Gisteren rende ik gestresst door Arnhem. Met onder mijn ene arm twee rollen sinterklaaspapier en in de andere hand het verlanglijstje van enige entiteiten in mijn familie. En in mijn hoofd de onmogelijke opdracht: koop een cadeau voor oma. Sinterklaasinkopen is voor mij zo'n beetje de meest ultieme stress die je kunt hebben. En aangezien ik wonderbaarlijk goed functioneer onder ultieme stress, rende ik opgefokt doch in mijn element door de Arnhemse binnenstad. Slalommend tussen de kuierende mensen door. Tssssk, ga weg, kuierende mensen! Rosalie en haar missie moeten erlangs, het liefst zo snel mogelijk.
'Waar zit hier potdomme de Hoyng?' brieste ik op gegeven moment.
Ik had alles bij elkaar, behalve een cadeau dat alleen bij de Hoyng te krijgen is en het cadeau voor oma. Ik rende allerlei straatjes in, maar een Hoyng, ho maar. Met de nodige dramatiek wendde ik mijn ogen tot de kerstverlichting die de Ketelstraat sierde en slaakte een al evenzo dramatische zucht. Ik dacht aan de Hoyng in de Molenpoortpassage in Nijmegen en vroeg mij hardop af wat ik eigenlijk in Arnhem deed, terwijl er in Nijmegen ook koopavond was. Oh ja, de Bijenkorf! Ik rende fluks de Bijenkorf in en besloot deze niet te verlaten voordat ik een cadeau voor oma had gevonden.
Ik zag pizzasnijders, hippe fruitmanden, kalenders van Toon Hermans, leuke boeken, kussens, kerstversieringen, leuke jaren '20 hoedjes, handschoenen, sjaals, sieraden, geur- en douchepakketten en van pure frustratie wilde ik mijn tasjes en rollen sinterklaaspapier de lucht in gooien en heel hard schreeuwen. Maar ik deed het niet, want er bestaat ook nog zoiets als ongeschreven regels over wat sociaal geaccepteerd gedrag is en wat niet. Maar de frustratie zat diep. Vroeger, toen wij nog met de hele familie surprises deden, stond er altijd bijster weinig op de verlanglijst van oma. En u raadt natuurlijk nooit wie altijd oma trok met lootjes trekken. Juistem.
'Mam, schrijf nou wat op die lijst,' zei mijn vader dan, want binnen ons gezin wist iedereen altijd wel wie wie had. Brainstormsessies bevorderen immers het creatieve proces en daarnaast vonden bepaalde mensen in ons gezin het ook wel handig dat andere mensen weer wat creatiever waren dan zijzelf en daar graag een helpende hand bij uitstaken.
En dan schreef mijn oma uiteindelijk iets op de lijst. Op een goede dag sloeg ik de lijst open en staarde naar mijn oma's nieuwste cryptische wens.
'Een nagel voor pap?' ik fronste mijn wenkbrauwen.
'Een nagel voor pap?!' gilde mijn zus, 'Verdulleme oma! Vraagt u nou een spijker om het portret van opa op te hangen?!'
Mijn oma haalde haar schouders op en ik zuchtte, denkend aan het moment waarop ik midden in de V&D zou staan en uit pure wanhoop zou overwegen om mijn tasjes de lucht in de smijten.
'Hee zus,' zei ik gisteren aan de telefoon tegen mijn kleine zusje, 'Kan jij morgen even een cadeau voor oma kopen? Ik kon niks vinden.'
'Ja, is goed,' zei mijn zusje, de scheet.
Hopelijk krijgt zij niet de neiging om met tassen te gaan gooien.
Pssst, kom eens wat dichterbij. Want ik heb me toch een nieuwtje! Echt een primeur, niemand weet er nog van, al helemaal mijn zuster niet, die toch duidelijk onderdeel uitmaakt van de 'scoop'. Dus kom even nog iets dichterbij zitten; leg uw oor maar tegen het scherm, want ik moet het fluisteren. Het is echt topgeheim en dat moet het blijven natuurlijk. Daarom vertel ik het hier alleen aan u, en ja, daar mag u zich best een beetje bijzonder door voelen.
Weet u wat namelijk het geval is? *Virginie kijkt nog even heimelijk om zich heen en verlaagt haar stemgeluid met nog een paar decibel* Rosalie heeft een geheime aanbidder! Het is echt waar; ik ben hem (of haar? Daar kan ik eigenlijk niet zeker van zijn bedenk ik me nu) op het spoor gekomen in de statistieken. Hoe ik in de statistieken kon zien dat hij (voor het gemak) een oogje op mijn zuster had? Nou heel makkelijk eigenlijk. Waarom zou je anders via google op onze site terecht komen met de volgende zoekterm:
En dan ben je dus in het vage, Duitse plaatsje en dan zie je daar opeens deze bijna apocalyptische aankondiging:
Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik krijg dan echt zin om ??n van de familiedirndls uit de mottenballen te trekken en stante pede naar de klingelende bergkerst te rennen. Waar ik dan plaats neem aan de onmisbare lange tafel, terwijl ik gem?tlich inhaak bij mijn Duitse buren. We bestellen aarden bekers met klepjes erop waar dan Warfteiner (Ja, zo heet dat. Leest u maar eens goed...) inzit. De currywursten zijn niet aan te slepen en uitgelaten zingen we 'Ein prosit!', 'Blau blau blau bl?ht der Enzian' en 'Zwei kleine Italiener,' wat vervolgens overgaat in vreugdevol gejodel. De aarden bekers ketsen tegen elkaar, de handjes gaan de Luft in en de mannen springen op de banken en kletsen met de vlakke hand op hun lederhosen.
Wat zegt u?
U gaat niet mee?
U bent niet opgewassen tegen zoveel volkst?mlichkeit?
Schade, wirklich schade.
Soms is het nadelig te vertrouwen op het navigatievermogen van een ander. U moet namelijk weten dat ik vriend S. nog door de woestijn zou volgen; ik heb een redelijk goed richtingsgevoel, maar dat van S. beschouw ik als onfeilbaar. Dat lijkt heel handig, nietwaar? En dat is het ook. Totdat je ineens niet meer bij S. in de auto zit, maar zelf achter het stuur hebt plaatsgenomen. Dan kom je er ineens achter, dat je eigenlijk nooit zo heel erg hebt opgelet, in dat vage plaatsje in Duitsland, omdat je immer op zijn richtingsgevoel vertrouwde.
