Bent u bekend met onze overheerlijke Limburgse specialiteit de vlaai? Zo ja, gefeliciteerd en zo niet: schaamt u zich diep en ren zo snel mogelijk naar de eerste de beste (vlaaien-)bakker. Want vlaai is echt lekker. Geen verjaardag of feestdag is compleet zonder. Echt mensen, met een stukje vlaai kunt u mijn hele dag goedmaken. Vooral als het kersenvlaai is. Geen slagroomtaart of bienenstich voor mij, nee, geef mij maar een lekker stukje kersenvlaai.
Maar het eten van zo'n stukje kersenvlaai, is niet helemaal zonder gevaar. Althans, voor mij dan. Want door een bijzonder vreemd natuurverschijnsel, krijg ik altijd dat stukje vlaai, waar nog een kers met pit in zit. Altijd. Echt altijd. 100% van de gevallen; ik heb een kersenpit in mijn stukje vlaai. Het maakt ook niet uit of ik het stukje vlaai zelf uitkies, of voorgeschoteld krijg; er zit hoe dan ook een pit in. Eigenlijk had ik al die pitten eens moeten bewaren, dan had ik inmiddels vast een kersenpittenkussen kunnen vullen.
U denkt nu vast: "Kind, zeur toch niet zo over een stomme kersenpit." Maar daar zit het hem juist. Het is geen stomme kersenpit, maar een levensgevaarlijke kersenpit! Dat het even een vieze smaak geeft, wanneer ik hem per ongeluk kapot bijt, daar kan ik wel overheen komen. Dat ik een vulling riskeer bij het kapotbijten wordt al een stuk vervelender (ik heb de tandarts dit jaar echt al genoeg gezien namelijk). Dat die kersenpit ineens in mijn keel zou kunnen schieten en ik vervolgens blauw aanloop, totdat er iemand langskomt die de Heimlich-manoeuvre kent, is zelfs bijzonder vervelend te nomeen. Maar het aller- allerergste wat me zou kunnen overkomen, is dat ik de pit per ongeluk inslik en er een kersenboom begint te groeien in mijn buik! Ik bedoel maar, altijd verse kersen bij de hand hebben lijkt misschien wel leuk en lekker, maar zo'n boom die uit mijn buik groeit is toch echt een aanslag op mijn bewegingsvrijheid.
Geen enkele bioscoop wil me nog binnenlaten, omdat ik het zicht van de mensen achter me belemmer. Ook mag ik nergens meer naar binnen, waar het verboden is eigen etenswaar mee te nemen. En laat staan dat ik in de Efteling nog in een karretje van een attractie pas, met allemaal takken en wortels en bladeren aan mijn lichaam vast. Brrr, nee, een kersenboom uit mijn buik, ik moet er niet aan denken. En het kan echt hoor! Vraagt u het maar aan Baron Münchausen, als u mij niet gelooft, want hij heeft het zelf gezien.
U vraagt zich misschien af, waarom ik dan niet gewoon een stukje abrikozenvlaai neem in plaats van kersen, als ik zo bang ben voor die kersenboom uit mijn buik. En dat zou ik principe natuurlijk best kunnen doen. Maar Kersenvlaai is zoveel lekkerder... Bovendien lijk ik heel dapper wanneer ik, ondanks de gevaren, toch een stukje kersenvlaai eet.
En zo komt het dus, dat ik al jaren op zoek ben, naar dat ene stukje zonder pit; mijn persoonlijke kruistocht tegen het vreemde natuurverschijnsel. Gelukkig een kruistocht met weinig afzien en veel lekkere stukjes vlaai.
Hee psssst, luustert es. Ik kocht vandaag een LINDA. Ja nee, echt. Een LINDA. Eerlijk waar.
Waarom kocht ik een LINDA? Ja, hee. Hoor es. Weet ik het. Ik ga hier niet aan introspectie doen, hoor.
Introspectie, huu. Vies. Eng. Bah. Ieuw.
In de LINDA las ik wat weetjes en al lezende verbaasde ik mij buitengewoon over mijn incoherente gedachten. Wat raar is. Want mijn incoherente gedachten zijn al bijna 28 jaar mijn beste vriend. En omdat ik me er zo over verbaas dat ik me erover verbaasde, wil ik ze wel even met u delen, zeg maar. Het ging ongeveer zo:
'Ieder jaar belanden 650 mensen in het ziekenhuis omdat ze zijn uitgegleden door hondenpoep.' In het hoofd van Rosalie: 'Hahahahahaha! Hahahahahaha!'
'60% van de mannen is wel eens naar bed geweest met een vrouw aan wie ze een bloedhekel hebben.' In het hoofd van Rosalie: Zie je nou wel, als er maar tieten aanzitten en het een gat aan de onderkant heeft! Andere criteria worden niet gehanteerd. I knew it! I knew it! I knew it!'
'De Sahara bestaat voor slechts 20% uit zand, de rest is rots.' In het hoofd van Rosalie: D'r liggen geheid ook botten van kepotte kamelen. En veul ook.'
'Tijdens de Britse algemene verkiezingen van 2001 gingen bijna 26 miljoen mensen stemmen. In het eerste seizoen van Pop Idol werden meer dan 32 miljoen stemmen uitgebracht.' In het hoofd van Rosalie: 'Wat zei Seneca ook alweer? Iets met een massa en dat je die moet vermijden. Laten we dat vooral doen...'
'India heeft 1 miljard inwoners en 44 miljoen kinderarbeiders.' In het hoofd van Rosalie: 'Dat is ruim 3 keer de bevolking van Ne... fuck.'
'Iedere seconde worden er minstens 2 advertenties op Marktplaats gezet.' In het hoofd van Rosalie: 'Uhuh, niet door mij.'
'Gemiddeld brengt een vrouw 2,2 jaar van haar leven door in de badkamer en gebruikt ze 7488 tampons.' In het hoofd van Rosalie: 'Let's see. Als ze mij uit dat gemiddelde zouden halen, dan komen die getallen respectievelijk uit op 2,4 en 7603.'
'Elk jaar sterven er 10 talen uit.' In het hoofd van Rosalie: 'Ja, duh. Dat weet toch iedereen?'
