Het mocht niet zijn
En toen, beste mensen, kreeg Virginie het Verlossende Telefoontje van het garagemannetje.
Of eigenlijk belde de receptie van het hotel.
Of Virginie even naar beneden wilde komen, want het garagemannetje die was er.
En toen deed Virginie dat maar.
Vol spanning wachtte ik op de hotelkamer op de uitkomst van het sleutelexperiment.
Ik ijsbeerde wat van links naar rechts en draaide wat duimen.
En toen kwam Virginie terug.
Met de eingetüte sleutel in de ene hand en een nieuwe, werkende sleutel in de andere hand.
'Scheisse,' dacht ik, waarmee ik meteen weer even zo ongeveer het enige Duitse woord dat ik fatsoenlijk uit kan spreken, oprakelde.
Ik had namelijk gehoopt dat ze de sleutel niet na hadden kunnen maken en dat het een uiterst zeldzame sleutel betrof en dat die dan uit Japan zou moeten komen en dat dat dan twee weken zou duren en dat ik dan niet naar mijn werk kon en dat ik dan in tranen op zou bellen en dat ik mij duizendmaal zou verontschuldigen en dat ik in de tussentijd stiekem aan mijn mojito zou slurpen en en en...
Maar goed, het mocht niet zijn.
Dus pakte ik mijn handdoekje en begaf me richting mijn privépool. Alwaar ik een uitmuntende Audrey H.-imitatie ten beste gaf en wat belangwekkende literatuur tot mij nam. En deed alsof ik nog twee hele weken Duitschland voor den boeg had. Mijzelve bedriegen, daar ben ik echt een meester in.
En na het zwemmen besloot je een boeddha te zandsculpturen?