En dan kan het fout gaan. En dat kun je soms al heel snel door hebben, dat het fout is gegaan; je bent weliswaar het spoor onderdoor gereden, maar dat spoorbruggetje zag er toch net een beetje anders uit. En de straat waar je daarna doorheen rijdt, die lijkt ook helemaal niet bekend. En dat grote tankstation dat je in de verte ziet liggen, dat kun je je al helemaal niet herinneren. Terwijl je je dus een beetje zorgen maakt over de route, besluit je eens je twee passagiers te polsen:
"Uhm Rosalie en J., ik geloof niet dat we goed zitten, deze straat komt me onbekend voor en dat tankstation al helemaal eigenlijk."
Maar Rosalie en J. zijn ook niet gewend in dat vage plaatsje in Duitsland te moeten navigeren; ook zij vertrouwden vorige jaren op S. Wanneer zij dus eens even uit de raampjes van de auto kijken, komen ze allebei tot de conclusie, dat zij zich het hele grote tankstation wel kunnen herinneren. Dus tja, wat doe je dan? Dan rijd je maar door. Het is 1 tegen 2, nietwaar?
En dan kom je bij een rotonde, terwijl je toch vrij zeker weet, dat je de vorige avond echt geen rotonde op de route had. Ook mijn passagiers begonnen een beetje te twijfelen. Maar echt zeker weten deden we het niet. Misschien had ik de rotonde immers toch gereden, maar kon ik het me niet meer herinneren. En ja, 's nachts valt zo'n rotonde misschien ook niet zo op als zijnde een rotonde. Wie weet was ik zelfs gewoon rechtdoor over de rotonde geknald, zonder het door te hebben.
Maar toen kwam er nog een rotonde, en toen vond ik het goed geweest. Nee, twee rotondes rijden en dat niet onthouden, dat bestond echt niet. En dat bestond ook niet. Dus reden we terug, helemaal terug, bijna naar het begin. Over de twee rotondes, langs het hele grote tankstation, door de onbekende straat en onder het andere spoorbruggetje, om daar bij het stoplicht af te slaan en het juiste spoorbruggetje te nemen. Zo kwam alles dus natuurlijk toch nog goed.
Maar als ik ooit de weg naar Hamelen moet weten, bel ik meteen S. even op, want op het navigatievermogen van mijn waarde logzuster (en mijzelf) vertrouw ik niet meer
Om wat voor een reden dan ook stelde een collega vorige week voor om groepjes te kiezen, net als vroeger op school met gym. In mijn hoofd gingen drie brandalarmen en een sirene af en begonnen veertien Limburgse kerktorens vervaarlijk te loeien.
'Wat zeg je nou?' siste ik, 'Groepjes kiezen zoals met gym? Niet zo lang ik bij verstand ben en er nog iets over te zeggen heb, godjandosie! Groepjes kiezen zoals met gym. Tsjongejonge, jullie zijn niet wijs!'
'Frusti?' grinnikten mijn collega's.
'Oh, je hebt geen idee,' zei ik, terwijl ik dramatisch met mijn ogen rolde.
Daar stonden ze dan, mijn lieve klasgenoten. In twee groepjes in het midden van de gymzaal. En op de kantlijn stonden vijf meisjes en twee jongetjes te bibberen, bang om als laatste op de lijn over te blijven. En al die ellende alleen maar omdat er weer gekozen moest worden voor softbal, basketbal of andersoortige sportmeuk. Je zag de mensen in de twee groepjes vorsend naar de kantlijn kijken. Eigenlijk wilden ze liever dat de mensen op de kantlijn gewoon niet aanwezig waren, want die mensen op de kantlijn daar had je echt geen ene drol aan als je je bezighield met zoiets belangrijks als volleybal. Ik (op de kantlijn uiteraard) keek altijd zo pissig mogelijk naar de mensen voor me, want ik was niet zielig en dat wenste ik ook niet te worden. Ik begreep het niet, ik was niet eens heel slecht in sporten, potdulleme. Ik zat op tennis en alle sporten waarbij je met een stuk hout tegen een bal moest slaan (te weten softbal en hockey) daar was ik zelfs best wel goed in. Als er maar wat te slaan valt. Dan staat Rosalie voorop, zullen we maar zeggen.
'Kies Rosalie nou,' zei klasgenoot M. steeds als we gingen softballen tegen De Drol Die Vandaag Mocht Kiezen.
Klagenoot M., die net als ik op tennis zat, was namelijk op de hoogte van het feit dat ik die bal best wel een lel kon geven als dat nodig was.
'Nee, niet Rosalie,' zei De Drol Die Vandaag Mocht Kiezen dan, 'Die kan niks.'
Sta je daar op je kantlijn. Niks te kunnen. Lekker is dat. Ik weet niet hoeveel punten ik gescoord heb met hockey of hoeveel homeruns ik geslagen heb met softbal, maar elke keer was het weer hetzelfde gezemel, daar op die kantlijn.
U begrijpt dat toen ik eenmaal studeerde, ik alle sportvelden en soortgelijke onzin zorgvuldig vermeed. Twee wijze vrouwmenschen maakten mij een paar jaar geleden bekend met de levenswijsheid: 'Wij zijn musici, dus wij sporten niet' en sinds dat moment omarm ik deze levenswijsheid krachtig. Dus als ik op mijn 58ste aan obesitas ten onder ga, dan weet u bij wie u verhaal kunt gaan halen.
Alweer een filmpje? Ja, alweer een filmpje. Ik ben heus niet te lui om iets te typen hoor, maar wel te ziek. Ik heb namelijk een griepje meegenomen als souvenir uit het vage Duitse plaatsje. Maar het heeft ook zo zijn voordelen, om een paar dagen half-dood op de bank te liggen en met een half oog naar 'daytime televison' te kijken. Zojuist heb ik bijvoorbeeld mijn nieuwe hobby ontdekt, wie doet er mee?
Een guur en herfstig novemberweekend spenderen aan het kijken van vage films uit Nederland, Belgie en Duitsland, in een vaag Duits plaatsje. Het klinkt misschien niet meteen denderend, maar jaar na jaar is het wederom een bijzondere ervaring.
Hoogtepunt (met name voor de heren; kijk het en u begrijpt waarom) uit de reeks korte filmpjes was dit jaar onderstaand filmpje:
Wel typisch dat er op zo'n momenten verder nooit iemand in het Vondelpark rondwandelt
Cement: Vakblad voor ontwerp en constructie met speciale aandacht voor beton.