'Jaarlijks komen er meer mensen om het leven door zelfdoding dan bij alle gewapende conflicten op aarde.' In het hoofd van Rosalie: '...'
'Leeuwen paren zo'n 30 tot 40 keer per dag met elkaar in de paartijd die 6 a 7 dagen duurt.' In het hoofd van Rosalie: 'Aaaaah nee, man! Stel je voor. Ik moet er niet aan denken. Gruwelijk.'
'Van alle software die door bedrijven wordt aangeschaft, wordt 45% nooit gebruikt.' In het hoofd van Rosalie: 'Zou dat bij ons op het werk ook zo zijn? Ik ruik een onderzoek. Ja, laat ik een onderzoek gaan doen. Ik ga volgende week een ICT-mannetje stalken! Jeej, stalken!'
'Elke koe in de EU krijgt 1,8 euro subsidie per dag. Wereldwijd moet 1 op de 5 mensen rondkomen van nog geen 70 eurocent per dag.' In het hoofd van Rosalie: 'Tssssssk, 1,8 euro per dag? Geef die dan aan mij, man. Ik schrijf leuke stukjes en ik praat ook nog es, kan je van een koe niet zeggen. Oh, oeps. De zin gaat verder. Tralalalala.'
Graag wil ik hier een weetje uit mijn toekomstige eigen blad, ROSALIE, aan toevoegen:
'Ruim 97% van de wereldbevolking kan blij zijn dat Rosalie ongeveer 60% van alles wat ze denkt niet hardop uitspreekt.'
'Wie is dan die 3% die blijkbaar wel genoegen schept in mijn gedachtengangen?' zult u zich geheid afvragen. Nou, dat ga ik u vertellen: daar maakt u in ieder geval deel van uit. Gefeliciteerd.
Ik vraag mij alleen af hoe ik mijn huidige, selecte lezerspubliek uit ga breiden tot 3% van de wereldbevolking.
Dat gaat nog een harde dobber worden, vermoed ik.
Maar langzaamaan komen we er wel...
De wonderlijke wereld van youtube is groot. Heel groot. Zo groot, dat je met gemak geweldige filmpjes kunt missen. Gelukkig zijn er van die momenten dat iemand zijn of haar youtube kennis deelt. Zo kwam ik ook bij dit filmpje uit. Terwijl we op het werk vrolijk naar de radio aan het luisteren waren, kwam namelijk ook Thriller voorbij, waarop een collega zei: "Moet je op youtube eens zoeken op 'thriller' en 'prison', dan krijg je echt een geweldig filmpje te zien". En wie ben ik om dergelijk advies in de wind te slaan?
Zo gezegd, zo gedaan dus:
Ten eerste bewijst dit filmpje maar weer eens, dat dansen in een groep er beter uitziet dan alleen (wat er met 900 man namelijk geweldig uitziet, ziet er een beetje vreemd uit wanneer je het in je eentje doet. Probeert u het gerust maar eens uit; thuis voor de spiegel of midden op straat, het blijft een beetje vreemd). Ten tweede roept het een heleboel vragen bij me op; is dit verplichte recreatie? Zouden ze het leuk vinden? Wie heeft de video van Thriller 30x achter elkaar bekeken voor de pasjes? Maar vooral vraag ik me af waar ze de kleding voor de mannelijke hoofdrolspeelster vandaan hebben gehaald in een mannengevangenis...
Dit is trouwens niet het enige dansje dat ze kennen, zoals u op youtube wel zult zien. Bekijk dus ook vooral de 'Algorithm March' eens; u zult onder de indruk zijn.
Zo, nu heb ik ook u weer even op het juiste spoor gezet in de wonderlijke wereld van youtube. Mijn goede daad voor vandaag zit er alweer op.
Nu ik toch bezig ben, kan ik net zo goed nog maar een Frans verhaaltje de wereld in slingeren. Je moet toch wat als je een weblog hebt, nietwaar? Vandaag ga ik het hebben over het grote vakantielied. U kent het wel, elke vakantie heeft wel een speciaal lied en voor F. en mij viel de keus deze keer op Vesoul van Jacques Brel. Ik vind Vesoul een fascinerend verschijnsel. Nadat ik ongeveer 4 maanden van mijn leven besteed heb aan het leren zingen van de Valse a mille temps (bij het eerste refrein kan ik de 'trois cent trente trois fois le temps', yaay!), is het tijd voor een nieuwe uitdaging. U raadt het al: het leren zingen van Vesoul. En frustrerend dat het is, man. Ik versta echt precies wat ie zingt en ik begrijp het ook, maar ik krijg het mijn strot niet uit, grrrrr.
Hoe werd Vesoul het vakantielied? Nou, dat was heel simpel. F. en ik tuften over de Franse autoweg toen daar opeens een bord langs de weg stond met 'Vesoul' erop. Ik weet niet meer wie reed en wie er 'Hee man, kijk! Vesoul!' gilde, maar ??n ding was zeker: we hadden een vakantielied! De cd van Jacques Brel werd erbij gepakt (ik weet niet meer wiens cd, want als rechtgeaarde Brelfans hadden we er natuurlijk allebei ??n bij ons) en even later schalde Vesoul door de boxjes van onze zwarte Opel Corsa. 'Tuasvouluvoirvierzonbenouicamembertcervellesdeveauhein' zongen wij uit volle borst, blij dat we in ieder geval de truc kenden waardoor alles op Frans gaat lijken. Een onontbeerlijk iets als je Vesoul van Jacques Brel wil zingen, zo bleek maar weer.
De eerste twee dagen van de vakantie hadden F. en ik een beetje ruzie met de weergoden (understatement van de eeuw) en dus besloten we maar wat rond te gaan toeren in de omgeving.
'Laten we naar Nolay gaan,' zei F., de Bourgogne-expert, 'Daar heb je een mooie 14de eeuwse markthal!'
Dus wij naar Nolay, maar u raadt het al: daar regende het ook.
'Bluh,' zeiden wij en we besloten even in de auto te blijven zitten (nadat ik voor het eerst in mijn leven achteruit ingepakeerd had, yaay!) tot het minder hard ging regenen. U raadt het al: dat gebeurde dus niet.
