Gisteren was het dan eindelijk zo ver, maanden van spanning waren eraan vooraf gegaan: ik ging naar de opera in Luik met de bejaardensoci?teit van mevrouw mijn grootmoeder. Nou ben ik zelf nogal geestelijk bejaard, dus wat dat betreft maakte ik mij niet zo druk om dit uitje. Het enige wat mij nogal zorgen baarde was dat ik geen paarse kleurspoeling heb en dat ik geen foto's van kleinkinderen in mijn portemonnee bewaar, maar los van deze kleine belemmeringen stond mij niets in de weg om er een leuke avond van te gaan maken daar in Walloni?. Dus stapte ik de bus, vroeg aan mijn oma of ik haar nog naar binnen moest hijsen (bustrapjes zijn niet zo handig voor bejaarden...) en even later waren we op weg naar het wonder...eh... sociologisch interessante Luik.
'Mevrouw K. en nichtje!' riep de Regelvrouw door de microfoon om te controleren of we er allemaal waren.
'Jow,' riep mijn oma.
'Nichtje?!' zei ik.
'Ja, ik heb me vergist,' grinnikte mijn oma.
'Kijk maar uit, u wordt dement,' grinnikte ik ook.
(Als dat dementie is dan is mijn oma is al sinds haar dertigste dement volgens mijn vader. Voor mij is het dus duidelijk van wie ik dat warrige heb).
In het theater zagen wij een opera van Richard Strauss. Nou moet u weten dat er dus iets met 'der Richard' aan de hand is: hij is geen familie van Johann Strauss en ja, da's nogal een weidverbreid misverstand. Zo ook onder de bejaarden gisteren.
'Boh, dit is wel zwaar,' zei eentje, 'Ik vind het niet zo luchtig als ik dacht dat het zou worden.'
'Het is helegaar geen operette,' zei een andere.
'Ik vind het mooi,' zei mijn oma tegen mij, 'En dat het niet zo licht is, vind ik niet erg. Dat had ik eigenlijk ook niet verwacht. Mooie stem heeft die sopraan trouwens.'
Tja, dat krijg je als je twee zonen hebt die allebei musicus zijn, dan kun je wel wat aan op den duur.
'Ja, ik ook,' zei ik, 'En die vent zingt ook erg mooi!'
'Precies,' was mijn oma het met mij eens.
Door de jaren heen heb ik al heel wat mensen (zelfs klassieke muziekliefhebbers) uitgelegd dat Richard echt geen familie is van Johann en dat als je denkt dat je Richard moet mijden omdat z'n naam op die van Johann lijkt je gewoon stom bezig bent. En dat je ook stom bezig bent als je Johann mijdt, maar goed dat is een ander verhaal waarmee ik de vele anti-Johann mensen die hier ongetwijfeld rondhangen zeer zeker op de kast zou kunnen jagen. U zou er ongetwijfeld allemaal heel mooi uitzien daar boven op die kast, maar ik begin er lekker niet aan. In plaats daarvan ga ik even de Kaiserwalzer luisteren, gevolgd door Also Sprach Zarathustra. Kortom: een gevalletje Strauss indahouse...
Het is hier een vuilnisbelt. Ik ben namelijk ziek geweest deze week en dat was een behoorlijke interessante ervaring, want ik ben eigenlijk nooit ziek. Nou ja, ik piep wel eens 'Ik ben ziek' maar dat is dan zeer ongegrond kan ik u sinds afgelopen dinsdag vertellen. Het is een apart ervaring om niet eens rechtop te kunnen zitten en koorts te hebben als het buiten bijna 30 graden is. Maar het leed is geleden en de strijd is gestreden, dus ik zit gewoon weer achter mijn computer, de Dutch College Swing Band op, starend naar mijn vuilnisbelt.
