Het is vandaag alweer de laatste dag van het jaar, en ik ben het daar niet mee eens. Het jaar kan nog niet afgelopen zijn, want ik heb nog zoveel dingen niet volbracht die ik dit jaar wilde doen. Maar goed, ik denk dat ik er weinig mee opschiet als ik het nieuwe jaar negeer. Zelfs als ik de rest van de wereld mee zou kunnen krijgen in mijn plan om het nieuwe jaar gewoon uit te stellen; vadertje tijd laat zich uiteindelijk toch niet voor de gek houden. We kunnen het dus wel 2007 blijven noemen, maar stiekem worden we toch ouder. En tja, als het dan toch moet, dan kunnen we het maar beter vieren. Groots vieren zelfs. Trek dus vanavond allemaal je mooiste kleren aan, trek eindelijk eens die dure fles wijn uit de kast die je al jaren bewaart voor 'die speciale gelegenheid', ga uit je dak en open om middernacht zelfs een fles champagne terwijl je ook de buren die je nog niet kent een geweldig nieuwjaar wenst.
Want je kunt wel stil blijven staan bij al die dingen die je nog had willen doen en heel sentimenteel gaan worden, maar is het niet veel leuker om het nieuwe jaar te beginnen met een korte terugblik op al die dingen die je juist wel hebt gedaan het afgelopen jaar, om dan je te gaan verheugen op al die dingen die je in 2008 nog kun gaan ondernemen.
Ik weet in ieder geval dat ik het op die manier aan zal pakken; vanavond zal ik nog even mijn tevreden blik op de laatste taart van 2007 laten rusten, om me daarna te gaan verheugen op alle taartprojecten die nog zullen komen...
En mijn ouders keken nog maar eens zorgelijk naar de kofferbak van onze auto.
'Jij moet maar een koffer delen met oma, hoor,' was hun eindconclusie.
'Oh whatever,' zei ik, terwijl ik een wegwerpgebaar maakte.
Een koffer delen met oma, wat een straf. Misschien kon ik het met mijn grootmoeder op een akkoordje gooien en een paar wafels in het koffer meesmokkelen. Dikke sokken, wie heeft die nou nodig? In Zermatt ligt toch maar 2 meter sneeuw en daar is het 's nachts slechts -13. Dus ik toog met mijn spullen naar mijn oma en we begonnen de rommel in te pakken. Toen ik even naar het achterkamertje van mijn oma's huis liep, zag ik daar een grote schaal met wafels staan.
'Haha!' grinnikte ik, 'Haha!'
'Die zijn ook voor je tante, hoor,' zei mijn oma, 'Maar ik heb er uiteraard al een aantal ingepakt om mee te nemen!'
'Haha!' grinnikte ik met vernieuwde moed, 'Haha!'
Natuurlijk ging het grote vliegtuigkoffer van mevrouw mijn grootmoeder niet dicht.
'Nou, toen ik in Amerika was,' begon mijn oma, 'Toen zat er veel meer in. Toen had ik er ook nog schoenen bij. En jasjes!'
'Zal ik er eens op gaan liggen?' opperde ik.
'Dat kun je proberen,' zei mijn oma.
En dus lag ik even later met mijn volle gewicht bovenop een groen vliegtuigkoffer op het bed van mijn oma.
'Nou, je weegt te weinig,' grinnikte mijn oma, 'Wacht even, ik kom erbij!'
En zo hingen wij samen op het groene vliegtuigkoffer, samen 106 jaar oud en pak hem beet 130 kilo zwaar.
'Klik,' zei het koffer.
'Zo,' zeiden wij, klaar voor vertrek.
Ik zie u over pakweg een week weer, vermoed ik.
Tenzij ik insneeuw en een soort ?tzi de tweede word, hoei.
Al een paar dagen kijken mijn ouders zorgelijk naar de kofferbak van onze auto. Over een paar dagen vertrekken we namelijk even naar Zwitserland om daar wild in de sneeuw te rennen en om vervolgens onverrichter zake weer terug te komen. Vooral dat onverrichter zake bevalt mij wel. Lekker helegaar niks doen. Een beetje door de sneeuw rennen, wat r?sti eten en in Zermatt staren naar horloges van 10.000 euro. Maar goed, de kofferbak. Mijn ouders hebben een grote stationwagon en toch, beste mensen, kijken ze zorgelijk naar de kofferbak.
'Mam, pap! Zal ik oma vragen of ze wafels maakt, dan kunnen we die mooi meenemen!' gil ik, terwijl ik mijn ADHD de vrije loop laat. Zwitserland en wafels, een mens zou van minder beginnen te stuiteren.