Want dat kan handig zijn als ik nog eens wat beton wil storten in iemands voortuintje.
Euclides: Orgaan van de Nederlandse Vereniging van Wiskundeleraren.
Ik overweeg een drastische carri?reswitch, dat u het even weet.
Flower Tech: Engelstalig vakblad voor de internationale sierteeltsector.
Sierteelt, ja ja. Mijn geheime passie.
Klok en klepel: Verenigingsorgaan van de Nederlandse Klokkenspelvereniging.
Bent u al lid?
Salom?: Lifestyle magazine voor welgestelde vrouwen van 30-55 jaar.
Ik heb besloten om eigenhandig hun lezerspubliek te veranderen, want ja, ik ben 27 en zeker niet welgesteld.
Succulenta: Orgaan van de Nederlandse-Belgische Vereniging van liefhebbers van cactussen en andere vetplanten.
Onontbeerlijk als u eens een cactus wilt kopen voor iemand die u niet moet.
Oh man, het Handboek Nederlandse Pers is echt ??n van de lolligste boeken die ik ken.
Laatst, toen ik nog niet ontvoerd was en alles te wazig werd voor woorden (nadat Cyriel en ik neergeknuppeld werden, ontwaakten we opeens ergens in Zuid-Spanje, dat was erg fijn. Het hoe en wat omtrent deze rare ontknoping van zaken zullen we wel nooit te weten komen, postmodernistisch bloggen roept doorgaans meer raadsels op dan het antwoorden verschaft en ja, dat is goed. Zeker als je ruimdenkend van geest bent en ook nog eens een beetje een moderne mensch die 't leven niet al te serieus neemt. Niks is immer wat het lijkt...) zei ik tegen Virginie dat ik wel zin had in een internetrel. Gewoon, dat iemand een stukje van je kopieert en doet alsof het door hem of haar is geschreven en dat jij diegene dan virtueel gaat stalken en aan het huilen maakt. En zie, alsof de duvel ermee speelt, vond ik in de reactiebox bij ??n of ander logje van weeeeejbek de volgende apocalyptische mededeling:
Nou vind ik het jammer dat degene die dit post zichzelf Anoniempje noemt. Noem jezelf dan gewoon Ricardo, joh. Of Gisela. Of Marie-Antoinette-Claire. Of al die andere namen die je altijd al had willen hebben, maar nooit had. Daar is het internet voor. Daarnaast vraag ik mij af hoe je op plagiaat stuit als lezer van dit blog. Zie je dan iets en denk je dan: 'Boh, dat heb ik ooit eens gelezen op dat blog met die zwevende Maria!' want dat vind ik dan wel weer cool, dat iemand onthoudt dat ie iets gelezen heeft op het blog met de zwevende Maria. Een andere mogelijkheid is natuurlijk dat iemand ons wil beschuldigen van plagiaat. 't Zou zomaar kunnen. Dat vind ik persoonlijk wel weer om je te bescheuren, want halloooo. Alsof wij plagiaat nodig hebben om ons log te vullen, pfffft, tssssk en andere afkeurende geluiden.
Maar wat dan toch godjandosie jammer is: bij hyves zijn tegenwoordig sommige profielen niet meer voor iedereen zichtbaar en deze is daar ??n van.
Daar gaat mijn rel...
Na ruim een decennium afwezig te zijn geweest van de Nederlandse tv, is het nu op speciaal verzoek weer terug. Kijk ook naar deze eenmalige special van: Het spijt me.
Het is een koude herfstdag wanneer Caroline op zoek gaat naar twee wel heel bijzondere heren. Ze heeft een paar tips ontvangen dat de heren in kwestie in de binnenstad van Nijmegen 'vermist-posters' aan het ophangen zijn, in de hoop hun tante Rosalie op te sporen. Wanneer Caroline ze ook enkele van deze posters op het bafaamde Mariken-beeld ziet plakken, besluit ze dat het tijd is de heren te verrassen:
"Zeg Cyriel, heb jij nog wat van die extra brede plakband?"
"Nee helaas, Prosper, ik heb alleen nog wat behanglijmsmurrie hier in mijn emmertje zitten, Ik denk dat we zo dadelijk maar weer even bij de Gamma binnen moeten lopen. Kunnen we misschien ook meteen nog even wat extra kopieen maken van onze poster."
"Goed idee Cyr.., zeg... hoor jij dat ook?"
"Hmm, wat? Ik hoor niks hoor, hou deze poster nou maar eens vast, dan kan ik de lijm er tenminste opsmeren."
"Nee, Cyriel, echt, het is net alsof ik de muziek van 'Het spijt me' hoor."
En op dat moment schalt ineens luid en duidelijk de stem van Anita Meyer over het plein:
'Het spijt me, vergeef me, ik kan het niet anders zeggen, je hoeft niets uit te leggen', en dan staat Caroline Tensen ineens met twee enorme bosjes bloemen voor de neuzen van de heren.
"Hallo Cyriel, Hallo Prosper. Ik heb een e-mailtje gekregen van iemand die graag iets tegen jullie wil zeggen. Hebben jullie enig idee wie dat zou kunnen zijn?"
Cyriel en Prosper kijken elkaar eens even moeilijk aan en beginnen vervolgens over de straat te rollen van het lachen. Zoiets heeft Caroline nog nooit meegemaakt: "Uhm, jongens? Als ik weer even jullie aandacht mag? Betekent deze hysterie dat jullie een idee hebben over wie de anonieme spijtbetuigende is?"
"Virginie natuurlijk!", klinkt er enthousiast uit de keelgaten van beide heren. Terwijl Cyriel nog even onbedaarlijk door blijft lachen, weet Prosper op adem te komen en het woord te nemen: "Ja, weet je Caroline, die tante van ons, dat is eigenlijk gewoon een schat van mens. We wisten wel dat we het weer goed zouden maken, maar we hadden gewoon nooit verwacht dat ze zover zou gaan om jou ervoor op te trommelen."
"Inderdaad," beaamt Cyriel: "Het zijn stressvolle tijden, met de verdwijning van Rosalie, en dan zegt iedereen wel eens dingen die ze niet menen. We snappen best dat Virginie even een beetje in de war was en ons voor de schuldigen aanzag. Daar kunnen we best begrip voor opbrengen, zo’n slechte jongens zijn we heusch niet. Dus we hoeven haar verontschuldiging niet eens te horen, het is wat ons betreft zo alweer helemaal goed."
