Zoals u kunt zien, wordt er hard aan deze site gewerkt. Vooralsnog werkt ie alleen fatsoenlijk in Firefox (zoals gewoonlijk) dus hup:
get Firefox! Het Internet Exploderprobleem wordt later vandaag nog wel eens opgelost, ik heb het namelijk een beetje gehad met het Internet Exploderprobleem dat bij elke lay-outwissel weer opduikt en waar ik dan weer twee uur aan zit te pielen.
En ik zei toch dat het roze werd?
Het enige dat ik wilde, waren 150 Amerikaanse dollars. Ik vertrek komende zondag namelijk naar New York, moet u weten. Daar moet je het een en ander voor regelen, maar ik hou van een goede voorbereiding, dus al snel had ik bijna al mijn zaakjes op orde. De tickets zijn geboekt, een reisverzekering en een annuleringsverzekering zijn afgesloten, een paspoort is geregeld en voor de zekerheid toch even uitgezocht of ik inderdaad echt geen visum nodig heb. Alles zit in kannetjes en kruiken, het enige wat ik nog moest doen is het inpakken (en ik ben nou weer niet zo neurotisch dat ik dat al weken van tevoren ga doen) en alvast wat dollars halen. Vol goede moed vertrok ik dan ook naar het GWK op het station. US dollars hebben ze immers op voorraad, dus had ik me bedacht dat ik ze mooi even kon kopen voordat ik in de trein stapte. Karweitje van een paar minuutjes en ik had nog een kwartier voordat mijn trein vertrok. Moest makkelijk kunnen, leek mij zo.
Niet dus. Het liep meteen al mis. De vrouw van het GWK zit namelijk achter een glaswand. Niets mis mee in verband met de veiligheid, maar de ontwerper van de glaswand was vergeten dat geluid zich ook nogal moeilijk door een glaswand heendraagt. Vooral in een luidruchtige omgeving, zoals bijvoorbeeld op een station!?! Terwijl de vrouw mij enthousiast begon te begroeten, (ik ga er maar vanuit dat het een begroeting was, aangezien ik alleen zag dat haar mond bewoog), zocht ik vruchteloos naar een speakertje of roostertje waardoor we makkelijker zouden kunnen communiceren. Even overwoog ik mijn oor bij de kleine opening te houden waar de transacties plaats kunnen vinden, maar dat zou er toch echt iets te idioot uitzien. Niets te vinden, dan toch maar vragen of ze het even zou willen herhalen en zo goed mogelijk liplezen.
Ze had er enkele zinnen voor nodig, maar de boodschap kwam erop neer dat ze vroeg wat ze voor me kon doen. Eindelijk. ?Ik wil graag 150 Amerikaanse dollar kopen,? zeg ik terwijl ik op mijn horloge kijk, inmiddels nog ruim tien minuten tot vertrektijd, dus ik was vol goede hoop dat makkelijk te halen. Maar de vrouw had duidelijk andere idee?n: ?Waar gaat de reis heen?? vroeg ze nog steeds hyperenthousiast. ?Uhm, naar New York,? antwoordde ik, me afvragend waarom dat relevante informatie is. Ik hield het dus maar op betrokkenheid bij de klant tonen, dat had ze vast ooit in een cursus geleerd. ?New York, dan wil je dus Amerikaanse dollars. Hoeveel?? Even wist ik het niet meer, al die informatie had ik net toch gegeven? Maar de vrouw kon mij dan waarschijnlijk ook niet duidelijk horen door de glaswand (echt een goede werkplek). Dus herhaalde ik langzaam, duidelijk articulerend, dat ik graag 150 Amerikaanse dollars wilde. ?Wil je 150 dollar? Of voor 150 euro dollars?? Weer herhaalde ik mijn boodschap: ?Ik wil graag 150 dollar.? Ik dacht, nu komt het goed, ze telt het geld, ik reken af en dan haal ik mijn trein. Maar nee. ?Weet je het zeker? Je kunt bijvoorbeeld ook 400 dollar nemen.? Ik zou graag een foto van mijn gezichtsuitdrukking hebben gezien op dat moment. ?Uhm, ja, maar ik hoef er maar 150.? Maar de vrouw gaf niet op: ?Weet je het echt zeker, want de minimumcommissie is ? 3,50 en de maximumcommissie is ? 7,50, daar maakt het niet voor uit. Dus je kunt best wat extra nemen als je wil.? Ik begon me een plaat te voelen die is vastgelopen op ??n zin: ?Nee, ik hoef echt maar 150 dollar.? Nog had ik de vrouw niet overtuigd: ?Want je hoeft je geen zorgen te maken dat je dan aan het einde teveel dollars overhoudt hoor, die kun je gewoon terugbrengen hierheen. En als je nu de Cash Return Service erbij koopt, kost dat je niks!.? Kostbare minuten tikten voorbij. ?Nee, bedankt, dat heb ik niet nodig, ik hoef alleen maar 150 dollar.? ?Heel zeker? Want veel banken berekenen ook kosten om geld op te nemen in het buitenland hoor, dat kan nog flink oplopen.? Adem in. Adem uit. ?Ja, dat weet ik, maar toch hoef ik alleen die 150 dollar.? ?Okee, dan pak ik ze even.?
