Krak!
'Help! Ik heb geen slippers bij me!' piepte ik richting Virginie, toen we op het punt stonden om in het zwembad van ons hotel te duiken.
'Do not worry,' zei Virginie, 'Ik heb nog een paar slippers in de kofferbak van de auto liggen, die kun je wel pakken.'
'Yaay,' zei ik en met de sleutel in de hand huppelde ik naar de parkeerplaats.
Aldaar stak ik de sleutel in het slot van de kofferbak en draaide.
En toen... en toen!
'Krak!' deed de sleutel.
En in plaats van een paar slippers had ik opeens twee sleutelhelften.
'Nee!' dacht ik.
En 'Godmiljaar! Nondeju! Snotverdulleme!'
Daarop vroeg ik me af of het misschien niet beter was om te verdwijnen. Gewoon, zomaar in het niets. Om de trein te pakken naar Dresden. En daar een nieuw leven te beginnen als Liesl Pumpernickel. Maar bij nader inzien vond ik dat toch een beetje een overdreven reactie voor het slopen van een sleutel.
En dus toog ik maar naar Virginie.
De vrouw met de oplossingen.
Hoera voor Virginie.
(Wordt vervolgd)
elf reacties
Liesl Pumpernickel, hahaha! Ik weet niet hoe het er nu is, maar in 1981 was Dresden niet echt gezellig.
Amiek: Hoei.
Virginie: Hee, niks geen grafstenen, ja! 
Laurent: Geen idee hoe het in Dresden is. Volgens mijn ouders wel gezellig, volgens mij.
Sanneke: Ja, hij was weer ouderwets goed, zucht.
quirk: Het is sowieso ‘Virginie: hoera!’ dus dat weet je niet, hè.
Wat een klifhangertje.