"Precies," zegt ook Prosper: "Virginie zal, net als ons, inmiddels ook tot de conclusie zijn gekomen, dat we er allemaal ingeluisd worden! Het hele media-circus en die verdacht makende berichtjes, we worden hier gewoon door een stel intelligente boeven tegen elkaar uitgespeeld! Maar we pikken het niet langer, oh nee, de familie verenigt zich weer! En het zal niet lang meer duren, voor we Rosalie ook weer in ons midden hebben. En dat is een belofte aan die gewetenloze schurken die haar verborgen houden!"
Caroline schudt even meewarig het hoofd. Misschien had ze niet terug moeten komen voor deze special; de wereld van de spijtbetuigingen is toch duidelijk niet meer wat 'ie geweest was. Gelukkig is de vrede in de familie Loveling weer hersteld. Ze vindt het eigenlijk allemaal ook maar een rare zaak. Ze blijft nog even staan kijken, terwijl de heren vlijtig doorgaan met plakken. Dan legt Caroline de bloemen maar bij Marieke neer en draait zich om, terug naar de veilige studio's in Aalsmeer.
De ontvoering van een getalenteerde jonge blogster, na de Ster in een speciale aflevering van Opsporing Verzocht.
Goedemorgen, goed dat u kijkt. Misschien maakt u vandaag wel het verschil, dat het leven van een jonge vrouw kan redden.
14 November, omstreeks vijf uur 's middags. Het is een gure herfstdag. Door vallende blaadjes hebben veel treinen vertraging. Ook op het centraal station van Arnhem staan meer mensen dan normaal te wachten. Het is in deze drukte dat Rosalie Loveling door een of meerdere nog onbekende personen ongemerkt wordt meegenomen. Ze weet met haar mobiele telefoon nog een noodsein aan haar zuster Virginie en 112 te zenden, maar daarna heeft niemand nog iets van haar vernomen. Ze lijkt spoorloos van de blogbodem te zijn verdwenen. Snel handelen kan van levensbelang zijn.
Anniko: Hier in de studio zit Virginie Loveling, Rosalie's zuster, bij me aan tafel. Welkom Virginie en bedankt voor uw komst. Ik begrijp dat dit een moelijke periode voor u is.
Virginie: Het is inderdaad een heel moeilijke tijd, maar ik zal geen kans onbenut laten om mijn zuster ongeschonden terug te krijgen.
Anniko: Heel dapper van u. Zou u de kijkers aub een gedetailleerde beschrijving van Rosalie kunnen geven? Virginie: Zoals u kunt zien heb ik ook een recente portretfoto meegenomen. Ze is nog zo jong weet u, pas 173 en altijd zo vrolijk. Kijk hoe ze straalt op die foto! Ik weet dat ze mijn oudere zus is, maar ze is toch nog zo jong en ik ben zo ongerust. Op de dag van de verdwijning droeg ze zoals altijd een rokje, met daarop een zwart bloesje en haar standaard gesteven witkanten boordje. Ze ziet er ook nog eens veel jonger uit dan haar werkelijke leeftijd. En ze heeft nog wel eens de neiging om op te vliegen en dan Sittards te gaan schelden; ik ben gewoon zo bang voor wat die bruten van een ontvoerders haar dan aan zouden kunnen doen!
Anniko: U bent er dus van overtuigd dat het hier om meerdere ontvoerders gaat?
Virginie: Ach Anniko, ik geloof niet snel in het slechte in de mens en het doet me pijn om dit te zeggen, maar ik kan haast niet anders dan concluderen, dat onze eigen neven hierbij betrokken zijn! Het ene moment is alles nog pais en vree in de familie en het volgende moment krijgen we te horen, dat de heren niet meer in staat zijn om in dezelfde zaal met ons te dineren. En dat terwijl het tegen kerst aanloopt! Ach en wee, hoe moet dat straks dan met het Kerstdiner?
Anniko: Stel dat uw neven echt hierbij betrokken zijn, denkt u dan dat de heren haar iets aan zullen doen?
Virginie: Ik weet niet meer wat ik moet denken. Ik had ook niet verwacht dat ze zo laag zouden zakken, dus wie zal het zeggen? Waarschijnlijk hebben ze een paar macho's van het vreemdelingenlegioen ingehuurd om de werkelijke daad te volbrengen, wie weet of die zich strikt aan hun intructies zullen houden. Bij dezen wil ik dan ook zowel de ontvoerders, als Cyriel en Prosper heel dringend verzoeken, om haar gewoon zo snel mogelijk weer veilig thuis te brengen. (Virginie haalt even een zakdoekje uit haar mouw om enkele tranen weg te deppen.) Kunnen we het niet gewoon achter ons laten, jongens?
Anniko: Bij deze recht uit het hart gekomen oproep laten we het voor vandaag.
Heeft u iets verdachts gezien op het station in Arnhem, heeft u enig idee wie de ontvoerders zijn of weet u misschien waar ze Rosalie verborgen houden, aarzel dan niet en neem zo snel mogelijk contact op met ons telefoonteam. We wachten op uw hulp. Bedankt!
Ooit lag ik in het ziekenhuis naast een meisje dat appelmoes erg lekker vond. Of eigenlijk moet ik zeggen, dat alleen appelmoes lekker vond. Dat was het enige. Nou ja, snoep, dat was ook lekker natuurlijk, maar qua eten, vond ze alleen appelmoes te pruimen. Dat hield in, dat ze iedere avond haar warme maaltijd bedekte met een dikke laag appelmoes. Echt altijd. Het maakte niet uit wat het was; aardappelen met vlees en groente, pasta bolognese of rijst met kipsate, echt alles verdween onder de laag appelmoes.
En zielige ik moest dat iedere avond dus met afgrijzen aanzien. U kunt nu natuurlijk gaan zeggen dat ik er maar gewoon niet naar moest kijken, maar wanneer u ooit in een ziekenhuis komt te liggen, zult u al snel merken, dat het negeren van uw kamergenoten een ware onmogelijkheid is. Bovendien kon ik niet eens de tv aanzetten voor een beetje afleiding, dus ik moest het wel iedere avond aanzien. U kunt ook gaan verkondigen dat ziekenhuismaaltijden hoe dan ook niet te eten zijn, dus dat u die laag appelmoes best begrijpt, maar helaas voor u waren toendertijd de maaltijden in het ziekenhuis te V. echt voortreffelijk. En ondanks dat gegeven was het dus iedere avond hetzelfde ritueel. Eerst hoorde ik het geluid van de openploppende pot appelmoes en daarna werd de gele brij over het avondeten uitgeschonken. Die beelden staan nog steeds haarscherp op mijn netvlies.