Hoera! Eureka! Het was gelukt, ze had het uiteindelijk dan toch begrepen! Als het nu snel ging, kon ik mijn trein nog halen! Maar de vrouw, wiens vrolijk enthousiasme me steeds meer tegen begon te staan, had nog een paar andere verrassingen voor me. ?Okee, dit zijn je 150 dollar. Wil je de cash return service ook erbij? Dat kost 1,75, maar dan kun je dollars die je overhebt zonder extra kosten terug aan ons verkopen, ?? Zucht, dan toch maar onderbreken. ?Ik weet wat het inhoudt, maar ik heb het niet nodig.? ?Oh okee, nou ik doe wel het foldertje erover hierbij, dan kun je het nog eens nalezen.? Alsof je er dan nog iets aan hebt! Je kunt niet twee dagen later terugkomen en zeggen dat je je bedacht hebt, dat je toch graag voor 1,75 die service wilt kopen. Maar om tijd te besparen, knikte ik maar gewoon en zag het foldertje bij mijn dollars gaan. Ik pakte mijn pinpasje, klaar om af te gaan rekenen. ?Wil je nog een reisverzekering?? Huh? We gingen deze transactie duidelijk nog steeds niet afhandelen. ?Nee, die heb ik al geregeld.? ?Okee, want dat is wel belangrijk. Dat je goed verzekerd bent. Heb je nog een annuleringsverzekering nodig? Dat is bij een dure reis ook erg belangrijk hoor.? Nogmaals, een foto van mijn gezichtsuitdrukking op dat moment moet echt geld waard zijn geweest. ?Nee, die heb ik ook al geregeld. Ik heb verder alles geregeld, ik hoef alleen maar 150 dollar.? De vrouw pakt vervolgens een envelop uit de la en kijkt me vragend aan. Snel knik ik ja. Hup, stop het in de envelop, laat me afrekenen en snel naar mijn trein rennen, dan heb ik nog een klein kansje. Maar toen was het tijd voor de laatste verrassingsaanval. ?Ik stop ook even dit foldertje erbij, daar staat in hoe je geld naar het buitenland overmaakt, naar mensen die geen bankrekening hebben bijvoorbeeld. En dan stop ik toch ook even de foldertjes over de reis- en annuleringsverzekering erbij. Je weet het maar nooit?? Waarom? Wat zou ik in hemelsnaam met al die foldertjes willen doen? Tegen de tijd dat ze alle foldertjes bij elkaar had in de envelop, was mijn trein natuurlijk al vertrokken. En dat terwijl ik alleen maar 150 amerikaanse dollar wilde...
Verhuizen is zo enig! Moet u ook eens doen.
Pa Rosalie tegen Ma Rosalie en Rosalie, terwijl hij een kastje in elkaar zet: 'Jullie vrouwen hebben echt geen logica.'
Ma Rosalie: 'Tssssk.'
Rosalie: 'Nee, jij kan niks duidelijk uitleggen! Met onze logica is helemaal niks mis!'
(Note: Pa Rosalie is leraar...)
Pa Rosalie tegen Rosalie: 'De volgende keer als je gaat verhuizen dan zorg je maar dat je een vriend hebt met zes broers!'
Rosalie tegen pa Rosalie bij het naar beneden dragen van een loeizware koelkast: 'Pappie! Niet zo snel! Ik word geplet!'
Ma Rosalie tegen Rosalie: 'Als je nog eens wat weet, h??'
Rosalie: 'Ja mam, dan zal ik je bellen!'
Pa Rosalie: 'Okee, ik ga NU boren. Hopelijk loopt daar geen electriciteitsdraad of zo.'
Ma Rosalie: 'Kijk je wel een beetje uit?'
Rosalie: 'Ik ga even weg, hoor. Roep me maar als ie klaar is.'
Pa Rosalie: 'Hoe laat zijn we nou begonnen met het inruimen van het busje? Om half drie of zo? En hoe laat is het nu?'
