Eingetütet
Het is dat ik de verwerpelijke kennis heb dat GTST wel eens een cliffhanger over de zomer heen getild heeft, maar anders was dit geval hier de geschiedenis in gegaan als de meest langgerekte cliffhanger ooit.
U bent geheid afgehaakt.
Boe voor u!
Maar! Als u zoveel om zou gaan met allerlei rare negentiende-eeuwse types als ik op het moment doe, dan zou dat uw leven ook aanzienlijk vertragen.
En u zou zich afvragen of het allemaal wel zo snel moet.
Nou.
Het antwoord is neen.
Elke maand een logje. Lijkt mij wel prima.
Ja, dat gaat het helemaal worden in 2011.
Maar goed, we waren dus in Jena en ik had dus Virginies sleutel gesloopt. Dus wij de dag erna naar een Madzda garage. (En ja, dat heet Madzda, ja). Toen ging Virginie een boel ingewikkeld Duits praten (wat ik overigens helemaal verstond, maar zelf wauwelen? Hahahaha. Nee.) en in het kort kwam het hier op neer:
We hadden dus twee sleutelhelften.
De Duitse garagemannetjes gingen proberen om daar een nieuwe sleutel van te fabrieken.
En als dat niet zou lukken, dan zouden ze met een laser komen en het hele slot eruit branden, om dan op de cilinder te kijken wat het sleutelnummer was.
Ja.
Echt.
En de laser zou roze zijn, want dat wilde ik graag.
'Rosa,' zei ik.
Rosa. Rosalie. U snapt het. Hèhè.
Maar goed, toen pakte een van de Duitse garagemannetjes onze twee sleutelhelften af.
'Was machen Sie damit?' wilde Virginie weten, want ja... die deed het woord.
'Ich habe den Schlüssel eingetütet,' zei het Duitse garagemannetje en hij toonde ons de sleutelresten in een plastic zakje.
Dat was het moment waarop Virginie en ik elkaar helemaal verbouwereerd aanstaarden.
Het Duitse garagemannetje had namelijk een woord gezegd dat wij allebei nog nooit gehoord hadden: eingetütet. 'In een tuutje doon,' zeggen wij in Limburg, maar het kan dus korter. Ja nee.
En dan denk je dat je alles van Duits weet. Na.
Wordt vervolgd.
Op 17 oktober 2010.
Dan weet u dat alvast.
Hahaha! Ik kijk alvast naar uit!