'Doe even normaal, zeg,' zegt mijn moeder met een gezicht als een oorwurm, 'We gaan verdulleme toch geen wafels meenemen? Waar moeten we die dan laten?'
'Hallo!' ga ik meteen in de contramine, 'In de auto, voor Christus' zaak! Waar anders?'
'Dat past nooit,' zegt mijn vader met een zucht, terwijl hij wederom zorgelijk naar de kofferbak staart.
Ik knijp mijn lippen tot een smal streepje en kijk om beurten naar mijn ouders.
'Ik wil wafels mee!' mok ik.
'Oma, we nemen toch wel wafels mee, h??' zeg ik op eerste kerstdag met een zoetgevooisd stemmetje tegen mijn oma.
In mijn ooghoeken zie ik mijn ouders met hun ogen draaien.
'Kind, wil jij wafels mee?' kirt mijn oma, 'Nou, dan nemen we toch wafels mee!'
Kijk, die oma van mij is tenminste bereid tot een dialoog.
'Mam...,' begint mijn vader met een diepe en indrukwekkende frons in zijn voorhoofd.
'Oma, die twee denken dat het niet past,' ik zucht dramatisch en rol met mijn ogen.
'Oh, houd toch op zeg,' mijn oma schudt meewarig haar hoofd, 'Dan neem ik ze toch op mijn schoot?'
'Jezusmina moeder,' jammert mijn vader, 'Wie gaat er nu meer dan 10 uur met een blik met wafels op haar schoot zitten?'
'Oma!' brul ik, 'Of ik!'
'Jullie zijn gek,' klinkt het verongelijkt als uit ??n mond.
Nu is het al twee dagen stil aan het wafelfront. Rosalie hoort helegaar niks meer over wafels. De wafels worden, zogezegd, doodgezwegen. Ik denk dat mijn oma bedreigd is met een in beslag neming van haar kunstgebit en dat mijn ouders erop vertrouwen dat ik toch niet stiekem wafels ga bakken in het holst van de nacht. En oh bah, wat kennen ze mij toch goed. Een wafelloze oudejaarsavond in Zermatt, Zwitserland, bah. Het is maar goed dat het geen wafelloze oudejaarsavond in Nijmegen, Nederland is, want dat zou dubbel zo erg zijn.
Waarde lezer, wij hebben u onderschat. Wij hebben u zelfs zwaar onderschat. Rosalie en ik bekijken namelijk nog wel eens onze statistieken. Want dat is leuk, statistieken. En dan bedoel ik niet alleen om de vreemde zoektermen te ontdekken waarmee mensen ons vinden, nee, ook de cijfertjes zijn leuk. Of misschien vind alleen ik dat leuk, dat kan natuurlijk ook. Een vader die statisticus is zal immers toch wel zijn sporen achter laten...
Maar goed, terug naar het onderschatten. Een week of twee terug hadden mijn logzuster en ik namelijk de statistiekjes weer eens voor onze neuzen. We bekeken al die mooie grafiekjes eens en voor we wisten, waren we voorspellingen aan het doen. En dat is eigenlijk heel dom. Als statistieken je namelijk iets kunnen leren, is het dat het maken van voorspellingen aan de hand van statistieken heel goed kan, maar ook heel riskant is. Vooral bij internetstatistieken; daar gebeuren de meest onverwachte dingen. Als je dus verstandig bent, waag je je niet aan dergelijke voorspellingen. Maar goed, Rosalie en ik hebben ons bij het doen van rare dingen nog nooit tegen laten houden door ons gezond verstand, dus waarom zouden we daar nu mee beginnen?
Hupsakee dus. De getallen vlogen door lucht; wij zouden wel eens accuraat voorspellen hoeveel mensen ons met de kerstdagen zouden bezoeken. En zo ondervonden we, dat we het eigenlijk best somber inzagen voor de feestdagen met slechts zeer lage scores.
Maar goed, zoals ik dus al zei, we hebben u onderschat. De grafiekjes vertellen mij namelijk dat u ons gisteren in veel grotere getale heeft bezocht dan wij hadden verwacht. Ruim twee keer zoveel zelfs. We zaten er dus een ietsiepietsie naast. Blijkbaar bent u allen zo trouw en vindt u ons bescheiden weblogje zo geweldig, dat u zelfs op eerste kerstdag een momentje neemt om even te kijken of er alhier iets leuks verschenen is. Of velen van u hebben gewoon een allervervelendste familie waaraan ze even willen ontsnappen...