U treft hier naast de computer mijn bureau aan. Dat staat en ligt vol met studieboeken, afwas, een theepot met thee erin van drie dagen geleden (nee, niet de Oililytheepot, hoor...) en zakjes van allerlei soorten chemisch snoep die natuurlijk leeg zijn. Dan heb je mijn tafel. Die ligt vol met papiersnippers, want ik heb donderdag nog even in een recordtempo een aantal ATC's gemaakt. Dat had ik natuureluurlijk veel eerder willen doen, maar op de een of andere manier lijk ik er maar niet aan toe te komen. Te veel bezigheden, te weinig inspiratie. Balen? Ja, ach. Dat ik geen harp meer speel vind ik erger, eerlijk gezegd... Bij de bank is het al helemaal treurig. Mijn pieppieppiepkleine salontafeltje (lees: krukje) staat echt helemaal vol met lege mokken van alle thee die ik gedronken heb en naast de bank staat heel lamlendig een pak Liga. Daarnaast ligt de Vorsten van de maand augustus, want ja... je moet toch wat als je je niet goed voelt. Een abonnement op Vorsten ('Borsten' voor mijn lieve collega Annemiek natuurlijk...) heb ik helaas nog niet, maar ik geloof dat Virginie dat voor mij gaat fixen. U ziet, mijn hele oppervlakkige ziel is boven komen drijven tijdens mijn griepje. Nou ja, die was er al maar nu is het wel heel erg. Gelukkig is het dinsdag prinsjesdag, dus dan kan ik mijn oppervlakkigheid weer botvieren met uitspraken als: 'Heuj, wat heeft Bea nou weer voor een dooie vogel op heur hoofd?!' of 'Laurentien! Nee! Dat kun je niet menen!' Ter compensatie ben ik gisteren naar een concert geweest met werken van Debussy (my man!), Diepenbrock en Brahms en ga ik aanstaande woensdag naar een opera van Richard Strauss in de heerlijkheid Li?ge met de bejaardensoos van mijn oma (daarover geheid meer later...). Balans in je leven is het nu eenmaal helemaal...
Wat een onsamenhangend stukje zeg. Ik ben nog niet helemaal boven Jantje, geloof ik...
mixed media collage
made for the 'sunny brighton' swap, hosted by luna
Het zit allemaal de laatste tijd niet mee. De relatie met mijn allerliefste computer is nog meer verslechterd. Persoonlijk dacht ik tijdens mijn vorige logje over mijn computer al op het dieptepunt te zitten. Ik zag zelfs de toekomst redelijk zonnig in; ik had een plan van aanpak en ik was in de veronderstelling dat het alleen nog maar vooruit zou kunnen gaan. Helaas was mijn computer het niet helemaal eens met mijn plan van aanpak. Hij vond het helemaal niet nodig mee te doen aan een uitgebreide make-over, zowel van buiten als van binnen niet. Tijdens het installeren van XP, de innerlijke make-over, begon hij dan ook te rebelleren. En nog niet zo'n beetje. Hij besloot meteen alles in de strijd te gooien door het bijltje erbij neer te werpen. Oftewel hij hield het voor gezien. Niks geen Windows, niks geen opstarten, niks geen programma's. Hij wilde nergens meer iets van weten. Hij sneed zelfs alle banden door met de cd-rom drive. Een halfwerkende versie van MS-Dos, daar moest ik het maar mee zien te doen.
Mijn eigen opstartdiskettes, gemaakt op de computer in kwestie, weigerden natuurlijk ook dienst. Nee, het zat echt even allemaal niet mee. De volgende morgen sleepte ik mij dus maar weer naar het ouderlijk huis, om daar een nieuwe opstartdiskette te maken en even te klagen over mijn relatieproblemen. Vol goede moed en adviezen toog ik weer naar mijn eigen woonstee, alwaar ik erin geslaagd ben de computer weer aan de praat te krijgen. Niet met XP, daar heb ik mooi 50 euro aan verspild, nee, ik ben weer terug bij af met Windows 98. Eigenlijk ben ik zelfs verder terug dan af, aangezien de computer nog steeds zelf besluit dat hij zich uitschakelt en ik daarnaast alles kwijt ben... Laat vooral dat laatste even rustig op u inwerken. Stelt u het zich eens voor. Alles kwijt. Alle documenten, alle foto's en plaatjes en vooral alle muziek... U kunt zich voorstellen dat ik niet bepaald blij was toen ik daarachter kwam en ja, dat is een understatement.