Begrijp me niet verkeerd, ik had niets tegen appelmoes. Appelmoes vond ik ook heerlijk. Maar alleen als appelmoes. Niet als appelmoes waar brokjes aardappel in dreven. Of als appelmoes met gepureerde stooflapjes erdoor geroerd. Brrrr, ik huiver van de gedachte alleen al. Ik vond het al verschrikkelijk wanneer er op mijn bord per ongeluk een druppel jus bij de appelmoes kwam! Nee, als het op appelmoes aankwam, hield ik mij aan een strikte scheidingspolitiek. Mij maakte je echt niet blij met een appelmoes-avondeten-prakje. Maar mijn buurmeisje wilde dus niet anders. Op een avond leek het even alsof de appelmoes op was en ik kan u zeggen, dat de hele afdeling dat heeft geweten.
Na terugkomst uit het ziekenhuis, hoefde voor mij de appelmoes dus eventjes niet zo. Niet dat ik er ineens van gruwde, maar ik had er even niet zo'n behoefte aan. Hak mocht zijn groe(n)ten voorlopig houden. Heel begrijpelijk, lijkt me. En terwijl de jaren verliepen en het appelmoesmeisje langzaam een beetje in de vergetelheid van mijn hersenen belandde, behield ik evengoed mijn strikte scheidingspolitiek op het appelmoesgebied, en bleef ik alleen met mate van appelmoes genieten. (Tenzij het moeders zelfgemaakte appelmoes was natuurlijk, dat is iets compleet anders, laat dat verschil even heel duidelijk zijn mensen.)
Al jaren heb ik dus niet meer aan het appelmoesmeisje gedacht. Tot vandaag. Toen ik, zoals zo vaak de afgelopen twee weken, weer een klein cupje appelmoes uit de koelkast haalde. Want ik zit een beetje in een appelmoesfase. Dat heb ik wel vaker, moet u weten. Dat er een bepaalde groente of gerecht is, waar ik een tijdje geen genoeg van kan krijgen. Maar net op het moment dat ik lekker mijn appelmoes op wilde smikkelen, klikte het ergens in mijn geheugen en daar was ze ineens weer: het appelmoesmeisje.
En ineens was de appelmoes toch niet meer zo lekker.
U bregrijpt, lieve lezer, dat Virginie en ik enigszins vertoornd waren toen wij Cyriel vanochtend allerlei meuk uit hoorden kramen bij Giel Beelen. Dus belden we met Matthijs van Nieuwkerk, die een oud vriendje van ons beiden is, of we niet in zijn show met wat modder mochten komen gooien. Want oh het is oorlog, het is zo ontzettend oorlog! Bush' zijn geval in Irak is amateuristisch gepruts in vergelijking met wat wij op dit moment in Nijmegen uit aan het vechten zijn! Gelukkig zag Matthijs ook in dat er geschiedenis geschreven werd en zie, we mochten zo, hoppa in zijn programma. Prosper en Cyriel afschilderen als de as van het kwaad, jaja. Televisie is ook niet meer wat het geweest is, maar daar zult u ons op dit moment niet over horen klagen, neen. Wij zijn moderne vrouwen zonder principes en er slechts op uit om twee specifieke mannen met de grond gelijk te maken. 'Prosper ook?' hoor ik u denken. Ja, Prosper ook. Want die is het brein achter dit alles, dat kunt u gerust van mij aannemen.
'Drank?' Matthijs fronst zijn wenkbrauwen, wisselt een blik met Marc-Marie en verplaatst zijn hoofd in de richting van zijn twee gasten.
'Ja, drank,' zegt Rosalie, terwijl ze sereen glimlachend de handen vouwt en bevallig met haar ogen knippert, 'Whiskey. Vier flessen per dag. Onze Cyriel, de beroepsalcoholist. Hij was nog half onder invloed vanochtend, man. Waarom zou ie anders zo'n kul tegen Giel Beelen verkondigen?
Virginie: 'Allee Roos, 't is wel Cyriel! Je weet hoe die kan zijn...'
Rosalie: 'Nee, dat is helemaal waar. Maar dan nog. Nekschot, tssssk. Ik draag al jaren geen sjaaltjes meer. En de sjaaltjes die ik droeg waren van die foute Oililydingen, geen geruite gevallen. Ik ben verdulleme prins Charles niet!'
Matthijs: 'En Prosper? Hoe is het daarmee?'
Rosalie: 'Ook aan de drank.'
Virginie: 'Roos! Prosper is helemaal niet...'
Rosalie: 'Ach kom op, Virg. Dat is echt geen cassis, ook al zegt hij dat altijd. Bessenjenever! Vijf flessen per dag. Minstens.'
Marc-Marie grijpt in zijn wilde bos haar en roept: 'Die fijne jongens! Zo jong nog! Dames, jullie moeten over jullie hartjes strijken en ze een reddingsboei toegooien!'
Er trekt een schaduw van onverzettelijkheid over de hoofden van de twee blogsters.
'Never ever,' Virginie schudt haar hoofd, 'Cyriel moet eerst zijn excuses aanbieden. Ik ben geen taart!'
'Precies, het houdt een keer op. Die jongens zijn vreselijk!' is Rosalie het met haar blogzuster eens.
'Geef ze een vinger en ze nemen je hele hand, stelletje vieze uitvreters,' voegt Virginie er snel aan toe.
'Ja, en het liefst om half acht 's ochtends. Staan ze opeens met hun grijnzende koppen voor je deur met hun filmcamera, de prul. Om je laatste twee sneeen brood op te eten!' druk gesticulerend richt Rosalie zich tot Marc-Marie.
'Maar meisjes toch,' Marc-Marie schudt meewarig zijn hoofd, 'Al die haat. Al die lelijkheid. Doe dat nou niet. Jullie zijn al twee ouwe vrijsters en geloof me, dit maakt het er niet beter op.'
'Het is dat ik geen meisjes sla, anders trok ik je nu over deze tafel, rare Tilburger!' Rosalies ogen schieten vuur.
'Oh sorry,' verontschuldigt Virginie zich naar Matthijs toe, 'Het is tijd voor Rosalies ritalin!'
Matthijs maakt een geruststellend gebaar en kijkt recht in de camera.
'Rosalie, Virginie, Prosper en Cyriel gaan geheid nog wat doorouwhoeren op het net, dat wilt u vast niet missen!' grinnikt hij geamuseerd, 'Rosalie, Virginie: ik dank jullie hartelijk voor jullie aanwezigheid. Het was... eh... interessant.'