'Brel?' zei F.
'Brel,' zei ik.
En wederom schalde Brel uit de boxjes van onze zwarte Opel Corsa. Hoe lang we daar zaten weet ik niet. Vanaf de overkant van de straat keken wat mannetjes die deel uitmaakten van zo'n typische Franse straatgathering af en toe in onze richting, totdat zij ook elk weer hun weg vervolgden. Ik hoop echt van harte dat F. en ik er in onze auto niet zo uitzagen als de mensen in dit filmpje dat ik onlangs op youtube vond en dat me erg doet denken aan hoe mijn zus en ik eens van Etretat naar Honfleur reden, terwijl we echt loei- en loeihard de soundtrack van de film Chicago meezongen. Tweestemmig natuurlijk, want zo zijn wij dan ook wel weer.
(Prelude)
F: Hee, hoest met de histoires francaises?
R: Ik heb een writersblock, hellup! Als jij nou eens wat rare dingen noemt, dan maak ik daar wel een verhaal van. F. noemt nogal veel rare dingen die ik zelf ook wel had kunnen bedenken en ik sla mij voor mijn hoofd. Iets te hard, want nu heb ik hoofdpijn, maar dat terzijde.
F. en ik zaten op een camping bij een boer. Lekker in de middle of nowhere. Geen bereik en het dichtstbijzijnde dorp (lees: een kerkje en wat wijngoederen op een helling) lag ver genoeg weg om er geen last van te hebben. Meer dan eens zaten we voor de tent in de zon. F. las wat Nooteboom en ik joeg er in een rottempo een puzzelboekje doorheen. Ik doe anders eigenlijk nooit aan puzzelboekjes, want ik word nogal agressief van die Gelderse plaats van drie letters die dan 'Epe' of 'Ede' kan zijn. Verzin eens wat nieuws, denk ik dan. Doe es Millingen aan de Rijn of zo. En dan die Griekse markplaats. Lazer toch op met je agora. Zo geestdodend! Gelukkig hadden we Alexi, de kleinzoon van de campingboer nog, want net toen ik besloot om met de moed der wanhoop dan maar weer aan een nieuw puzzeltje te beginnen, stond hij voor onze tent.
'Voulez-vous acheter une cage?' vroeg hij, terwijl hij mij een F. een soortement van kratje toonde.
'Une cage?' grinnikte ik, 'mais pourquoi?'
Een kooi?! Wat moest ik nou met een kooi? En een kratje (want dat was die kooi stiekem) had ik ook al niet nodig, dus ik vond het een redelijk zinloos, doch schattig voorstel van het Franse ventje.
'Pour des animaux,' zei Alexi met de logica die kinderen nu eenmaal bezitten. Hij zond ons een hartveroverende glimlach.
'Mais j'ai pas besoin d'une cage,' grinnikte ik, 'J'ai pas des animaux, hein?'
Ja, die 'hein' toch. Die moet je altijd even doen. Net als 'ben oui'. Dan lijkt het opeens of je Frans kunt. Dan kun je gewoon 'Champagne camembert Marseille hein ben oui' doen en iedereen trapt erin, ik zweer het u. Zeker andere Nederlanders op campings, want daarvan wil je toch dat ze denken dat je slim bent. Slimmer dan zij zelf zijn in ieder geval. En dat ze dan besmuikt tegen elkaar gaan zeggen: 'Hee man, dat meisje spreekt Frans!' En dat jij dan eigenlijk alleen maar 'Champagne camembert Marseille hein ben oui' zegt. Geloof me, uw landgenoten zullen u vol bewondering aanstaren.
Alexi keek ons beteuterd aan. Hij wist wel hoe hij op het gemoed van een potenti?le koper moest inspelen. Ik had bijna stante pede een cavia gekocht, ware het niet dat ik niet weet hoe zo'n beest in het Frans heet en ik geen zin had om de twintig minuten durende rit naar Beaune te maken om zo'n piepend konijn zonder oren op te kop te tikken.
'Meme pas a la maison. Je suis desolee,' zei ik, terwijl ik ook mijn zieligste blik opzette.
Het was hard tegen hard, daar bij die boer op de camping.
Maar hahaha, ik won. Uiteraard, hein?
'D'accord,' zei Alexi, terwijl hij zijn schoudertjes ophaalde, 'Au revoir, madame!'
'Au revoir, hein ben oui camembert' zei ik opgewekt.
En Alexi vervolgde zijn weg, met onder zijn arm de kooi die eigenlijk stiekem een krat was.
(Als u nu denkt: hee, dat Frans is toch met allemaal van die hoedjes, rare streepjes en dat soort meuk, dan klopt dat. Maar mijn computer weigert dienst. Ik pas het wel aan zo gauw ik een computeur vind die wel Frans-proof is, zogezegd...)
Eerlijk is eerlijk, soms speel ik de 'vrouw'-kaart. Vooral op het werk komt deze methode me nogal eens goed van pas. U moet namelijk weten dat ik een gruwelijke hekel heb aan werken met de electrische stapelaar. Zo'n palletwagen die ook de hoogte in kan. Een ramp vind ik het. Ik ben eigenlijk al trots dat ik met een gewone palletwagen heb leren werken en dat vind ik dan dus eigenlijk wel weer genoeg. Maar ja, soms heb je nou eenmaal een pallet nodig dat niet op de grond staat. Dus wat doe je dan als hulpbehoevende vrouw? Juist, je zoekt de eerste de beste man in de omgeving op en speelt de 'vrouw'-kaart; met je meest charmante glimlach vraag je of hij je alsjeblieft zou kunnen helpen, want je hebt een pallet nodig uit het rek, maar je bent zooo slecht in werken met de stapelaar. En tja, je bent ook maar een vrouw, dus rijden en sturen is sowieso niet je sterkste kant. Natuurlijk allemaal wel met een licht ironische ondertoon, maar het is evengoed effectief. De man in kwestie helpt je uit de brand met een grote grijns en een opgezwollen borst. Een grotere ego-boost kun je ze bijna niet geven. Het is dus misschien niet bijzonder feministisch, maar wie zegt dat dat altijd moet? Ik in ieder geval niet. Want op deze manier ben ik blij; ik heb mijn pallet in een kwart van de tijd en moeite, en de man in kwestie is blij; hij heeft een dame in nood uit de brand kunnen helpen. Het lijkt mij duidelijk een win-win situatie.
