Hoe Harry aan zijn eind kwam
Vriend R. heeft Harry Mulisch vermoord.
Of beter gezegd, hij heeft 'm doodgelezen.
Ja, dat leest u goed. Doodlezen. Een speciale gave van onze R.
Afgelopen vrijdag zat ik aan den dis met de moordenaar, vriend P. en vriendin M.
'Vrienden,' sprak vriend R. plechtig, 'Ik maak mij ernstige zorgen.'
'Oh ja, joh?' grinnikten wij melig, de ernstige blik in R.'s ogen vakkundig negerend.
We hadden namelijk net wat over poep zitten keutelen en toen ging R. opeens serieus zitten doen. Ja, sorry hoor. De momenten waarop je een serieuze kop opzet, die moet je nauwkeurig uitkiezen, vind ik altijd.
'Mulisch gaat zeer binnenkort dood,' zei R.
Plotseling werd het heul stil aan de tafel. Want ja, het ging plots om onze held. Harry het Fossiel.
'Ja maar ja,' zeiden wij, 'Hij is ook al 300, hè. Het kan niet door blijven gaan.'
'Maar dat bedoel ik niet,' zei R., 'Ik heb hem namelijk doodgelezen.'
'Doodgelezen?!' echoden wij.
'Ja, doodgelezen,' zei R., terwijl hij ons droef aankeek.
Even viel er een pijnlijke stilte.
'Kijk,' zei R., 'Schrijvers die gaan altijd dood als ik hun oeuvre uitheb. Dat is me al drie keer eerder gebeurd. Dus stelde ik het lezen van mijn laatste ongelezen boek van Harry maar steeds uit. Totdat ik er een tijdje geleden genoeg van had en Archibald Strohalm er toch maar bijgepakt heb. En ja... nu is hij dus ernstig ziek.'
'Neeee,' zeiden wij.
'Niet Harry!' huilden wij.
'Moordenaar!' brulden wij, waarna wij met een deegroller, een riek en een brandende fakkel achter R. aanrenden door het centrum van Roermond.
En ja, nu is het zover.
Harry M. is niet meer.
Zucht.
(En ja, het log is even uit z'n winterslaap... dat kon even niet anders).
veertien reacties
R.: Toeval bestaat niet, volgens Harry. Ik denk dat hij het prachtig gevonden zou hebben. Oh, wacht eens. Hij ziet dit alles natuurlijk, want hij is nu in de HEMA.
Cyriel: Als ik ooit een boek ga schrijven, dan doe ik dat onder een pseudoniem en dan ga ik R. wijsmaken dat dat het slechtste boek ooit is… Heren van de Thee nummer twee, of zo. Dan gaat ie ‘t vast niet lezen en ben ik veilig… 
R.: Mijn papa was onder de indruk van je speciale gave. ‘Dat is toch wel sterk, zeg,’ zei ie. Dus ja.
Tja, het einde van een schrijver, wiens boeken prachtig waren, maar zelf niet zo’n aangename indruk maakte…
@ Cyriel en Rosalie: Heren van de thee was toch niet zó beroerd?
Gelukkig gaat de schrijfster van Heren van de Thee nooit dood want wij geloven er niks van dat Vriend R haar hele oeuvre gaat lezen (ondanks dat Oeroeg op zijn lijst voor volgend jaar staat).
Rosalie: Natuurlijk, komt het door vriend R.! Dat betwijfel ik niet, ik denk alleen dat mulisch zelf al een tijdje zat te wachten totdat vriend R. eindelijk zijn hele werk gelezen zou hebben, zodat hij eindelijk kon gaan rusten…. 
Janine: Ik denk dat ik de persoonlijkheid van Harry zowaar nog genialer vond dan die boeken. Wat een gek, miljaar.
P&M: Neeeee! Hella Seraphia tot in de eeuwigheid. Ik word gek!
Virginie: Ik denk dat dit gewoon een pact was tussen R. en Harry himself. Ja.
Het echte verhaal is nog veel erger…
De waarheid is dat ik Archibald Strohalm eigenlijk afgelopen zomervakantie al heb uitgelezen. Toen ik die na mijn vakantie terugzette in de kast, kwam ik er tot mijn grote verbazing achter dat er nog één ongelezen roman in mijn kast stond. Die heb ik er een aantal weken geleden maar bijgenomen. Ik begon te lezen, maar de drukte van mijn werk hield me er een tijd vanaf… waardoor ik vorige week dit laatste boek heb uitgelezen. Dit laatste boek was dus niet Archibald Strohalm, maar… (toeval? lot? vloek?)
Hoogste tijd…