Nuit Blanche

Het experiment met het pratende glas en de paracetamol

Afgelopen vrijdag gooide ik een paracetamol in een glas en ging iets anders doen. Tijdens dat andere ding dat ik aan het doen was (ik weet niet eens meer wat, zo belangrijk was het weer) vergat ik de paracetamol in het glas. De buikpijn die ik had vliedde weg en ik ging vrolijk verder met mijn oh zo belangrijke ding.

Gisteren ontdekte ik dat het glas met de paracetamol erin er nog stond.
'Zo, ben je daar weer,' zei het glas tegen mij, 'Lekker is dat, zeg!'
'H??' zei ik, een beetje duffig, 'Waar heb je het over?'
'Ha!' gilde het glas, 'Vind jij het nog normaal dat jij me meer dan een dag hier laat staan?! Inclusief water, inclusief paracetamol! Ik ben gekke Henkie niet. Het water in mij begint al te verdampen!'
'En ik ben gekke Elisabeth niet,' zei ik, 'Jij praat helemaal niet tegen mij, ik doe maar alsof omdat ik anders niks te schrijven weet op die rare site van mij. En wat ik met jou doe dat maak ik lekker nog altijd zelf uit!'
'Mrpfhw,' zei het glas met de paracetamol erin verongelijkt, zoals alleen een van mijn sprekende glazen gan mrpfhw-en. Ra-zend irritant, maar goed.
'Jij bent een experiment,' vervolgde ik mijn relaas, 'Ik vraag me namelijk al tijden af of het echt niet mogelijk is om paracetamol op te lossen in water! Altijd blijft dat witte goedje een beetje onderin dat glas drijven, weet je. En waarom? Joost mag het weten en zelfs die weet het niet!'
'Jij spoort niet,' zei het glas tegen mij.
'Tsssssk,' ik zette een hautaine blik op, 'Wie spoort er hier nou niet? Jij bent het pratende glas dat momenteel als proefpersoon ... eh ... glas dient! Hou toch gewoon je kop! Al die pratende rommel hier ook altijd! Laat me met rust, ik krijg er hoofdpijn van!'
'Mooi zo, dan kun je me alsnog leegdrinken,' grinnikte het glas zelfgenoegzaam.

Altijd het laatste woord, h?? Die kutglazen ook altijd...

Tik Tak

'Ik was vroeger doodsbang voor Tik Tak,' vertelde vriend R. mij afgelopen dinsdag in de Efteling, 'Dan kwam er zo'n vogel aanvliegen en die prikte een ballon kapot en dan vulde het hele beeld zich met de kleur van die ballon. Huuuu!'
'Hahaha,' zei ik, 'Hahaha. Doodsbang voor Tik Tak. Hahaha.'

Tik Tak was vroeger toen ik nog heel klein was zo ongeveer het enige programma waar ik naar mocht kijken. Ik verdenk mijn ouders ervan dat ze een streng anti-tv beleid voerden en als ik er zo achteraf op terug kijk dan juich ik dat toe. Ik moet er echter wel bij vertellen dat zo'n stringent beleid niet altijd werkt. Als ik bijvoorbeeld naar mijn zus kijk dan denk ik toch dat mijn ouders jammerlijk gefaald hebben, want mijn zus is een tv-verslaafde. Wel een leuke tv-verslaafde, maar dat terzijde.

Heel soms dan zie ik nog wel eens programma's van vroeger, zoals Tik Tak. Met Tik Tak is iets heel bizars aan de hand, moet u weten. U weet vast wel dat er bij Tik Tak aan het begin altijd van die schaapjes door zo'n poortje gaan, terwijl er een klokje tikt en de maan en sterren boven een huisje staan te stralen. Nou, zo af en toe kwam er dan in plaats van een laatste schaapje een hondje.
'Jij en A. wisten altijd precies of er een hondje of een schaapje kwam,' zei mijn moeder ooit eens tegen mij, 'En je vader en ik begrepen echt niet waar jullie dat nou aan zagen.'
'Oh ja, is dat zo?' grinnikte ik, 'Dat kan ik me helemaal niet meer herinneren dat ik dat altijd precies wist.'

Dus ging ik laatst eens Tik Tak kijken. Even checken of ik de gave nog had.
'Een hondje!' riep ik met kinderlijk enthousiasme uit, terwijl ik met armen en benen zwaaide.
Alsof dat wat zou helpen, met armen en benen zwaaien.
Uiteraard kwam er een schaapje.
Toen werd het even heel stil in Villa Anne-Floor.

Ik ben het kwijt, mensen. Ik baal echt ontzettend.