Huis zoet huis
Ik zat vandaag in de trein. Op weg naar het ouderlijk huis.'Ik bel wel even wanneer ik precies aankom,' had ik gisteravond tegen mijn papa gezegd, 'Ik vermoed rond de middag.'
'Is goed, hoie,' zei mijn vader.
'Hoie,' zei ik.
En toen ging ik dus slapen en hoppa, daarna in de trein.
Autistisch als ik ben, bel ik mijn vader altijd als ik Mook gepasseerd ben.
'Papa,' zeg ik dan, 'Ik kom zo en zo laat. Als er nog iets is, dan bel ik wel.'
'Is goed, hoie,' zegt mijn vader dan.
'Hoie,' zeg ik dan ook.
Afijn. Goed. We passeren Mook en ik kijk in mijn tas.
Godmiljaar.
Potdomme.
Nondeknetter.
Telefoon thuis laten liggen.
Je kunt dan natuurlijk gaan vragen of je iemands telefoon mag gebruiken.
Maar iedereen in mijn coup? was a. bejaard, b. Duits of c. zag er eng uit.
Dus ja. Dan houdt het wel een beetje op, hoor.
Ik haalde vervolgens mijn schouders op en deed een beetje van laissez-faire en zo.
Dat kan ik helemaal niet, laissez-faire. Ik zie dan hoe mijn vader en ik proberen om elkaar te bereiken en dat dat niet lukt en dat mijn ouders niet thuis zijn en dat ik op straat moet slapen en dat en dat en dat...
Na een paar minuten dacht ik: 'Ik kan natuurlijk A. (mijn zus) bellen en vragen of zij papa even belt.'
Vervolgens dacht ik: 'Nee, hier klopt iets niet.'
En toen fronste ik mijn wenkbrauwen.
Waarop mij te binnen schoot dat ik zonder telefoon ook mijn zus niet kan bellen.
Ja, zo ziet u maar. De moderne mens is vergroeid met zijn gadgets. Het is ook wat.
En zo raasde Rosalie telefoonloos en piekerend door de groene, Limburgse akkers en aan de blauwe hemel schoten de wolken voorbij.
Totdat ik een aha-erlebnis kreeg.
'Eureka!' dacht ik, 'Ik ga op bezoek bij oma. Ik moet toch haar nieuwe penthouse nog bewonderen. En oma heeft een telefoon!'
(Ja. Een penthouse, ja. Mijn oma is verhuisd en heeft tegenwoordig met afstand het beste uitzicht dat je in heel Sittard kan hebben. Recht op de stadsomwalling, de Grote Kerk en het oude Ursulinenklooster. Fan-tas-tisch. Echt. En op ongeveer 500 meter van mijn ouderlijk huis. Dus als mijn oma's telefoon het niet zou doen, dan kon ik altijd nog heul hard gaan roepen vanaf het balkon of iets met rooksignalen doen...)
Toen ik aan kwam lopen, kwam mijn oma net naar buiten op het balkon en ik zwaaide uitbundig.
Mijn oma fronste haar wenkbrauwen. Die dacht vast: 'Wat is det veur unne gek?'
'Oooooh, doe b?s 't!' jodelde ze even later, nadat ze me herkend had.
Eindelijk had ik een telefoon gevonden. Hoera! Ik belde mijn vader en kreeg van mijn oma een bord stamppot met spek. En aardbeien en kiwi toe.
Huis zoet huis.
acht reacties
Er klopt volgens mij nog meer niet. Je gaat bellen naar paps terwijl het 500 meter verderop is? Hedde ge dan geen beentjes?
Rose: Nee, zelf mijn oma heeft zo’n ding zonder snoer waarmee je door het huis kunt rennen. Mijn oma is hip, hoor. 
Door: Joh. Echt? 
Vaak zijn dingen wat ingewikkelder dan ik ze hier weergeef, hoor. Maar als ik dat allemaal uit moet gaan leggen, dan leest geen hond dit log, ben ik bang.
En toen mocht je met een ouderwetse telefoon bellen waar je nog echt een nummer kunt draaien?