Gezinshereniging
Afgelopen dinsdag was het dan zover. Na een goede week weg te zijn geweest, stond ‘ie ineens weer voor mijn deur. Het rehabilitatiecentrum had al vrij snel door dat hij alleen maar een beetje in de war was. Ik dacht dat twee jaar nog niet zo oud was voor een computer, maar blijkbaar wel. Zoals soms wordt gezegd dat een hondenjaar voor zeven mensenjaren staat, staat dus blijkbaar een computerjaar voor zo’n dertig mensenjaren. En in dit geval was dementie al op een vrij jonge leeftijd begonnen. Gelukkig kon het met een simpele geheugentransplantatie verholpen worden. Dus daar stond hij dan weer, zomaar ineens voor mijn deur, belovend dat hij zich voortaan beter zou gedragen en hopend dat ik hem weer in mijn hart en kamer zou sluiten.Tja, wat moet je dan? Ik kon het niet aan om hem nog een keer weg te sturen. Ik zag allemaal beelden voor me van een trieste verroeste computer onder de waalbrug, hopend dat niet een van de andere zwervers hem als oud roest zou verkopen voor een beetje drankgeld. Dus ik heb hem toch maar weer eens kans gegeven. Er kwam ook hier thuis wel nog wat intensieve therapie bij kijken, alles moest ie immers weer opnieuw geleerd en geïnstalleerd krijgen, maar het lijkt erop alsof we nu het moeilijkste achter de rug hebben. Ik hoop dus dat hij nu echt zijn lesje heeft geleerd en dat we nu nog enkele mooie jaren samen kunnen beleven voordat ook andere delen
ouderdomsgebreken zullen gaan vertonen.
Maar een ding heb ik wel geleerd; bij de eerst volgende hapering, maak ik er meteen een einde aan, in plaats van nog een half jaar lang te proberen er iets van te maken. Liefde laat zich niet dwingen, maar een goede relatie ook niet. Dus zodra er zich weer problemen aandienen, wordt het gewoon hoog tijd voor een ander!
Wat streng.. Wat vreselijk streng.