Dat betekent natuurlijk niet dat ik voor ieder wissewasje een man inschakel. Nee, er zijn echt wel de momenten dat ik besluit te bikkelen en zelf de 'technische' klusjes op te knappen. Zo ook gisteren. Ik had namelijk een probleempje in mijn kantoor. Een van de archiefkasten had namelijk maar 4 planken, terwijl ik graag wilde dat die er 5 had. Terwijl ik een beetje stond te dubben (ik had namelijk geen zin om hele archiefkasten te versjouwen), kreeg ik ineens het lumineuze idee, dat ik natuurlijk een van de planken uit een andere kast kon halen en die erin kon zetten. Een plank eruit tillen, de pinnetjes verwijderen, de pinnetjes bij de andere kast er weer insteken, plankje er weer bovenop; ja, dat moest prima kunnen. Daar had ik echt geen hulp bij nodig. Leve de zelfstandigheid!
Zo gezegd zo gedaan. De plank werd er uit getild. De pinnetjes werden verwijderd. De gaatjes werden nauwkeurig geteld en de pinnetjes werden in de andere kast gestoken. Het ging allemaal van een leien dakje. Alleen nog even de plank erin leggen en klaar was kees. Ik had al bijna Hannibal's legendarische woorden van het A-team uitgesproken... En toen kwam het plan niet samen. Het lukte niet. Niet omdat de plank te zwaar was voor me. De plank was ook niet te breed. Ik had nog wel goed opgelet een kast van dezelfde breedte en kleur als donorkast te gebruiken. Ik had er alleen niet aan gedacht dat de diepte ook wel eens zou kunnen verschillen...
Daar stond ik dus met mijn goed gedrag en een plank die niet paste. Licht beschaamd heb ik de plank maar weer teruggezet waar die vandaan kwam. De volgende keer misschien toch maar weer de hulp van een man inroepen, voordat ik aan dergelijke ondernemingen begin...
Mevrouw mijn moeder had vroeger een stapel boekjes met interessante gele ruggetjes op haar slaapkamer liggen. Als kind pakte ik wel eens zo'n boekje ter hand en keek naar het plaatje op de voorkant. Er stond altijd een vrouw centraal en op de achtergrond zag je dan zo'n man.
'Witte Ravenpockets,' las ik dan hardop, 'Mam, wat zijn dit voor een boekjes?'
Mijn moeder stak dan haar hoofd om de deuropening en zei: 'Ach, da's nog niks voor jou.'
'Nou, het lijkt mij anders hartstikke leuk!' zei ik, de negenjarige spuitelf.
'Laat nou maar,' zei mijn moeder dan, terwijl ze weer in de badkamer verdween.
'Puh,' dacht ik bij mezelf, 'Ik ga lekker zo'n boekje lezen, heur!'
En ik stopte het onder mijn trui, liep ermee naar mijn kamer en legde het onder het bed.
Zo. Rosalie zou dat wel eens even lekker gaan lezen. Zo'n Witte Ravenpocket. Met zo'n man en zo'n vrouw op de voorkant.
Het boekje dat ik mijn kamer had binnengesmokkeld heette 'Villa Zonneschijn', dat vond ik wel een mooie titel. Uit het fijne jaren '70 plaatje op de voorkant kon ik afleiden dat er naast de man en de vrouw een huis centraal zou staan in het boek. En dat was dan ook alles wat ik me er nu nog van herinner. Want tijdens het lezen moest ik tot mijn spijt concluderen dat ik er geen ene fuck van begreep. Maar dat hield mij niet tegen. Ik las stug door. Ik las en lees altijd stug door. Stoppen met een boek is voor watjes (tenzij het The Lord of the Rings betreft, want dat is gewoon een beetje vaag. Met allemaal gekke beestjes en tovenaars en zo... Heeft u het wel eens gelezen? Zo raar!). Een paar dagen later legde ik het boekje terug op de stapel van mijn moeder en besloot om dan toch maar gewoon weer terug te keren naar Thea Beckman, Annie M.G. en mijn geliefde boekjes over 'De Drieling'. Die Leni Saris (de vrouw die die leuke boekjes schreef) was het toch n?t niet, besloot ik.
Een paar jaar geleden was ik met een groep vriendinnen op vakantie in de kop van Noord-Holland. Tijdens een uitje naar Hoorn belandden we in een antiquariaat, waar we opeens voor het rekje met Witte Ravenpockets stonden.
'Oooooh, Witte Ravenpockets!' riep een aantal van ons in koor, 'Drie hoeraatjes voor Leni Saris!'
Altijd goed, zo'n collectief geheugen. We besloten ter plekke om groot in te slaan. De rest van de vakantie zaten we met onze neusjes in de boekjes met interessante gele ruggetjes en mooie passages droegen we aan elkaar voor.
'Wat een drama,' zeiden wij.
'Oh, kijk. Ik ben aanbeland bij de befaamde Leni Saris-crisis!' gilden wij ombeurten.
'Watisuttochmooihee!' kweelden wij.
En zoals dat met alle goede dingen des levens gaat, komt het van tijd tot tijd terug. Dat geldt ook voor Leni Saris en haar befaamde boekjes. Dit weekend had ik het met mijn nieuwe huisgenoot B. over Leni Saris.
'Oh man,' zei ik, nadat we net de befaamde Leni Saris-crisis (de twee geliefden in het boekje raken in een crisis door een misverstand, bijvoorbeeld omdat de man opeens een vreemde vrouw omhelst die dan later zijn zus uit Amerika blijkt te zijn) besproken hadden, 'Ik moet eens kijken of mijn moeder die boekjes nog heeft. Ik wil 'Villa Zonneschijn' wel weer eens lezen, misschien dat ik het nu wel begrijp!'
'Oh wacht,' zei B., 'Ik heb nog wel een Leni Saris-omnibus!'