Ma Rosalie: 'Half zeven.'
Pa Rosalie: 'Oh God. We zitten hier vannacht nog. Gelukkig hoeft het busje pas om half negen morgenvroeg terug te zijn in Sittard, dus dan moeten we om half zeven hier wegrijden.'
Maar het kwam allemaal goed. Pa en Ma Rosalie verlieten het pand rond kwart over twaalf en Rosalie dook haar bedje in. Leuk zo'n nieuwe kamer, maar eh ja. Voorlopig even niet meer, laten we het daar maar op houden...
Verhuizingen, tentamens, vakantievoorbereidingen, computerstress; hoog tijd dus voor wat ontspanning. Tijd voor een nieuw project in de keuken. S. zijn verjaardagspartijtje kwam dan ook als een geschenk uit de hemel. Wat een perfecte timing! Het enige nadeel van koken en/of bakken is namelijk, dat je altijd met een eindproduct komt te zitten met maar een beperkte houdbaarheid. Nou raak ik de meeste creaties makkelijk kwijt; tegen een doosje bonbons, een mandje muffins of een portie chocoladefudge zeggen maar weinig mensen in mijn omgeving nee. Maar al enige tijd had ik het plan opgevat, dat ik een taart wilde bakken en leuk versieren. Daar heb je echter echt een gelegenheid bij nodig. Ik ga namelijk geen taart voor mezelf bakken en dan in mijn eentje opeten, ook al is ie maar klein. Bovendien, wat zet je dan op zo?n taart? ?Gefeliciteerd met het bakken?? Dat is me toch iets te verwaand. Het simpelere ?Eet mij? dan? Ook al heb ik het zelf gebakken, dan nog durf ik niet iets te eten waar ?eet mij? op staat; ik neem aan dat we allemaal wel weten wat er met Alice is gebeurd in Wonderland?
S. was dus het ideale proefkonijn. Donderdag verschanste ik mij dan ook in de keuken, zwerend dat ik er niet uit zo komen, voordat ik een creatie had waarmee ik voor de dag zou kunnen komen. Gelukkig zat het allemaal mee en was meteen de eerste poging voldoende geslaagd. Met een tevreden gevoel verliet ik dan ook aan het eind van de dag de keuken, om even een fotootje ervan te maken. Voor het geval dat ik ooit een wereldberoemde patissier word. Want als er dan een tentoonstelling aan mij wordt gewijd, moet er natuurlijk ook materiaal zijn dat tentoongesteld kan worden. ?Virginie in de beginjaren? zogezegd. Jazeker, een slimme meid, is op al haar mogelijke toekomsten voorbereid.
Maar aangezien de kans bestaat dat het nooit zo ver komt en het toch echt zonde zou zijn om deze creatie/foto nu al in de vergetelheid te laten verdwijnen, heb ik
HIER voor onze lezers wel een heel bijzondere traktatie! Een exclusief voorproefje van het vroege werk van Virginie, natuurlijk ook te vinden onder het kopje 'Creatief'. Hiermee red ik mijn werk van de anonimiteit en kan ik natuurlijk tegelijkertijd contemporaine reacties verzamelen. Voor het geval ik toch ooit ?s werelds beroemdste patissier word?
Wanneer weet je als vrouw dat al het werken, studeren en verhuizen je echt een beetje te veel begint te worden?
Juist ja...
Laten we het maar airconditioned maandverband noemen, misschien wordt het wel een gat in de markt...
Mijn computer had het begeven en dat is niet leuk. Dat is allesbehalve leuk. De computer is namelijk best een belangrijk onderdeel van mijn leven. Vooral van mijn leven in Nijmegen. Bijvoorbeeld als ik even wil kijken hoe laat de bus gaat. Of wanneer ik even wil kijken of er vanavond nog iets leuks op TV komt (iets dat g??n voetbal is bijvoorbeeld). Of even kijken wat er vandaag in de bios draait en hoe laat. Even kijken hoe laat de stadswinkel geopend is. Even een recept voor fudge opzoeken. Even kijken wanneer het 50-meter bad geopend is voor baantjes trekken. Even opzoeken of de bieb dat ene boek heeft dat ik nodig heb. Even opzoeken waar ik tentamen heb? (Ik kan nog wel een paar kantjes zo doorgaan, maar jullie begrijpen wel wat ik bedoel.) Dan heb ik het dus nog niet eens gehad over hoe erg ik Word mis wanneer ik iets wil typen. Of over hoe moeilijk het is het zonder al die muziek te doen die op mijn geliefde computer staat. Om al helemaal te zwijgen over het gemis van Nuit blanche. Mijn computer begaf het en daarmee mijn contact met de weblogwereld. Weg was de ideale plek om mijn frustraties en wonderlijke dingen weg te schrijven. Eigenlijk was Virginie een beetje weg uit mijn leven? *snifsnif*
Gelukkig ging Virginie niet bij de pakken neerzitten. Met veel geduld en liefdevolle aandacht (?Aaargh! Als je je nu weer uitschakelt, gooi ik je uit het raam!?), probeerde ik dus het probleem op te lossen. Tevergeefs. Na vele, zeer vele vruchteloze pogingen vorige week, vol met verwijten jegens mezelf (?had ik nou toch maar toen die startdiskette gemaakt?) en jegens de computer (?waarom doe je het nou niet gewoon!?), kwam ik na het weekend weer terug op mijn kamer, gewapend met frisse moed en de windows-cdroms.
