Dodenherdenking
Ik was dus op de Dam, h??Nou, dat was wat.
Ik stond een beetje naar de grond te staren en een beetje na te denken over de oorlog en zo.
Toen er plotseling iemand begon te schreeuwen.
En er een knal klonk.
Daarna zag ik vanalles.
Ik zag een jongen met een capuchon op, die voor me uit wegholde, maar wel nog even zijn arm uitstak om wat foto's te maken.
Ik zag een vrouw van middelbare leeftijd die haar bejaarde vadertje door de chaos probeerde te laveren. 'Rustig maar, pap,' zei ze, 'We gaan langs de kerk door, we gaan weg, hier.'
Ik zag twee jonge meisjes, bij wie de tranen over de wangen stroomden. Een onmetelijk grote angst sprak uit hun ogen.
Middenin de chaos stond ik even stil. In mijn ooghoek zag ik dat de politie de hekken bij de Nieuwe Kerk opzij schoof.
En ik koos mijn pad.
'Godmiljaar, mam!' foeterde ik even later in mijn mobieltje, toen ik over de Nieuwezijds Voorburgwal liep, 'Ga ik ook eens naar de Dodenherdenking, zeg!'
Ik ben echt heel erg geschrokken. Maar niet van het incident zelf, eigenlijk.
Meer van hoe bang wij blijkbaar met zijn allen zijn.
Daar moeten we wat aan doen, mensen.
Want het slaat echt he-le-maal nergens op.
twaalf reacties
Ik begrijp dat de mensen in de directe omgeving van die man ook niet zo paniekerig reageerden, maar dat het juist de mensen waren die niet zagen wat er aan de hand was.
Maar het is ook wel ongekend, dat er bij deze gelegenheid juist iemand de zaak verstoort.
prentje: Ik moest nog aan je denken, omdat we het er nog over hadden gehad ‘s middags. Want het was helemaal niet zwaar beveiligd. Zo zie je maar weer. Misschien maar goed dat dat niet zo was, anders was ik daar niet zo snel weggekomen als nu het geval was.
Laten we eens beginnen met een actie tegen vervelende verslaggevers die gaan suggereren dat het nog veul erger had kunnen zijn. Er zijn tegenwoordig massa’s kwekers van angst actief waar ik ‘godmiljaar’ doodziek van wordt zo langzamerhand.
moi: Da’s dus exact de reden dat ik zelden tv kijk, ik word echt knettergek van de zever die daarop is. Ben het helemaal met je eens!
Ik heb weleens het idee of het een soort lange droom is waar we in zitten. Straks worden we een keer wakker en blijkt dat we gewoon elkaar weer gaan groeten op straat, iemand af en toe eens voor laten gaan en dat soort dingen… Nog even een echt 1 april bericht trouwens http://www.nu.nl/binnenland/2242967/onts..
Een kort berichtje van een stille lezer:
Ik kwam een website tegen die jullie ongetwijfeld aan zal spreken. http://www.belegenwoorden.nl/ Daar wordt zelfs de mogelijkheid geboden een woord te accepteren. Ik koos zelf voor ‘waterlanders’. Schattig en lief, maar tegelijkertijd dramatisch.
Over de Dodenherdenking; ik schrok ook van de angst die zich kennelijk meester van ‘ons’ heeft gemaakt. Gister las ik in Metro dat dit dankzij de media is gegroeid en het iets goed is. Met het eerste deel ben ik het meer dan eens, maar ik denk niet dat het iets goed is. Ik denk dat Nederland rijp is voor een nieuwe Sire-campagne. Omgaan met aardige mensen was stap 1, stap 2 is kan het teruggaan naar het nuchtere Hollandsche zijn.
Daar heb je helemaal gelijk in. Meer valt er eigenijk ook niet over te zeggen.