Een uurtje later kroop ik onder de dekens met een dik boek van Leni Saris. Net als vroeger. Alleen begreep ik het nu wel en oh man, wat had ik een moeite om de slechte zinnen te negeren. Maar goed, voor wat sentimentele nostalgie moet je natuurlijk wel wat over hebben.
Ik ben niet bang voor spinnen en pleinvrees heb ik ook niet echt (ook al vind ik Plein '44 in Nijmegen een uitermate onaangenaam plein). Maar voor ??n ding ben ik echt bang en dat zijn mannen die van treintjes houden. Nou heeft mijn oom bijvoorbeeld ook een treintje, maar dat is mijn oom. Die mag dat. Maar mijn echte angst voor mannen met treintjes ligt meer in de relationele sfeer. Ik ben als de dood dat als ik eenmaal de liefde van mijn leven ben tegengekomen, hij opeens (na een maand of vier) tegen mij gaat zeggen dat ie later wel een modelspoorbaan wil. En dat (als we dan verhuizen) we buren krijgen waarvan de heer des huizes dezelfde wens heeft en dat ze dan de muur tussen de twee zolders gaan doorbreken om helemaal los te gaan met hun bizarre hobby. En dat als ik dan met mijnheer mijn echtgenoot wil communiceren, ik een briefje in een treintje moet stoppen wat dan om de drie minuten langs komt tuffen op het etageoverschrijdende baanvak. En dat hij dan af en toe een biertje bestelt wat ik dan in zo'n treintje moet zetten. Want naar beneden komen? Neen, dat zit er niet in. Want dan kan ie niet kijken hoe zijn locje voor de 48ste keer die dag zijn zelf met pur gefabriceerde tunneltje passeert. Ik neem aan dat u (en zeker als u van het vrouwelijk geslacht bent) zich wel in kunt leven in deze angst.
Nou, sinds gisteren heb ik er een nog grotere angst bij. Ik was namelijk met Virginie in de kasteeltuinen in Arcen. Wat erg fijn is, ware het niet dat daar gisteren de Koidagen plaatsvonden. Koi, ja. Van die vieze grote vissen die heul veul geld kosten.
'Roos,' piepte Virginie toen we voor het immer lieflijke station van Venlo stonden, 'Weet je wat er in Arcen is? De Koidagen! Sorry, sorry, sorry!'
'Koi?!' echode ik, 'Als in die vieze grote vissen die heul veul geld kosten?'
'Ja, die,' zei Virginie, 'En nou is het hartstikke druk in Arcen. Met van die enge Koimensen!'
'Nou ja,' ik haalde mijn schouders op, na?ef als ik ben, 'Het observeren van die mensen kan ook interessant zijn, toch?'
En interessant it was. Ik heb er namelijk een nieuwe angst bij. Vergeet mannen en treintjes. Mannen en treintjes zijn een eitje. Makkelijk te managen. Ik zet wel een biertje in een treintje. Met liefde. Mijn nieuwe angst bestaat nu uit de persoon van de Koiman. De Koiman draagt t-shirtjes met 'I love my Koi' erop. En nu hoeft ie echt geen t-shirtje met 'I love my Wife' aan, maar of ik zijn liefde nou wil delen met zo'n debiele vis? Dat ie dan maar lekker naar zijn berglandschap van pur gaat staren. Misschien ga ik er nog wel naast zitten ook, dan. Maar een Koiman? Zo'n gast met zo'n bierbuik die een tentje naast de vijver heeft opgesteld waar ie dan gaat slapen, want oh man, iemand zou zijn dure vis kunnen stelen?! Tentje in de fik, vis met ??n vloeiende beweging over de beukenhaag en voil?. Alle problemen opgelost.
Bij een eerstvolgende date ga ik lekker doen alsof ik een Koivrouw ben, dan kan ik naderend Koionheil tijdig signaleren en gepaste maatregelen nemen. Als u mij even wilt excuseren. Ik ga me even inlezen in deze fijne visch.
Op dit moment zit mijn waarde zuster Rosalie in de boemeltrein, op weg naar mijn ouderlijk huis. Vandaag is namelijk een bijzondere dag. Jazeker, want we gaan op avontuur! Welliswaar niet zo heel ver weg of naar heel gevaarlijke oorden, maar het blijft een avontuur. Dat is het immers altijd wanneer je ons bij elkaar zet... Over deze avonturen zullen we hier natuurlijk in geuren en kleuren berichten, maar dat komt later pas.
Nu is het namelijk eerst tijd voor de voorpet. Want Rosalie eet natuurlijk ook gezellig een hapje mee. En dus moest er een dessert komen. Want dat moet. Geen diner kan zonder dessert en al helemaal niet wanneer Rosalie een van de gasten is, het is al bijna traditie. Bovendien is het dessert het leukste onderdeel van iedere maaltijd, of het nou 2 of 12 gangen zijn. En dan bedoel ik vooral het maken ervan. Maar goed, zoals ik dus al zei, er moest een dessert komen.
'Roos!' zei F., toen wij op dag twee van onze vakantie naar de Bourgogne in ons tentje zaten te vernikkelen, 'We moeten alcohol. Sterke drank. En nee, geen wijn. Iets sterkers. Wat dacht je van cr?me de cassis?'
'Cr?me de cassis?' zei ik, terwijl ik mijn recentelijk bij de Leclerc in Beaune aangeschaft plaidje nog eens zorgvuldig om mijn knie?n vouwde, 'Was da?'
'Bessenlikeur,' zei F., 'En een ultiem wijvendrankje natuurlijk. En hoe meer alcohol erin zit, hoe beter! Ik moet voor mijn moeder ook wat van dat spul meebrengen, dus misschien kunnen we groot inslaan.'
Alcohol groot inslaan? Daar begin ik altijd een beetje van te giechelen. Ik sla namelijk nooit groot alcohol in.
'Hihihi,' ginnegapte ik dan ook, 'Groot inslaan, hihihihihi.'
Zit je daar. The ginnegappen met een plaidje om je knie?n. Echt, mijn oma zit er nog hipper bij dan ik er op dat moment bijzat.
En dus sprongen F. en ik in de auto en reden we naar zo'n veel te grote Leclerc. En toen stonden we daar voor het rek met de cr?me de cassis. Ja, u leest het goed. Een rek. Vol. Met cr?me de cassis.
