Parfumwalm
Gisteren ging ik na een weekendje bij mijn ouders weer de reis terug naar het mooie Nijmegen maken. Een kleine twee uur in de bus. Ik ben er aan gewend, dus ik zette gewoon een leuk muziekje op en staarde een beetje uit het raam. Maar toen kwam het. Op zo?n drie kwartier van Nijmegen verwijderd stapte ze in. Nee, het was geen oude kennis die ik nooit meer hoopte te zien. Trouwens ook geen oude vijand (welke?) die ik nooit meer hoopte te zien. Nee, veel erger. Zij was een parfumwalm. Niets meer en niets minder, maar dat is al veel meer dan genoeg. Tot overmaat van ramp koos ze het stoeltje voor mijn edele zitplaats uit. Ik werd meteen opgenomen in de parfumwolk die zich om haar heen vormde en die ongetwijfeld langzaam de hele bus opeiste. Mijn neus protesteerde hevig terwijl mijn maag, die in een bus toch al niet zo stabiel is, een paar extra salto?s maakte. Ik probeerde mijn adem in te houden, maar besefte al snel dat ik dat niet drie kwartier lang vol kon houden. Dan maar tactiek 2 toepassen: zo stil mogelijk blijven zitten. Zolang ik niet beweeg en de walm ook niet, is het vol te houden.Nijmegen kwam steeds dichter in de buurt ook al doorkruiste de bus alle dorpjes nog langzamer dan anders, maar misschien leek dat alleen maar zo door de parfumwalmhoofdpijn. Nog een half uur? Nog 25 minuten? Het ging goed. Ik was al op de helft. Nog maar 20 minuten totdat ik mezelf zou kunnen bevrijden. In een soort visioen zag ik de deuren van de bus al voor me opengaan en voelde de frisse lucht met liters mijn longen binnenstromen. Maar toen kwam de genadeslag. Een tweede parfumwalm stapte in en besloot de stoel naast mij in te nemen? Een tweede parfumwolk daalde op mij neer. Ditmaal een frisse citrusgeur die de strijd aanbond met de zware bloemengeur van voor mij; ik bevond me precies midden in het slagveld?
Ik gaf het op. Tegen twee parfumwalmen kon ik niets beginnen. Ik sloot mijn ogen en telde de langzame minuten af, terwijl ik probeerde de van salto?s tot drie-dubbele flikflaks gepromoveerde sprongen in mijn maag enigszins tot bedaren te brengen. Toen ik eindelijk met een aangetast reukorgaan en stompende hoofpijn uitstapte zinde ik op wraak. Helaas ben ik bang zelf het eerst van mijn stokje te gaan als ik ga baden in parfum?
Ik zeg het je: de piszwerver in de trein tussen Venlo en Nijmegen is erger! Moet je eens uitproberen in plaats van die stomme bus.
Al heb ik de piszwerver echt al heel lang niet meer gezien…