Het was tijd geworden. Tot nu toe was ik nog lief en aardig geweest, maar nu werd het menens. Ik trok mijn sporen aan, gespte mijn riem om en zette mijn vingervlugge vingers op scherp. Het was tijd voor het allesbeslissende duel. Tijd om het uit te vechten van vrouw tot computer. Hooibalen waaiden over de stoffige vlakte, terwijl vanuit een mysterieuze verte spannende fluittonen te horen waren? Terwijl ik er eens goed voor ging zitten, wist ik dat het een zware strijd zou worden. In mijn voordeel lag dat ik in mijn leven veel meer spaghettiwesterns gezien had dan de computer en dus de regels van het spel maar al te goed kende. De computer beschikte echter ook over een groot voordeel; het beschikte over zijn eigen stroomtoevoer. Zonder stroom maakt het niet uit hoe goed ik het spel ken; zonder stroom is er geen spel om te spelen. Zoals Rosalie al zo mooi citeerde; in twee minuten of minder kan ik niet uitzoeken waar het aan schort.
Ik zette me schrap en eindelijk begon dan het gevecht. Het was zwaar, heel zwaar. Maar uiteindelijk wist ik het duel in mijn voordeel te beslechten, ook al moet ik bekennen dat ik er niet zonder kleerscheuren uit ben gekomen. Maar ik heb het overleefd. Net zoals mijn computer, die zich dus weer in het land der levenden bevindt. Driewerf hoezee!
Het hitteprobleem heeft ie helaas wel nog steeds. Gelukkig doet een flesje ijs naast de computer wonderen?
Er gebeurt in Nijmegen altijd wel wat. Soms zit het mee en soms zit het tegen. Virginie kampt momenteel met een probleempje dat de moderne mens danig in de weg kan zitten.
'Rosalie,' zei ze vorige week tegen me, 'Mijn computer kan de hitte niet aan.'
'Hoezo?' wilde ik weten.
'Nou, hij start op en na twee minuten springt ie gewoon uit.'
'Wachten tot het weer wat afkoelt, dus!' raadde ik haar aan.
'Rosalie,' zei Virginie afgelopen vrijdag tegen me toen we bezig waren om een bepaalde muur bordeauxrood te verven, 'Mijn computer is echt kapot. Het is geen hitteprobleem.'
'Amaai,' zei ik, terwijl ik slikte, 'Je computer is kapot. Wat doe je nou dan, de hele dag?'
Het werd even stil en ik dacht aan die ene keer dat mijn computer het niet meer deed en ik Virginie in totale stress opbelde.
'Virginie,' zei ik toen bangig, 'Mijn computer gaat niet meer aan.'
'Rustig blijven,' zei Virginie, oppernerd en dochter van een statisticus, 'Trek de stekker er maar even uit en dan probeer je het nog eens.'
Dat deed ik en mijn kastje begon even later weer vertrouwd te reutelen.
'Amaai Virg,' zei ik, 'Gij zijt geniaal!'
'Awel,' zei Virginie, 'Uiteraard.'
(Soms slaan wij een beetje door en denken wij blijkbaar echt dat wij twee schrijvende Vlaamse zusters zijn...)
Maar goed. Nu is Virgs computer dus kapot en u raadt het al: de stekker eruit trekken en er weer in stoppen werkt hier niet (Quote Virginie: 'Twee minuten is zelfs voor mij te kort om in de instellingen te gaan en te kijken waar het aan schort'). Ik hoop snel dat iemand haar computer gaat fixen, want anders wordt het akelig stil hier met een Rosalie die in een verhuizing zit (ik haat verhuizen!) en een Virginie die op haar kamer doelloos voor zich uit zit te staren...
De zegeningen van de moderne tijd...