'Uuuuh...' zeiden F. en ik in koor, want kiezen dat is niet onze sterkste kant. Wij zien liever dat er ??n soort cr?me de cassis staat en dat we die dan kopen. Dat gelazer met al die verschillende soorten. Dure cr?me de cassis, goedkope cr?me de cassis. Cr?me de cassis met een hip etiketje, cr?me de cassis met een suf etiketje. Cr?me de cassis met 16% alcohol, cr?me de cassis met 20% alcohol. Ik word alweer gek als ik eraan denk. Uiteindelijk kozen F. en ik voor een sterke cr?me de cassis van 20%, met een neutraal etiketje en van een gemiddelde prijs.
'Lalala, cr?me de cassis,' zeiden wij, eenmaal terug in ons tentje, 'Lalala!'
En slapen dat we deden, poeh. Een paar dagen later (het weer had zich ondertussen van zijn beste kant laten zien) gingen we naar een wijnboer om wijn te proeven.
'Avez-vous cr?me de cassis?' zeiden wij in ons beste potjesfrans tegen de wijnboer, nadat we al voor een fiks bedrag wijn bij hem gekocht hadden.
'Maar neen,' zei de wijnboer, 'maar die kun je wel daar en daar krijgen.'
'Mais oui,' zeiden wij, 'Enneh, il y a aussi de la cr?me de cassis avec beaucoup d'alcool, let's say 30%?'
De kaak van de wijnboer viel bijna op de grond.
'Maar neen,' sprak hij weer, 'Een goede cr?me de cassis is rond de 20%.'
'Oh okee,' zeiden wij, terwijl we allebei een beetje rood werden.
En dus kochten we nog maar wat cr?me de cassis bij de Leclerc, want ja. Je moet toch wat in het leven. De al aangebroken fles zetten we op de terugweg in het bekerhoudertje tussen ons in.
'Het zou toch wat zijn als de politie ons aan zou houden en ons zou zien zitten, gezellig met de fles cr?me de cassis tussen ons in,' grinnikte ik.
Maar ja, u weet hoe dat gaat. Dan hoop je op een mooi verhaal bij thuiskomst, maar dan gebeurt er helegaar niets. Niks geen agent die vorsend naar onze cr?me de cassis zou kijken en ons zou vorderen om de kofferbak te openen, waar hij dan weer drie grote dozen wijn aan zou treffen. Waarop hij ons linea recta mee zou nemen naar de Franse AA en daar zouden we dan nog meer moois beleven. Maar neen, niets van dat alles.
Ik vind muziek geweldig. Bijna alle soorten en op bijna alle tijdstippen. Het liefst hoor ik bijna de hele dag muziek, bij alle bezigheden. Tijdens het werk, bij het opstaan, bij het koken en het afwassen, bij het douchen, bij het knutselen etc. etc. Muziek hoort er wat mij betreft gewoon standaard bij. Ook tijdens het reizen. Vooral tijdens het reizen. Dat leidt tenminste nog een beetje af van alle OV-perikelen. Meestal worden mijn oren dus gevuld met de zoete klanken uit mijn eigen oordopjes, maar soms is het de radio in de bus en soms, heel soms, zijn de iets minder zoete klanken van mijn mede-reizigers.
Dit kan van alles inhouden; van mensen die op een 'interessante' toonhoogte meezingen met hun eigen oordopjes, tot mensen die vrolijk en op geheel eigen wijze een zelf gecomponeerd melodietje fluiten. Allemaal heel onschuldig dus en absoluut niks dat mijn humeur verpest. Integendeel, soms word ik er alleen maar vrolijker van en kan ik het niet laten zelf ook zachtjes even mee te neurien. Maar het kan ook een afdeling van de plaatselijke vrouwenbond zijn op hun halfjaarlijkse dagje uit, die op volle kracht het volledige Limburgse repertoire er doorheen aan het halen zijn. En dat is ook heel leuk hoor, voor ongeveer 2 minuten. Niet voor tien minuten en al hememaal niet voor een half uur. Maar ja, wie ben ik om ze dat pleziertje te misgunnen? Precies, niemand, dus dat doe ik dan ook niet. Ik wil zelf namelijk ook nog wel eens spontaan in lied uitbarsten (zoals een ieder die mij kent wel zal weten ).
Maar deze week was er nog een unicum; de zingende buschauffeur! Dit was absoluut de best-gehumeurde buschauffeur die ik ooit tegengekomen ben. En als meezingen tot een algemene stijging van het buschauffeurs-humeur leidt, dan mogen ze van mij allemaal meezingen, zangtalent of niet; zelfs als ik er 2 uur bij in de bus moet zitten. Want een vrolijke buschauffeur, reist toch een stuk prettiger. En dan kan ik zelf ook nog eens ongegeneerd meezingen met mijn favoriete nummers
Oke, ik neem mijn woorden terug. Ik moest Hier al bekennen dat chauffeurs me toch nog wel eens wisten te verrassen, maar ik dacht toen nog dat het slechts een uitzondering was. Een eenmalige gebeurtenis. Verder zou me toch echt nog maar heel weinig onverwachts kunnen gebeuren. Maar ik had het dus echt helemaal mis. Het maakt waarschijnlijk niet uit hoe lang en hoeveel je met het openbaar vervoer reist; het blijft een onvoorspelbare wereld.
Zelfs het afstempelen van de strippenkaart blijkt namelijk nog niet zo eenvoudig te zijn als het lijkt. Nog nooit had ik er problemen mee gehad. Het systeem is natuurlijk ook vrij simpel; je geeft je bestemming aan en de chauffeur stempelt af. Of je geeft zelf al het gewenste aantal strippen aan en de chauffeur stempelt af. Klinkt allemaal heel eenvoudig, nietwaar? Dat was het altijd ook. Maar niet meer.