Er zijn natuurlijk enkele programmaatjes waarmee dergelijke vermiste files teruggehaald kunnen worden, maar dit bleek ijdele hoop. Hij heeft enkele files terug weten te halen, maar ze zijn compleet onbruikbaar. Ook al heeft 'ie van enkele mp3's zeer interessante remixen gemaakt, ik zat niet echt te wachten op een remix van Clouseau met twee verschillende opera's en jaz-klassiekers. Mensen die daar wel op zitten te wachten kunnen nu dus contact met mij opnemen voor het desbetreffende mp3-bestand.
Maar goed, u begrijpt dat ik wel even behoefte had aan wat ontspanning. Om even de computeroorlog achter me te laten en nieuwe energie op te doen voor het volgende offensief. Aangezien vriend G. en ik, als echte jaren '80 kinderen, ondanks lage verwachtingen toch wel erg benieuwd waren naar de nieuwe Miami Vice, was de keus voor ontspanning al snel gemaakt. Maar ook hier zat het niet mee. In ons mooie plaatsje N. draait namelijk Miami Vice niet. 'Waarom niet?', vraagt u zich nu waarschijnlijk af. Daar kan ik alleen op antwoorden, dat wij ons dat ook nog steeds afvragen. Maar goed, wij zijn natuurlijk niet voor een gat te vangen en besloten dan maar naar de gekste stad van Nederland te reizen. Zogezegd, zogedaan. Vol goede moed begonnen wij aan onze reis. We moesten natuurlijk een overstap maken, maar ach, een overstap, dat zou toch geen probleem moeten zijn voor twee 'echte' intellectuelen...
Normalerwijze zou het ook geen probleem zijn, maar het zit allemaal niet mee. Ik zal wel in een slechte karma fase zitten, een andere verklaring heb ik er immers niet voor. Want in plaats van in de gekste stad van Nederland terecht te komen, stonden we ineens op het station van Tilburg te koekeloeren. En tja, daar draait de film natuurlijk ook niet...
Op mijn vorige log ging een van mijn eerste logjes over een theepot. Het was nogal een hebberig logje, want het heette 'Hebbuh!' of iets van dezelfde eloquente strekking. Het ging over een theepot die (hoe kan het ook anders) roze en rood was: de Oilily theepot van Douwe Egberts. Deze theepot wilde ik echt heul graag hebben omdat ik nou eenmaal een Oililymeisje ben. Ik heb mij daar tegen verzet, maar sinds een paar jaar heb ik besloten om mijn Oilily-igheid maar gewoon te omhelzen en mijn muur rood te verven en een kitscherige kroonluchter bij de Xenos te kopen. Maar alles wat nog ontbrak aan mijn beeldige interieur was natuurlijk deze beeldige theepot:
Gisteren kwam Aderyn bij mij eten en zij kwam aanzetten met een 'Bedankt voor het letten op mijn huis annex Sinterklaas annex verjaardagscadeau'. Yay! U raadt natuureluurlijk nooit wat er in die doos zat. Hoei! De Oilily theepot! Rosalie is een heul blij meisje nu, natuurlijk! Adje, bedankt (nog maar eens)!
Ik vraag me nu af of het schrijven van hebberige logjes met de titel 'Hebbuh!' ook daadwerkelijk enig effect heeft op het daadwerkelijk verkrijgen van een gewild object. Ik vermoed echter dat dit gewoon een toevalstreffer was en dat Aderyn gewoon een lieverd is, maar anders ging ik nu meteen loggen over een appartement bij Parijs dat ik op het oog heb... Versailles heet het, geloof ik.