P.S. Er komt een nieuwe lay-out aan. Met veel roze, natuurlijk. Want deze lay-out heeft een aantoonbaar tekort aan roze...
En toen ging ik opeens verhuizen...
'Hee E.', zei vriendin F. een maandje geleden tegen mij, 'Vriendin J. gaat weg, wil jij hier niet komen wonen?'
Ik knipperde even met mijn ogen en het was even stil.
'Wat? Hier?' reageerde ik dommig.
'Ja, dat heb je toch wel eens gezegd? Dat als J. weggaat dat jij er dan wel in wil.'
Ja, dat had ik wel eens gezegd, maar wou ik dat ook echt? Bibberend vertrok ik naar mijn oude vertrouwde kamertje. Jakkes. Verandering. Ieuw! Bah! Nee!
'Zes huisgenoten waarvan je niemand kent versus drie huisgenoten waarvan er een een vriendin van je is,' zei ik tegen mijzelf, '1-0 Voor het huis van F.'
'Een viezig bruin studentenhuisvestingtapijt versus een mooie donkere houten vloer,' ik hield mijn hoofd ietsje schuin en trok mijn wenkbrauwen op, '2-0 Voor het huis van F.'
'Mijn eigen toilet en douche of het toilet en douche delen met twee anderen,' ik voelde de twijfel even toenemen, '2-1 Voor het huis van F.'
'De zeer duffe en ingeslapen wijk waar ik nu woon of het hippe en levendigde B. met supermarkt, vishandel, groenteturk en twee terrassen om de hoek?' was mijn volgende afweging, '3-1 Voor het huis van F.'
Ik belde mijn ouders en vroeg hen om raad, want zo hoort dat in dilemma's. Daar zijn ouders voor.
'Doen,' zeiden mijn ouders.
'Keej,' zei ik.
En toen tekende ik opeens een huurcontract. Hilaaarisch. En wou ik een muur in mijn nieuwe kamer oranje gaan verven (waar Virginie mij godzijdank voor behoedde, thanks Virg!) En was ik even voor een aantal weken een grootkamerbezitter (ik heb er nu twee, joechee!) en ik zeg u: dat voelt goehoed!
Binnenkort meer updates en fotoreportages. Maar nu ga ik even terug de zon in. Doewie!
?Voor mij graag een cappucino,? zei Rosalie tegen de serveerster die onze inmiddels lege dessertborden kwam ophalen. ?En voor mij graag een thee,? vulde ik aan toen de serveerster mij vol verwachting aankeek. Al snel stond er een schuimende cappucino voor Rosalie?s gezicht en werd ik verblijd met een glas heet water. ?Lekker, heet water,? gniffelde Rosalie. ?Heerlijk, ik mis alleen nog het wolkje melk,? gniffelde ik terug. Maar al snel werd duidelijk waarom de thee apart kwam. De serveerster was nog maar nauwelijks zichtbaar achter de enorme theedoos die ineens aan me werd gepresenteerd. Bij het openen van de doos, viel een langgerekte schaduw over ons tafeltje. Even wist ik niet wat ik zag, allemaal kleine doosjes in hun eigen, precies passende uitsparing. Vol ontzag voor dit duidelijke vakmanschap, probeerde ik de diverse smaken in me op te nemen, om vervolgens maar gewoon te vertrouwen op de ?God zegene de greep?-tactiek. Ineens had ik een klein, heerlijk geurend doosje in mijn handen. Ik maakte het open om een op rubber-gelijkend builtje te zien. Bij nadere inspectie bleek het natuurlijk geen rubber te zijn, maar stof. Heus, echt stof. Niks geen papier met een nietje of wat lijm. Niks geen pyramide-vormige builtjes. Nee, een stoffen builtje met een heerlijk geurende combinatie van thee en kruiden. Nadat ik het builtje voorzichtig in het hete water had laten glijden, om het rustig de tijd te geven op smaak te komen, bestudeerde ik het doosje nog eens iets aandachtiger.
Ik werd wederom vervuld met ontzag. Ontzag voor de schrijver van deze reclamecampagne op mini-formaat. ?Great things in small packages.? Een slagzin om bijna euforisch van te raken. Het genot ging verder (terwijl ik nog steeds niet eens aan de thee was begonnen). ?The T-box Revolution is our award-winning single service box with one Infuser Bag tucked inside.? Het rolt als po?zie van mijn tong. ?Each box is a unique tea gift.? Nog zo?n slagzin om je tot euforische hoogtes te brengen.