Zoals ik ook al eens schreef, is er een groot verschil tussen streekbussen en stadsbussen. Wanneer ik in mijn streekbus dan ook vraag om 15 strippen af te stempelen, geven de chauffeurs meestal geen krimp. Ook voor de streekbuschauffeur is 15 strippen een behoorlijk aantal, maar het komt toch vrij regelmatig voor. Het gezicht van een stadsbuschauffeur wanneer ik om 15 stripen vraag, is echter geld waard. Ik heb de meest interessante gezichtsuitdrukkingen en meest aparte keelklanken langs zien en horen komen. Meestal gevolgd door een uitroep in de categorie: "Tjemig meiske, waar moet jij in hemelsnaam helemaal naartoe?" Vragen om 15 strippen leidt dus tot verbaasde stadsbuschauffeurs, maar ze stempelden altijd braaf strip nummer 15 af.
Tot nu. Nu kwam ik een vrouwelijke stadbuschauffeur tegen die niet alleen bijna van haar stoel viel van verbazing, maar die zo ondersteboven was van mijn verzoek, dat ze niet meer in staat was gewoon te stempelen. Haar hand ging wel eerst naar stripje nummer 15, om vervolgens van de route af te wijken en de stempel overdwars midden op de kaart te zetten. Touche. Ik had haar verrast, nu was het mijn beurt om verrast te worden. Een beetje beduusd liep ik dus verder de bus in, op zoek naar een zitplaatsje. Om me dan zorgen te gaan maken. Het was natuurlijk wel een heel creatieve actie, maar dit had ik nog nooit meegemaakt. Zou er een afspraak bestaan onder chauffeurs dat een overdwars gestempelde kaart gold als een compleet afgestempelde kaart? Ik hoopte het, ik moest immers wel nog overstappen naar de streekbus...
Op het station stap ik dus mooi in de streekbus, begroet vriendelijk als altijd de chauffeur en laat mijn creatief afgestempelde kaart zien. Ik mag doorlopen. Hoera, het is gelukt, blijkbaar is de overdwars gestempelde kaart universeel herkenbaar. Maar toen kwam het, ik had de eerste pas al gezet, toen toch nog de aanval kwam: "Zeg, mag ik jou iets vragen?" vroeg de chauffeur in kwestie. 'Uh-oh', dacht ik, dat is vast niet goed. "Natuurlijk", antwoordde ik nog steeds even vriendelijk. "Waarom is die strippenkaart zo raar afgestempeld?" Tja, leg dat maar eens uit als je de beweegredenen van de chaufeusse eigenlijk niet kent. "Uhm, nou, ik vroeg gewoon 15 strippen en de chauffeuse wilde het blijkbaar creatief afstempelen"
"Dus het is voor de hele kaart? Want als je zo kijkt, zou je ook kunnen zeggen dat het maar tot strip 10 is afgestempeld"
"Ik dacht," zeg ik een beetje schaapachtig: "misschien is er een soort regel dat dwars afgestempelde kaarten daarna niet meer geldig zijn."
"Nee, zoiets bestaat niet en ik zit al 30 jaar op de bus, dus ik zou het wel weten."
"Kunt u anders niet alsnog strip 15 afstempelen?" Ik wilde natuurlijk niet ergens halverwege mijn reis stranden omdat ik te weinig strippen zou hebben afgestempeld.
"Nee, meiske, dat gaat niet, want dan kunnen ze bij een controle zien dat de codes van de stempels niet kloppen, maar als jij zegt dat het de hele kaart is, dan vind ik het prima."
Pfhew, gelukkig, wat een opluchting.
Nu heb ik dus hier een unieke overdwars gestempelde strippenkaart. Ik zal hem maar bewaren, want wie weet, misschien wordt 'ie ooit nog wel eens heel veel geld waard.
En toen, h?? Had ik opeens werk tot eind december. En toen, h?? Toen dacht ik: 'Verdomd, laat ik eens op vakantie gaan.'
Want zo gaat dat dan.
En dus belde ik met inmiddels ex-huisgenoot F., die altijd wel voor een last minute plan te porren is.
'Hee F.,' zei ik, 'Wat dacht je van een week La Douce France?'
(Over associaties gesproken, bij La Douce France moet ik altijd aan de douche denken in het huis waar ik in Parijs woonde toen ik daar studeerde. J., S. en ik hadden daar, zoals dat melige Hollanders betaamt, op de deur een briefje gehangen met daarop de gevleugelde woorden 'La Douche France'. Maar denk maar niet dat die Fransen daar om konden lachen. Meligheid is Fransozen echt helemaal vreemd. Misschien zelfs wel humor in het algemeen. Maar dat is weer een logje op zich, misschien moet ik me daar maar weer eens aan wagen als ik uit La Douche ehm pardon... La Douce France terug ben).
'Dat lijkt mij een uitstekend plan,' zei F. opgewekt, 'Wanneer wil je gaan?'
'Woensdag aanstaande?' stelde ik voor.
Ik kan het heus wel, voortvarend zijn. Vooral wanneer het om vakanties gaat.
'Ik vind het prima,' was het opgeruimde antwoord van mijn ex-huisgenote.
En toen, h?? Toen regelden we een De Waard tent bij de ouders van F. En een kookstel met twee pitten. Hoort u dat? Hoe luxe! Geen enge gasbrandertjes en ranzige eenpansmaaltijden. En toen, h?? Toen gingen we een auto huren.
'Wat willen we voor een auto?' wilde F. weten.
'Een rode?' zei ik.
Ja, je bent vrouw of je bent het niet. We bekeken wat sites en kwamen uiteindelijk op een Peugeot 207 uit. En weet u waarom? Omdat mijn zus die ook heeft en alles wat mijn zus heeft is goed. Na deze drogreden van formaat belden we een beetje met een mannetje van het autoverhuurbedrijf en toen hadden we opeens een auto gehuurd.
We kunnen het heus wel, voortvarend zijn. Vooral wanneer het om vakanties gaat.
Frankrijk dus. En een heusche Peugeot 207.
Met bepaalde ervaringen in het achterhoofd denk ik dat dit een uitermate interessante vakantie gaat worden.
Laatst had ik het er met een collega over: ik heb de hele dag associaties. Als ik bijvoorbeeld mijn roze Kitsch Kitchen talfekleed zie dan moet ik aan Amsterdam denken (terwijl ik dat ding gewoon in Nijmegen gekocht heb, snapt u het nog?). Of wanneer ik mijn bank zie (een erfstuk van mijn ouders dat echt ver over de datum is) dan moet ik denken aan een foto van mijzelf uit 1980, op die bank. Of wanneer ik de Sims aan het spelen ben en een huis ga bouwen, dan moet ik altijd aan W. denken. Joost mag weten waarom, misschien heeft W. mij wel eens gebeld toen ik een huis aan het bouwen was bij de Sims. Raadselen zijn het, dat zeg ik u!