Lieve lezer, u weet vast wel wat een arch?type is, toch? Weet u wel, een mentaal plaatje dat ieder mensch in zijn hoofd heeft van een bepaald persoon, verschijnsel of ding. Of zoiets. Pin mij er niet op vast, ik ben immers geen spygoloog en dat wens ik ook niet te worden. Maar goed, zo af en toe dan stuit je als persoon die gewoon een beetje loopt te leven op een nieuw arch?type dat door nog niemand als dusdanig erkend is. Dan zit je zo nietsvermoedend over iets te bazelen en opeens is ie daar: het Nog niet als Dusdanig Erkende Arch?type! Dit verschijnsel treedt met name op als verschillende mensen op verschillende tijdstippen bij het horen van het door u beschreven verschijnsel in een enthousiast 'Ja, dat ken ik! Ha! Ja! Lachen!' uitbarsten. Ik weet echter alleen nog niet precies of ik zoiets dan een arch?type kan noemen. Misschien is het meer 'Een Ervaring Die Door Heul Veul Menschen Gedeeld Wordt', maar dat is zo'n mondvol en daarnaast is arch?type natuurlijk een veel mooier woord. En u weet, ik ben geen spygoloog etc. en dus hoef ik hier ook geen spychologisch verantwoorde stukjes te schrijven.
Dus. Nog niet als Dusdanig Erkende Arch?types. De eerste in deze nieuwe serie is 'het condoom in de bosjes'.
Voordat u nu gaat gillen van: 'Ja, die ken ik, die ken ik, die ken ik!' ga ik eerst eens vertellen hoe ik daar nou weer bij kom.
Nou. Ik zat vorige week dus met huisgenote F. te eten en natuurlijk ging het weer nergens over.
'Lag er bij jullie ook altijd een condoom in de bosjes toen je op de basisschool zat?' wilde ik opeens van F. weten.
'Jaaa!' zei F., 'Ook al had ik geen idee wat dat was, maar goed.'
'Ja, de hele school in rep en roer. Er lag een condoom in de bosjes!' grinnikte ik, 'Dus iedereen naar die bosjes toe en maar gillen. Ieee! Daar ligt een condoom! Ieee! Maar volgens mij lag er nooit wat, behalve een lege zak chips. Ik kan me namelijk wel nog herinneren dat ik daar heb staan gillen maar niet dat ik in mij nou echt kan herinneren dat er ook een condoom aanwezig was. Ik vroeg me eigenlijk constant af waarom ik nou stond de gillen, want ik zag alleen maar een lege zak chips en daarnaast wist ik niet helemaal precies wat een condoom nou was. Bizar.'
U begrijpt, het condoom in de bosjes hield mij vanaf dat moment in zijn greep. Toen F. richting haar koorrepetitie vertrokken was, belde ik mijn zus op, mijn onuitputtelijke bron voor gedeelde basisschoolervaringen.
'A.,' zei ik, 'Witse nog van dae condoom in de sjtruuke biej sjool? (Want ja, in Limburg heten bosjes struikjes, dus ja...)'
'Jao manne!' gilde mijn zus, 'Det waor ech ranzig!'
'Lag er dan echt wat?' grinnikte ik, 'Ik kan me namelijk alleen een lege chipszak herinneren, maar voor de rest niks. Nou kun je die natuurlijk ook als condoom gebruiken, maar eh ja. Praktisch is anders.'
'Hahahaha,' zei mijn zus.
'Hahahaha,' zei ik.
Onbeschaafdheid is echt een deugd kan ik u verzekeren.
'Maar er lag er echt wel een,' beweerde mijn zus toen ze uitgelachen was.
'Alsof jij wist wat een condoom was,' sputterde ik.
'Ach kom nou,' grinnikte mijn zus, 'Ik wist best hoe zo'n ding eruit zag, ook al wist ik niet waar ie voor diende.'
Kortom: het condoom in de bosjes is een arch?type dat dus bestaat uit bosjes bij school, een condoom die daar ligt maar niet als zodanig wordt waargenomen omdat de waarnemer door zijn of haar jeugdige leeftijd werkelijk geen idee heeft wat een condoom is. En als u dit arch?type niet in uw mentale systeem heeft dan heeft u of onder een steen gezeten tijdens uw jeugd of u heeft een inkeurige opvoeding gehad en kwam nooit buiten. Of u weet nog steeds niet wat een condoom is, dat kan natuurlijk ook.
|
|