Op de zijkant ging het po?tisch taalgebruik verder: ?This luscious blend combines the taste of fresh peaches and ginger root with Ceylam and Assam teas.? Ik zou het zo, zonder problemen voor kunnen dragen. Met een prachtig langrollende ?r en zwoel stemgebruik. Terwijl ik dit overpeins, moet ik terug denken aan een cabaret-act die enkele jaren terug zag. Tot dan toe hadden de tien mannen van ?t Delfts Blok nauwelijks mijn aandacht vast weten te houden, laat staan me aan het lahcen weten te brengen. Maar toen kwam de slot-act. Een werkelijk briljant einde, waarin ze met zijn tienen de tekst en ingredi?nten op een blik erwtensoep voorzongen.
Inmiddels was aan de inderdaad heerlijke thee begonnen, het pakje loog niet. Terwijl ik met kleine slokjes van mijn thee genoot, kwam ik tot een mooie filosofsche conclusie. Met een beetje fantasie en inlevingsvermogen kan eigenlijk iedere tekst, zelfs een telefoonboek, een genot om naar te luisteren zijn. Met een beetje fantasie en inlevingsvermogen kan zelfs alles een tot genot worden.
Nadat het doosje, ik zou het bijna een klein schatkistje willen noemen, me tot dergelijke inzichten had gebracht, kon ik het natuurlijk niet bij het vuilnis laten belanden. Het doosje heeft nu een mooi plekje op mijn beeldscherm gekregen. Iedere keer dat ik het zie, kan ik me nu verwonderen over hoe zoiets kleins, zoiets groots kan bevatten? ?Great things in small packages? indeed.
Gisteren was het dan eindelijk zo ver. Voor het eerst in mijn zesentwintig-jarige bestaan was ik er. Daar waar ik al veel eerder had kunnen zijn, maar nooit was. Omdat ik er eigenlijk toch niet zo'n zin in had, geen geld had of het er niet aan uit wilde geven en stiekem eigenlijk ook omdat ik een existenti?le angst heb voor de Boels Bio-box.
Gisterochtend om kwart over zeven had ik een duidelijke conversatie met mijn zus.
'Luister eens, A.,' zei ik, 'Ik wil dat je NU ophoudt met dat gelazer. Je behandelt mij alsof ik een complete retard ben omdat ik er nog nooit geweest ben en jij al acht keer.'
'Hahahahaha,' grinnikte mijn kleine zusje, 'Retard. Hahahahahaha.'
De toon was gezet. Ik was de retard en met een zucht stapte ik bij de ervaringsdeskundige in de auto.
Een klein uurtje later kwamen we met een bus op de plaats van bestemming aan. Ik kreeg van R., een van de beste vriendinnen van mijn zus een krat met broodjes in mijn handen geduwd en vol verwachting liep ik achter de jongen die de ton voor de consumptiebonnen trok aan. Ons gezelschap kwam binnen in een tent waar de nodige tapinstallaties opgesteld stonden en waar het sterk naar verschraald bier stonk.
'Zo,' zei mijn zus de ervaringsdeskundige, 'Lekker geurtje om half negen 's morgens.'
Ik liep door de tent en staarde over het grasveld.
'Het is kleiner dan ik dacht,' vertrouwde ik M., een andere illuster figuur uit mijn zusjes vriendenkring toe.
Ik durfde het niet tegen mijn zusje te zeggen, want ja. Ik was de retard en een kritische retard, tja. Da's toch altijd een beetje moeilijk.
We poetsten de tapkasten, verdeelden de taken en verlieten de tent om een roze hoedje te gaan kopen. Want dat hoort erbij, natuurlijk. Zonder roze hoedje geen feest. We keerden terug naar onze tent en luisterden naar de toespraak van de in Limburg befaamde Jan S. alvorens er ergens een hek openging en de eerste mensen het terrein op rolden. Limburg ontwaakte langzaam, pinkpopmaandag was begonnen.
'Zo,' zeiden wij dan ook, 'Let the games begin.'
Het eerste anderhalf uur was er geen fuck te doen en daarom besloot ik om eens even kennis te gaan maken met de Boels Bio-box. (De variant op wieltjes wordt door vriend R. doorgaans 'Hell on wheels' genoemd, dus ik zag te bui al hangen). Ik opende het oranje deurtje en wierp een snelle blik in de pot. Zo zo. Tralalalalala. Je hebt zo'n mooie uitdrukking over dat mensen het lijk al zien drijven. Nou, ik zag iets heel anders drijven, als u begrijpt wat ik bedoel. Ik zette mij over mijn weerzin heen en deed waarvoor ik gekomen was. Vol verbazing keerde ik terug naar de tent en beschreef in po?tische bewoordingen aan mijn zus hoe ik mijn eerste kennismaking met de Boels Bio-box had ervaren en natuurlijk wat ik daar had aangetroffen. Mijn zus en ik behoren niet tot het zeer verheven soort der beschaafde meisjes, moet u weten en met het nodige misbaar bespraken we andermans darminhoud.