'Matthijs, het was ons een genoegen,' Virginie schudt Matthijs de hand.
'Hee Marc-Marie, sorry hee,' zegt Rosalie berouwvol, 'Mag ik wel nog dat leuke pepernotenpak van je lenen? Wat je aanhad in 'Alles is Liefde'? Voor carnaval?'
Marc-Marie houdt even zijn hoofd schuin zoals alleen hij dat kan en lacht alweer.
'Ja nee, tuurlijk meid,' grinnikt hij, 'Ik zal even een belletje voor je plegen, komt allemaal dik voor elkaar.'
En zo gaat dat dan, als je in De wereld draait door zit. Echt leuk, hoor. Ik zou maar gaan kijken vanavond, als ik u was.
We schrijven het jaar 2007. Het is zomer en Rik Felderhof heeft vier beroemde bloggers in zijn hut verzameld. We zien de gezusters Rosalie en Virginie van www.nuitblanche.nl, die met grote strohoeden op zichzelf koelte toe zitten te wuiven met hun elegant beschilderde waaiers. Naast hen zitten hun neven Cyriel en Prosper van www.hetrechtvandesterkste.nl in hun witte pakken en met de zonnebrillen mondain op het voorhoofd. Tijd voor Rik om erachter te komen wat deze vier ogenschijnlijk zo verschillende mensen bij elkaar heeft gebracht.
Rik: 'Welkom in mijn hut! Ik weet dat u voor het lezerspubliek officieel neven en nichten bent, maar als we dat even vergeten, rijst natuurlijk de vraag hoe u elkaar in werkelijkheid hebt leren kennen!'
Rosalie: Nou, Cyriel en ik kwamen elkaar op de universiteit tegen. Wij bleken dezelfde studies te doen en potjandosie ook nog uit hetzelfde gat te komen! Sittard, welteverstaan.
Rik: En u kende elkaar nog niet?
Rosalie: Nee, want dat gat had toentertijd twee scholen. Ja nee, echt. En Cyriel die zat op het Serviam en ik zat op 't Kleesj, zoals dat iemand van beter allooi betaamt natuurlijk.
Cyriel: Hey Rosalie, troela! De letste dae ich gehauwe h?b mot nog lanje!
Rosalie: Jao jao...
Rik: En wat dacht u toen u Rosalie voor de eerste keer zag, Cyriel?
Cyriel: Nou Rik, dat zal ik je eens vertellen. Ik dacht: wat doet dit vreselijke kakwijf nou bij een leuke studie als Nederlands? Dat ze oprot en rechten gaat studeren!
Rosalie: Pffft, ik dacht dat jij een MBO-verpleger was, mannetje. Dus verbeeld je maar niks. Ik dacht: wat doet die MBO-verpleger op de universiteit? Ik zie geen gewonden! Ik zie geen zieken! Maar ik zie wel een MBO-verpleger!
Rik: Tsjonge, en toch is het goed gekomen tussen u twee, hoe kan dat?
Rosalie: Cyriel en ik zagen gewoon in dat we iets verder moesten kijken dan onze neuzen lang waren. Op een goede dag moesten we samen gaan leuren voor de studievereniging, die trouwens onder leiding stond van Blo-xx in die dagen. Omdat Blo-xx besloten had dat de studievereniging statuten en een huishoudelijk regelement nodig had, kwam daar vanalles bij kijken en dat moesten Cyriel en ik dan gaan regelen.
Cyriel: Pure, slavernij, ik zeg het je. Maar goed, toen we in de Thomas van Aquinostraat liepen sprak ik opeens de historische woorden: Weet je Roos, jij bent eigenlijk hartstikke leuk!
Rosalie: Die Cyriel toch, eigenlijk is 't best een scheet...
Cyriel: Ja ja, zo gaat dat. Dat waren nog eens tijden. Diepere inzichten enzo...
Rik: En u, Virginie? Wat vond u van Cyriel?
Prosper: Hee, ik ben er potdomme ook nog!
Rik: Goed Virginie, we komen later nog wel op Cyriel terug. Wat vond u van Prosper toen u hem voor de eerste keer ontmoette?
Virginie: Ach Rik jongen, ik herinner me onze ontmoeting nog alsof het gisteren was!
Cyriel: Breng die vrouw een teiltje en wel snel!
Virginie: Ik zat op het groenste gras dat ik ooit had gezien en daar kwam onze Prosper aangelopen, met de zon in zijn rug. Ik wist niet wat ik zag! (Virginie krijgt even een dromerige blik in haar ogen) Maar goed, daar kwam hij dus aangelopen in zijn zwart-wit geblokte broek en voor ik het wist, vroeg ik deze wildvreemde jongen of hij voor kok wilde doorleren of van Ska hield. Het was natuurlijk de Ska en weet u, sindsdien is het gewoon dikke mik tussen Prosper en mij: we vinden elkaar gewoon toppiejoppie!
Cyriel: Hee, waar blijft dat teiltje?!
Rik kucht om de vervelende stilte op te vullen.
Prosper: Cyriel jongen, hou je muil. Virg is gewoon toppiejoppie.
Virginie: Ja Cyriel, hou je koest. Ga verder, Prosperke.
Prosper: Weet u, Virg is gewoon vanaf dag ??n mijn confidante geweest. Door haar scherpe observatievermogen, haar luisterend oor en ik moet ook zeggen vooral haar begrijpend hart, durf je gewoon alles bij haar op te biechten. Dat gebeurt dan soms wel op de vreemdste plaatsen; in een Duitse ijssalon bijvoorbeeld. Het ene moment praat je na over een wazige duitse film en het volgende moment rol je met haar als vanzelf in je levensverhaal.
Virginie: Zo, Cyriel. Nog commentaar?
Cyriel: Ja, God Virg. Wat zal ik eens zeggen. Het is inderdaad geen geheim dat jij een stuk aardiger bent dan Rosalie.
Rosalie springt op, schreeuwt iets onverstaanbaars in de richting van Cyriel (wij vangen iets op over ribben en tralies) en rent stampvoetend Riks hut in. Daar horen de anderen haar nog met deuren slaan.
'Merde,' zegt Rik bibberend.
'Ik ga wel met haar praten,' zegt Virginie, terwijl ze Rosalie naar binnen volgt.
