Over skivakanties en dergelijke
Zo, ten eerste de beste wensen voor u allen.
Het kan nog net, heb ik mij laten vertellen.
Eigenlijk vind ik dat hele Nieuwjaarsgewens grote onzin.
Maar ja, de perendruk, hè.
Ik was even weg. Iets met een scriptie. En toen iets met skien. Dat laatste vond ik leuker dan het eerste.
Dat eerste is ook nog niet helemaal af, maar we houden de moed erin. Nog een paar weken. Ja.
En dan lonkt: De Vrijheid.
Voor ongeveer een week of zo, denk ik.
Want daarna verzin ik wel weer wat anders waar ik me dan weer druk om kan maken.
Maar goed, dat skien dus. Het begon al goed, toen I., A. en ik ruzie kregen met een Duitser die vond dat wij voorkropen bij de skilift. Na. Drie lieve meisjes zoals wij! We hebben 'm niet eens 'Arschloch' genoemd, for crying out loud! Uiteindelijk waren we nog eerder boven, maar da's omdat wij gewoon slimmer zijn. En niet per se met z'n drieen in hetzelfde liftje hoeven te zitten. Ja.
Toen werd ik onderuit gehaald door een snowboarder. Ja, zelf rechtop blijven staan, da's niet zo moeilijk. Maar al dat andere volk op die piste, man man man. Levensgevaarlijk. Ik onderscheid daarin een aantal categorieën:
1. Kleine, pijlsnelle ongeleide projectielen zonder angst (lees: kinderen)
2. Lompe ongeleide projectielen die hun eigen berg zouden moeten krijgen omdat ze mij de hele tijd ondersteboven skien (lees: snowboarders)
3. Luidruchtige types die denken dat 1 keer per jaar skien hen tot topatleet maakt (lees: Nederlanders)
4. Asociale types die in hun eigen land rijk zijn en dus denken dat ze alles kunnen maken (lees: Oost-Europeanen)
5. Mensen die te laat zijn begonnen met skien en met samengeknepen billen naar beneden schuiven (lees: oma's)
6. De locals, die wel kunnen skien (lees: Oostenrijkers, ernstige minderheid)
Categorie 6 zit dan in de lift en beklaagt zich onderling over de overige vijf categorieën. En terecht, if I may say so. Mijn absolute hoogtepunt dit jaar was een Massasturz met drie mensen tegelijk. Kedeng. Daar lagen we. Een man, een vrouw en ik. De man en ik vonden het wel lollig, maar de vrouw was duidelijk minder gecharmeerd van onze toevallige samenkomst.
Maar! Ik overleefde het allemaal en ging nog naar Salzburg, waar ik even een groet bracht aan mijn Freund Mozart. En toen ging ik weer naar huis. En nu is het hier vies en grijs en zijn er geen bergen en moet ik aan een scriptie typen en ben ik depressief. Bah.
Maar! Ik heb een nieuwe site, die moet u ook maar even uitchecken: www.villadesroses.nl Da's over boeken en muziek en zo, dus maakt u zich geen zorgen. Ouwehoeren blijven we gewoon hier doen. Ja.
acht reacties
Nieuwjaarsgewens is onzin. Op dag 3 dacht ik namelijk al ach dat is toch al weer misluk, een goed 2011, het is gewoon het leven en zeur er niet over met dat gewens.
Over skieen heb ik geen mening.
Ik weet ngo wel een zevende categorie irritante skiers. Hoewel daar mogelijk maar 1 persoon in zit…. denkt terug aan eigen skivakantie en zucht diep