'Dat is nog niks,' zei mijn zus met veel bombarie, 'Je moest eens weten wat ik al allemaal in de Boels bio-box heb aangetroffen!'
Waarop ze een uitgebreide en nog po?tischere beschrijving voor mijn voeten wierp.
'Ieuw,' zei ik.
De eerste bandjes begonnen te spelen en de mensen begonnen pilsjes te bestellen. Met en met werd het steeds drukker, totdat het op gegeven moment een bepaald soort constante en niet zo fijne drukte werd. Ik schudde de ene colafles na de andere leeg in de bekertjes en hield het nog nauwelijks bij. Cola is kutspul. het schuimt zo, om nog maar te zwijgen over cola-light. (Ik begrijp dat trouwens niet. Drie dagen lang leven die festivalbezoekers als zwijnen, maar ze willen wel cola light drinken. Ik zeg: cola, water en bier and that's gotta be it. Stelletje luxepaarden. Nee, er was spa rood, spa blauw, sinas, 7up, cola, cola light, breezer (twee kleuren), smirnoff, whisky cola, baco en bier. En wij maar rennen. Tssssk.) Maar goed, ik vloekte dus wat af, dat leek me nogal duidelijk.
'Vloek jij altijd zo?' vroeg mijn buurman de biertapper.
'Nee, maar wel als ik stress heb,' zei ik, de schijn ophoudend.
Skin zong en ik galmde mee op 'Weak' en 'Hedonism'. Skin is een van mijn tienerhelden. In de tijd dat ze bij Skunk Anansie zong, was ze ook op Pinkpop en zong daar nog eens samen met Sarah Bettens van K's choice (ook een tienerheld en eveneens solo tegenwoordig) een geniale versie van K's choice's hit 'Not an addict'. Ik herinner mij nog levendig dat ik thuis bij de tv zat en keek of ik vriendin S. en vriend J. zag die samen waren gegaan en wie het niet gelukt was om mij over te halen mee te gaan. Vakkundig de commentaren van mijnheer mijn vader, de klassiek musicus ontwijkend.
'Wat is dat voor een herrie?' zei mijn vader dan, 'Daar zit toch totaal geen ontwikkeling in?'
'Pa,' zei ik dan, 'Dit is amusement en niet het Concertgebouworkest. Niet iedereen heeft jouw verfijnde smaak, moet je weten.'
'Ja maar,' zei mijn vader dan, waarop weer een vakkundig musicologisch betoog volgde.
En oh, wat had hij altijd gelijk. Maar dat terzijde.
'Dit is jeugdsentiment,' brulde ik dan ook tegen mijn zus, de commentaren van papa in mijn achterhoofd houdend.
'Ja, he?' gilde mijn zus opgetogen terug.
's Avonds, na de briljante act van The Red Hot Chili Peppers sloten we de tenten af en ruimden de ergste rommel op. Iedereen was kapot. Klagend stonden we naast de tent in de avondkilte te klappertanden.
'Fuck de cola light,' zei ik maar steeds.
'Je zou eens drie minuten op je biertje moeten wachten,' klaagde iemand anders, 'Werkelijk. Sommige mensen zijn ronduit onbeschoft.'
'We hebben 17.000 liter bier getapt,' zei het opperhoofd tevreden.
Pinkpop 2006. De ervaringen van een vrijwillige drank-inschenker. Die een roze hoedje kocht, wat jeugdidolen terugzag en voor het eerst van haar leven een Boels Bio-box heeft bezocht. Mooi man.
Voordat S. besloot samen met mij drie dagen door een verregend Luxemburg te struinen, had hij eigenlijk andere plannen voor zijn vrije weekje. Juist toen deze plannen in het water vielen, sprak ik hem. En omdat sommige gesprekken te mooi zijn om verloren te laten gaan?
?Maar S., wat ben je nu dan van plan in je vrije week? Een Audi A8 show bezoeken om jezelf te kwellen?? S. antwoordde met een gemeen lachje: ?Ja, in pak en dan enorm moeilijk doen?? Ik zag het gedachte-wolkje al boven S. zijn hoofd ontstaan:
?Is hier geen half decaf french latte uit de automaat? Dan maakt u het toch zelf neem ik aan? Niet? Hoe verwacht u dan auto's te verkopen, toch niet op koffie hoop ik? Dat doet u al jaren? Nou, ik wil weinig zeggen, maar dat is dan te zien..... Nee schat ze hebben geen koffie-automaat, tenminste niet iets wat wij een koffieautomaat zouden noemen.?
