elf reacties
Aangenaam. O.A.W.G. ben ik. Ik vind het mooi. Mijn kinderen hebben lekker ook een hoop doopnamen. Dat is een traditie die je in ere moet houden.
Cyriel: Ja, mij dus ook. 
Merel: Dank u. 
Octavie: Ik had ook niet anders verwacht dan dat je een O.A.W.G. zou zijn. Een beetje mens heeft minstens drie namen, zeg ik altijd.
Ik voel me genoodzaakt te reageren (zuster van OAWG, die van de sjtasiefestasie). Hier spreekt EGHM. Ik zeg je, ik voel verwantschap. Overigens geen Hubertina maar Henrica.
En hoezo heet jij dan Rosalie?
Ik heb maar twee voornamen. Mijn moeder was een recalcitrante Limburgse.
Eline: Henrica, ook zeer fraai.
Laurent: Ja, waarom heet ik Rosalie? Da’s ingewikkeld. Of ook weer niet. Ik heet eigenlijk helemaal geen Rosalie, maar ik doe graag alsof. Ik reageer er ook al op, dus dat is interessant… maar ehm Laurent… maar twee namen? Na! Erme jong!
Door: Ik proef een verwantschap met Theodora. 
Ik heb er mooi 3, precies genoeg om een beetje mens te zijn
En echt hip wordt de naam Hubertina pas, als ?e in uitspraak hetzelfde blijft, maar je een ‘originele’ schrijfwijze ervan maakt….
Doopnamen zijn een religieuze gewoonte… afschaffen dus.
Zei R.
(Carnaval was al de uitzondering die de regel bevestigde, er kan er niet nog een zijn…)
R.: Zever niet, jong. Als ik die Hubertina niet had gehad, dan was ik nooit zo raar geworden. Mooi handhaven, dus. Ik heb geen moeite met rare gewoontes (religieus of niet), ik heb moeite met mannen in jurken die mij vertellen wat ik moet doen en laten, terwijl ik dat zelf ook wel kan bedenken. En vaak beter ook nog, if I may say so.
Hub????rt, dat lijkt me nou een fijne naam om te hebben.