'Achterlijk wijf,' zegt Cyriel, terwijl hij zijn zonnebril opzet, zijn handen achter zijn hoofd vouwt en onderuit zakt in zijn rotanstoel.
Rik en Prosper kijken elkaar vermoeid aan.
Dat artsen een belabberd handschrift hebben, is algemeen bekend. Docenten kunnen er echter ook wat van. Mocht u zich dus geroepen voelen mij te helpen, aarzel dan niet en geef uw 'vertaling'. Want ik kan niet eens beslissen of onderstaand commentaar nou begint met de woorden 'goed geschreven' of 'fout geschreven'. Wat mij toch een vrij belangrijk detail lijkt...
Enige tijd geleden schreef mijn waarde logzuster hier iets over Leni Saris. Over de enige echte Leni. De beroemd en befaamde Leni Saris. En ik? Ik kon niets anders dan toegeven dat ik nog nooit van het lieve mens had gehoord. Maar goed, ik had vroeger Sanne van Havelte en Cissy Marxveldt en manmanman, wat was ik daar altijd mee in mijn nopjes, dus ik had niet bepaald het idee dat mijn jeugd ineens verpest was, omdat ik Leni Saris dan toevallig nooit was tegengekomen. Ik was er dus tevreden mee, om nu gewoon de naam te kennen, maar verder niet precies te weten hoe of wat ze schreef, behalve dan dat het dus vast iets weghad van Sanne van Havelte.
En zo gingen de weken in pais en vree voorbij. Totdat ik gisteren ineens bij de boekenvoordeel stond. En wie schetst mijn verbazing? Daar zie ik ineens een boekje liggen van Leni Saris. Meteen had het mijn aandacht. Dit was mijn kans! Mijn kans om toch nog deel te kunnen gaan nemen aan het collectief geheugen van fout jeugdsentiment. En dat voor slechts 1 euro en 50 cent. Ik griste het boekje uit het schap (het laatste exemplaar!), rekende af en haaste me naar huis. Tjongejonge, dat werd een fijn middagje lezen. Een simpel middagje lezen, maar vast ook fijn, daar was ik van overtuigd. Ik nestelde me dus lekker knus op de bank, sloeg de eerste bladzijde open en begon te lezen...
Niet veel later had ik het fijne boekje met de fijne titel 'Tjula' uit. En omdat ik het zo fijn vond, wil ik hier dus graag mijn mening over het boek even goed onderbouwd weergeven. Ga er dus even goed voor zitten; hier volgt mijn verantwoorde analyse van het boekske:
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAARRRRRRGGGGGGGGGHHHHHHHHHHHHHHHHHH! Help! Aiaiai, verschrikkelijk! Godzijdank dat het zo dun is en de kwelling dus maar een half uurtje duurt. Ach mensen nee, deze literatuur is duidelijk niet voor mij bestemd. In het begin ging het nog wel. Ik ging het avontuur echt wel met een onbevooroordeelde geest tegemoet. Het enige wat ik had gedaan, was me weer even verplaatsen in de tijd van toen. Want ook Cissy moet men niet door hedendaagse ogen lezen. Een beetje jezelf terugzetten in een tijd toen 'Sex and the City' nog lang niet bestond. Dat is juist onderdeel van de charme van zo'n boeken.
Dus terwijl ik het boekje las, vond ik de plot, zelfs voor een paar decennia terug, toch wel heul erg simpel. En vond ik de zinnen toch eigenlijk wel heul erg slecht. En vond ik het gedrag van de jongere zus toch wel een beetje raar, een beetje te vrijgevochten, zelfs voor de swingende flower power en free love sixties (waar ik het boek dan dus maar had geplaatst, vanwegen de korte rokjes en de swingende bijeenkomsten). Maar echt kloppen deed het allemaal niet. En dat deed al helemaal niet meer, toen ik ineens op het woordje 'house' stuitte. House? Dacht ik bij mezelf. House? Als in die muziekstijl? Neuh, dat kan niet. Ik vergis me, ik ben vast heel dom en ben niet op de hoogte van een of andere oudere muziekstijl die ook House heette. Want dit boek kan zich echt niet afspelen in het house-tijdperk. Maar toen stuitte ik ook op drugs, op XTC, en op housemuziek op raveparties. En toen was het tijd voor een soort van kortsluiting.
Ik kon rationeel niet anders dan concluderen dat dit verhaal zich toch afspeelde in de jaren negentig, maar als dat echt het geval was, dan was het boekje nog tig keer slechter dan ik daarvoor al dacht! Dan waren de karakterschetsen, de plaatsing en de dialogen niet alleen vrij slecht voor zijn tijd, maar echt volkomen misplaatst! Met trillende handen bladerde ik terug naar de colofon, om daar mijn ergste vermoeden bewaarheid te zien worden; het boekje was geschreven in 1996. En de hoofdpersonen waren dus echt pogingen om de jeugd van 1996 te typeren. Ze kon er bijna niet verder naast zitten.
De volgende keer dat ik dus nog eens een Leni Saris deeltje in de boekenhandel zie liggen, zal ik het daar ongestoord in pais en vree laten liggen. Dan maar geen deel hebben aan het collectief jeugdsentiment.
'Eij Roos,' zei Virginie op een goede dag tegen mij, 'Ik heb iets voor je, doe er je voordeel mee.'
'Hmpfm...whaaa!...ughe...ughe...m...ughe..m...m...moehahaha,' hijgde ik, terwijl ik me bijna verslikte in mijn eigen spuug.
Want zo gaat dat met hilarische logvriendinnen. Voor je het weet, blijf je erin...
Afgelopen donderdag vertelde vriendin F. mij over haar rare buurman met wie ze een badkamer deelt. Toen F. het gare studentenhuis in Utrecht betrad, besloot ze dat het hoog tijd was voor een nieuw douchegordijn en dus kocht ze een fraai exemplaar met Chinese tekens erop.
'We kunnen natuurlijk ook een douchebak maken,' opperde de rare buurman.
F. keek hem onderzoekend aan, fronste haar wenkbrauwen en liet hem maar alleen met zijn douchebakidee. Zou ik ook gedaan hebben als ik F. was geweest. Een douchebak. In een gaar studentenhuis. Een heel zinnige investering, huhuh.