Hier kon ik natuurlijk niet bij achterblijven. De kans om me even als een snobbistische vrouw met Goois accent voor te doen, moest ik aangrijpen. Ik verplaatste mezelf dus snel naar S. zijn gedachte-wolkje:
?Nou goed, doe dan maar een versgeperste jus, maar wel gezeefd h?.?
S. keek even vreemd op toen ik zijn gedachte-wolkje zomaar binnenwalste, maar zag al snel de voordelen. Nu konden we met zijn twee?n de arme man aanvallen? Mwuhahaha.
?Dat kan niet, hij heeft geen zeef.?
?Dan zeg je dat hij een koffiefilter moet gebruiken, logisch toch.?
?Kunt u geen koffiefilter gebruiken? U wilt toch auto's verkopen? Ohhh, u bent NIET de bedrijfsbutler mijn excuses, wie is dat dan wel? Oh, u heeft er geen.......ajjj?
?Wie is hij dan eigenlijk wel? De manager? Werkelijk? Mogen die tegenwoordig ook al in spijkerbroek rondlopen met een oud colbertje erop??
?Ow het is niet eens een colbertje zie ik. Weet u uberhaupt iets van auto's? Hoe bedoelt u: IK KRIJG ER GEEN WOORD TUSSEN? Wel beleefd blijven.?
?Zeg schat, zo laat je toch niet tegen je praten he!?
?Goed wat kunt u vertellen over deze auto? Goh schat: hij zegt dat het een 4deurs is......?
?Hahaha, oh, wat een mallerd zeg! Hij heeft toch een achterklep??
?Ja, maar die telt niet zegt ie. Wat is dat nou voor zinloosheid, een achterklep die je niet mag gebruiken.?
?Als die niet telt, hoeven ze hem er ook niet in te maken.?
?Ja, nou telt ie alleen maar weer mee voor de belasting.?
?Maar ik wil er wel graag een die telt hoor.....mijn 15 paar reserveschoenen kunnen echt niet op de achterbank, daar liggen je golfspullen altijd al!?
?Ja, on that subject -das engels- deze auto komt toch niet te ver omhoog met de neus als de golfspullen achterin liggen? Oh hij is vierwiel aangedreven. Dat is wel makkelijk onthouden he, 4 deuren, 4 wielaandrijving. Ook 4 versnellingen??
?-giechel giechel- Wat ben je toch weer leuk schat.?
?Het is een automaat... Dus heeft ie dan 4 versnellingen? Hoezo een moeilijke vraag??
?Maar schat, een automaat? Denk aan je mannelijkheid??
?Gelijk heb je, schakelen hoort erbij. Zo'n pook is ook een fallus. Of is het phallus? Zullen we het even aan de verkoper vragen??
?Hmmm, dan maken we het hem wel heel moeilijk hoor...maar ach, dat geeft ons weer iets om te lachen.?
?Hij is nog steeds het aantal versnellingen op aan het zoeken.... En ik heb nog steeds geen koffie gehad??
?-zucht- Je merkt het meteen h?, wanneer je bij de lagere klasse uitkomt, ik zei nog zo dat we beter naar Cannes hadden kunnen gaan.?
? -snif snif- Hij ruikt wel nieuw.......?
?-snif- Hmmmm, heerlijk, de geur van nieuw leer.?
?Ow nee wacht, iemand heeft hier een fles Jif laten staan.....?
?Waar komt die leer-geur dan vandaan? Uit die dispenser?? Schat, die moeten we ook voor thuis kopen.?
?Zullen we de auto laten voor wathet is en vragen wat die dispenser kost??
?Dat is het beste idee dat je vandaag hebt gehad schat.?
?Ohh hij heeft 6 versnellingen... Maar toch is het een automaat..... Zeg wij hadden een andere vraag. Aangezien u toch geen koffie gaat produceren??
?Of verse jus.?
??en ons qua getalmatige kennis van deze wagen ook niet veel verder helpt? Ja, ik snap dat u wel weet wat ie kost.?
?Kost, wat een bijzaak, waar ziet hij ons voor aan??
?Ik weet het ook niet schat. Maar wij vroegen ons nu dus eigenlijk af: wat kost die dispenser??
Als ik dit zo allemaal nog eens herlees, krijg ik er bijna spijt van dat we naar Luxemburg zijn gegaan en niet naar een audi-A8 dealer?
paper collage with pencil colouring
made for luna's 'muziek' zine.
|
|
