*Boing!*
Gisteren waren ze er nog niet. Vandaag ineens wel. De tussenschotjes in het bushokje. Tot gisteren was het bushokje dus eigenlijk geen echt ?hokje?. Meer alleen een overkapping, die bij wind en regen geen enkele soelaas bood. Maar dat is nu voorbij, zelfs tijdens een enorme plensbui met windkracht 10, kun je nu veilig en droog (nou ja, bijna dan) op de bus gaan staan wachten.Er is slechts 1 klein (tijdelijk) minpuntje. Al jaren loopt iedereen ?door? het bushokje. Dat is nou eenmaal net 2 passen minder ver lopen. En het is niet alsof er iets in de weg zit? Al de allereerste dag dat ik naar mijn stekje verhuisde, besefte ik dat het goed fout zou gaan, als men ooit op het idee kwam de tussenschotten te plaatsen. Nadat mensen jarenlang, dag in dag uit, ?door? het bushokje zijn gelopen, komt er ongetwijfeld die ochtend waarop iemand zijn vaste route loopt naar de bushalte, diep in gedachten verzonken natuurlijk, en dan ineens: * Boing! *
Ik had geluk vanochtend. Halverwege de fatale stap merkte ik ineens dat er iets niet klopte en bleef gelukkig meteen stilstaan, mijn neus nog 2 centimeter van het plexiglas tussenschot verwijderd. Blijkbaar was van de trap vallen lomp genoeg om de komende tijd niet meer het slachtoffer te hoeven zijn van nieuwe lompe acties.
Stiekem zou een deel van me zich nu eigenlijk in de bosjes bij het bushokje willen verstoppen, met een camera in mijn hand, om te zien hoeveel mensen wel de fatale stap zetten. Maar daar voel ik me dan toch net iets te oud voor?
zes reacties
Hee wat leuk, een duo-log!
Ik las vandaag trouwens in de krant dat abri’s zo goed schoongemaakt worden dat mensen het glas ook niet meer zien… Het schijnt een of ander water te zijn met maar ??n soort mineraal of wat dan ook. Droogt streeploos en helder op. Gevaarlijk hoor! 
Dat zullen er nog best veel zijn, denk ik zo! Tot een of andere verveelde puper bedenkt dat die ruit toch wel in de weg zit, en ‘m eruit mept…