Een paar dagen later stelde F. tijdens het douchen vast dat iemand het douchegordijn omgedraaid had, dus met de andere kant naar binnen. F., die ervan overtuigd was dat ze het douchegorijn toch echt met het labeltje de goede kant op had gehangen, zorgde ervoor dat het gordijn weer goed kwam te hangen en verliet de badkamer. U voelt hem natuurlijk al aankomen, want een paar dagen later hing het douchegordijn weer verkeerd. Lichtelijk ge?rriteerd begon F. het douchegordijn weer om te draaien, terwijl ze zich afvroeg waarom de rare buurman steeds het douchegordijn andersom ophing. Zo ging het nog een paar keer tot F. opeens een mailtje van de rare buurman kreeg met de veelbelovende titel 'Het douchegordijn'. De inhoud van het mailtje luidde als volgt: 'Eigenwijs ie ie, h??'
F. haalde haar schouders op, gooide het mailtje weg en besloot dat als de rare buurman grappig wilde zijn dat hij dat maar beter in zijn eigen tijd kon doen.
'Hihi,' zei ik, toen F. mij het verhaal vertelde, 'Dat is grappig. Gaat het nog verder?'
'Nou, toen vroeg ie opeens na een week of zo of ik zijn mailtje had gehad. Toen heb ik hem maar eens gevraagd waarom hij dat douchegordijn de hele tijd omdraait.'
'En wat zei hij daarop?'
'Nou, omdat hij de Chinese tekens niet kon lezen als het douchegordijn zo hangt als ik het altijd ophang. Volgens hem staan ze dan in spiegelbeeld.'
'Dat meen je niet,' zei ik, 'Wat een vagerd! Kan hij Chinees dan?'
'Nee,' zei F., 'maar hij is de tekens van buiten aan het leren zodat hij ze een keer op kan zoeken in de UB om erachter te komen wat ze betekenen.'
'Zeg hee, wat studeert die gast?' wilde ik weten.
'Informatica,' zei F. veelbetekenend.
'Ooooooh,' zei ik, 'Informatica. Nou. Nee. Dan weet je het inderdaad wel, ja.'
'Precies mijn idee,' grinnikte F. opgewekt.
Daar stond ik dus in Belgie, midden in M., op een parkeerplaats die ik net had uitgeroepen tot de allervervelendste parkeerplaats ter wereld, maar dan in iets minder nette bewoordingen. Hey, u kunt na mijn eerste boete niet verwachten dat ik objectief blijf, dus M., en vooral die ene parkeerplaats te M. mogen wat mij betreft voor de rest van mijn leven op het dak gaan zitten roesten.
Eigenlijk had ik ook gewoon beter naar mijn instinct moeten luisteren. Toen ik namelijk de parkeerplaats in eerste instantie opreed en mijn plekje uitkoos, voelde ik al dat het geen idee was. Of eigenlijk was het meer een kwestie van zien. U moet namelijk weten dat alle parkeerplekjes op de desbetreffende parkeerplaats van elkaar worden gescheiden door een boompje. En ik zag bij het oprijden al meteen, dat elk boompje op zijn beurt weer werd beschermd door zo'n ijzeren ring er omheen. Goed idee voor het boompje, slecht idee voor parkeerders. Zo'n ring is namelijk niet te zien in uw spiegels. Ze zouden er eigenlijk van die domme, levensgevaarlijk zwiepende oranje vlaggetjes op moeten steken, zoals ook bij kleine kinderen op een fietsje wordt gedaan. Maar goed, dat was natuurlijk niet gebeurd. Dus ik bekeek het geheel maar eens goed, prevelde snel een schietgebedje en liet vervolgens een staaltje van perfect file-parkeren zien. Echt, mijn rij-instructeur zou trots zijn geweest op me.
Want het wegrijden, ach, daar zat ik eigenlijk niet over in. Tuurlijk, het was geen erg ruime parkeerplaats, maar keren op de weg, dat is mijn specialiteit! Dat is ook niet zo raar, wanneer u bedenkt dat ik in een doodlopende straat woon en ik dus iedere les vanaf dag 1 met keren op de weg moest beginnen.
Maar toen de tijd van het wegrijden was gekomen, had ik net een boete gekregen. Toen het cruciale moment dus daar was, bekeek ik niet even goed de situatie, maar stapte ik meteen mijn auto in, terwijl ik in bepaald geen zachtzinnige bewoordingen bezig was de parkeerplaats naar een ander universum te wensen. Terwijl dus ook het schietgebedje erbij inschiet, begin ik op de automatische piloot te keren op het parkeerplaatsje. Ik kijk waar en wanneer ik hoor te kijken, ik draai aan het stuur wanneer ik hoor te draaien, alles gaat eigenlijk goed, tot ik ineens al achteruit rijdend een knal hoor en niet meer verder kan. Mijn toch al niet zo nette gedachten werden nog een graadje onfatsoenlijker, terwijl ik me afvroeg wat er was gebeurd. Die lantaarnpaal recht achter me, die had ik immers gezien. Die was ik in de gaten aan het houden, daar kon ik echt nog niet tegenaan zitten. Dat kon gewoon niet. Ik dacht dat die nog zeker een halve meter van me vandaan was. Hoe kon ik me zo vergist hebben?
Nou, ik had me dus niet vergist. De lantaarnpaal was ook nog een halve meter van me verwijderd. Het gebogen paaltje ter bescherming van de lantaarnpaal, was dat echter niet. Die stomme ringen en paaltjes, waarbij ik dus al vanaf het begin een slecht gevoel had, hebben zichzelf weer eens bewezen. Gelukkig hadden zowel ik, de auto en het paaltje geen (zichtbare) schade.
Mijn eerste bekeuring en mijn eerste botsing binnen het uur op een troosteloze parkeerplaats in Belgie. Ach M., daar moet ik echt nog eens naar toe, wordt geheid leuk...
Hi! This website runs on PivotX, the coolest free and open tool to power your blog and website. To change this text, edit 'About PivotX', under 'Pages' in the PivotX backend.
Virginie: Zoals u kunt zien heb ik ook een recente portretfoto meegenomen. Ze is nog zo jong weet u, pas 173 en altijd zo vrolijk. Kijk hoe ze straalt op die foto! Ik weet dat ze mijn oudere zus is, maar ze is toch nog zo jong en ik ben zo ongerust. Op de dag van de verdwijning droeg ze zoals altijd een rokje, met daarop een zwart bloesje en haar standaard gesteven witkanten boordje. Ze ziet er ook nog eens veel jonger uit dan haar werkelijke leeftijd. En ze heeft nog wel eens de neiging om op te vliegen en dan Sittards te gaan schelden; ik ben gewoon zo bang voor wat die bruten van een ontvoerders haar dan aan zouden kunnen doen! 