'Bah,' zei ik tegen mijn collega's, toen we het over associaties hadden, 'Ik heb zo'n naar randje aan mijn nagel, ik word er helemaal gek van!'
'Ik heb wel een vijl voor je,' zei collega F., terwijl ze haar tas erbij pakte.
Mensen met vijlen in hun tas zijn mijn helden, ik kom daar namelijk echt niet op om een vijl in mijn tas te stoppen. Terwijl ik best wel vaak nare randjes aan mijn nagels heb, huu! Dankbaar nam ik de vijl in ontvangst en verhielp mijn euvel.
'Over associaties gesproken...,' begon ik grinnikend.
Als ik een vijl zie, moet ik altijd aan mijn vader denken.
'Wat ik nou toch had,' zei mijn vader, toen hij op een goede dag uit school kwam.
'Nou?' riepen wij in koor, terwijl wij hem naar de bank dirigeerden, zijn pantoffels en de krant haalden en een kop thee voor hem inschonken.
(Zo ging dat helemaal niet, maar een goed jaren '50 beeld op zijn tijd is niet weg, natuurlijk).
'Ik gaf vandaag les aan Havo 3,' zei mijn vader, 'En daar zit vooraan altijd zo'n meisje en die zit daar eigenlijk alleen maar. Een beetje mooi te zijn. Je kent ze wel, neem ik aan. Beetje rondkijken, een beetje aan hun haren frummelen.'
'En vergeet niet het een beetje in de agenda kleuren met roze pennen met allerlei veertjes en andere fr?bels eraan,' zei ik begrijpend.
'Precies,' bevestigde mijn vader, 'Afijn, zo eentje dus. En weet je wat ze deed? Ze stak opeens haar vinger op!'
'En jij in shock natuurlijk!'
'Uhuh,' zei mijn vader, 'Dus ik zeg zo: Goh, zeg het maar!'
'En toen? En toen?'
'Nou, toen stelde ze echt ??n van de meest absurde vragen die ik ooit uit de mond van een leerling heb horen komen.'
'En dat was?'
'Meneer, heeft u soms een vijl voor mij?'
Mijn moeder, mijn zus en ik keken mijn vader verbouwereerd aan.
'Tja, wat zeg je dan?' zei mijn vader schouderophalend.
'Ik was naar het technieklokaal gelopen en ik had een vijl voor d'r gehaald,' zei ik.
'Je kunt ook altijd zeggen dat je je handtas er even bijpakt,' zei mijn zus.
Mijn vader zuchtte.
Het was maar goed dat we zijn krant en pantoffels voor hem gehaald hadden. De arme man. Het zal je maar gebeuren.
Altijd weer leuk, zo'n spaaractie van de plaatselijke supermarkt. Want als supermarkt hoor je er tegenwoordig natuurlijk niet meer bij, als je niet regelmatig de mensen zegeltjes laat sparen voor het een of het ander. Hier heb ik het dan natuurlijk wel over de zegels, die je echt erbij krijgt. Niet over koopzegels dus. Ik weet niet wie de koopzegel bedacht heeft, maar het moet een van de slimste legale criminelen ter wereld zijn geweest. Want denk er eens even over na. Sta er echt eens even bij stil. De koopzegel, zoals het woord al zegt, moet u kopen. Maar u kunt er niet gewoon kopen zoveel u wilt. Nee, u kunt er slechts een aan uw aankoopbedrag gerelateerd aantal kopen. Dat is zoiets als zeggen, dat u wel bananen mag kopen, maar dan slechts 1 banaan per pond gekochte tomaten. Onzinnig dus. Want wat kunt u vervolgens met die koopzegels? Niets. Ze weer terug inleveren om je geld terug te krijgen. Ohja, met een kleine 'bonus'. Laat ik die vooral even niet vergeten. Een bonus die al dat gedoe met de zegeltjes, de boekjes en een lijm-lik-verslaving echt niet waard is.
Maar goed, ik dwaal een beetje af. Ik wilde het namelijk hebben over de gewone spaarzegels. Want ook die zegels sparen, is een hele kunst. Ook deze zegels zijn namelijk gerelateerd aan het aankoopbedrag (en aangezien ik voor deze zegels niet hoef te betalen, is daar in principe ook niets mis mee). Maar het voegt wel een soort sport-element aan het boodschappen doen toe. Meestal krijg je per tien besteedde euro's 1 zegeltje. Dus wordt het ineens belangrijk, om niet bij de kassa te staan, met maar voor een euro of 7 aan boodschappen. Want dan krijg je geen zegeltje en dat snap ik best. De zegel-uitgifte wiskundig naar boven afronden (vanaf de 5 euro dus), zou namelijk wel heel onvoordelig zijn voor de supermarkt. De sport is dus om je boodschappen te doen, net over de tientallen. Om op die manier dus zo min mogelijk zegeltjes te 'verliezen' in de afronding.
Maar sommige kassieres kunnen dat afronden toch ook wel overdrijven. Want op het moment dat ik bij de kassa sta, met boodschappen ter waarde van 29 euro en 80 cent, vind ik toch echt wel dat dat 3 zegeltjes waard is. Maar denkt u dat ik drie zegeltjes kreeg? Nee, natuurlijk niet, ik kreeg netjes 2 zegeltjes. En ik kan er niets tegen beginnen. Ik zou wel een derde zegeltje kunnen gaan opeisen, maar ja, als puntje bij paaltje komt, is 9,80 euro natuurlijk inderdaad geen 10,- euro
Ik had bijna twintig eurocent geboden, voor dat derde zegeltje. Maar ja, dan zou ik het zegeltje gekocht hebben. En als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel aan koopzegels...
Hi! This website runs on PivotX, the coolest free and open tool to power your blog and website. To change this text, edit 'About PivotX', under 'Pages' in the PivotX backend.
).