Hoe dan ook, zoveel steun doet onze loghartjes natuurlijk goed en daarom kunnen wij niet langer achterblijven; ook wij zullen dus dit jaar de allerclicheeste wens plaatsen die je je maar kunt bedenken:
U weet dat dit best wel een hilarisch log is, toch? Niet te serieus en met een knipoog. Want serieus en bla-di-bla, daar hebben we al veul te veul van op deze aard. Maar zelfs al zouden Virginie en ik proberen om serieus te zijn, dan zou het ons niet eens lukken. Want hebben namelijk echt hartstikke a-serieuze levens, vol met allerlei rare ongein, rare vrienden en vage bezigheden.
En op 23 december vindt al deze vaagheid en ongein zijn jaarlijkse hoogtepunt, ja ja.
U geloof het of niet, maar vandaag zijn Virginie en ik allebei jarig!
En dat rare feit dat vieren wij vandaag en natuurlijk ook een beetje met u!
Gezellig h??
------------------- En omdat een Verjaardag niet compleet is zonder taart, waarde zuster, heb ik speciaal voor ons onderstaande taart gebakken! Helaas voor jou, zul je van deze taart alleen visueel kunnen genieten, maar zodra je na nieuwjaar weer terug in het schone N. bent, komt er alsnog een heel bijzondere verjaardagstaart jouw kant op!
(Mocht u nu benieuwd zijn hoe zo'n taart ontstaat, kijk dan eens HIER.)
Ik ben een mens van principes. Nou, eigenlijk valt dat wel mee, maar ik heb wel een paar principes. Deels domme of nutteloze principes, maar goed, het zijn principes, dus die kun je niet zomaar overboord zetten. Dat is nou net de clou van een principe.
Een van die principes is bijvoorbeeld dat ik geen gekochte kerstkaarten stuur. Ik stuur dus wel graag kerstkaarten, maar alleen als ik ze zelf gemaakt heb. Desnoods worden het dus uit tijdsgebrek nieuwjaarskaarten, maar ik stuur of zelf gefabriceerde kaarten, of ik stuur er geen. Het is een grotendeels zinloos principe, maar goed, ik schaad er niemand mee lijkt me.
Toch schuilt er een onverwacht gevaar in het zelf maken van kerstkaarten en dat gevaar ligt in de tekst. De tekst, die in zo'n geval zelf geschreven moet worden. En waar dus een fout in kan sluipen. Want ook al weet natuurlijk goed dat op 1 januari een nieuw jaar begint -in dit geval 2008- dat weerhoudt mij er niet van tot ver in maart nog 2007 op alle papieren te schrijven. U kunt zich dus wel voorstellen hoeveel moeite ik er dan mee moet hebben, om nog voor aanvang van het nieuwe jaar al 2008 op te schrijven. Dat is dan ook niet gelukt.
Ik heb dit jaar dus hele mooie kerstkaarten gemaakt (al zeg ik het zelf) en daarop heb ik consequent iedereen een heel gelukkig 2007 gewenst. Ach nou ja, ik ga er maar vanuit dat de ontvangers wel zullen begrijpen wat ik eigenlijk wilde zeggen...
Zelfs voor een echte kerstliefhebster als ik, zijn er kerstproblemen. Problemen van de hoogste orde nog wel. Problemen die al jaren en jaren slepen. Want hoe ik ook mijn best doe iedere december; het lukt me maar niet een fatsoenlijke collectie kerstliederen op te bouwen!
Ja, nu schrikt u he. Want kerstliedjes zijn er in overvloed. En de meeste zijn nog erg leuk ook. Ik ben met name toch een fan van de klassiekers, de echte carols; van 'ding dong merrily on high' tot 'hark the herald angels sing', niets brengt meer vreugde in mijn kersthart dan deze liederen mee te bl?ren voor een mooi versierde en verlichte kerstboom. Maar ja, dan moet je wel iets hebben om met mee te bl?ren. En er bestaan honderden, wat zeg ik, ik denk wel duizenden opnames van deze liedjes, maar slechts weinigen voldoen aan mijn standaard. De meeste zijn namelijk te kwelerig, te zoetsappig, te alternatief (niks tegen afrikaanse trommels, maar dat klinkt toch iets te raar met die kerstbellen), te religieus (van die fijne koortjes met jongetjes met hele onschuldige engelachtige stemmetjes) of, wat nog het meeste voorkomt, ze zijn veeeeeel te langzaaaaaam. Echt, van een supertraag 'ding dong merrily' raak ik niet erg 'high'.
Dus iedere december probeer ik het weer; ik verzamel 30 uitvoeringen van hetzelfde nummer en begin dan met de rigoreuze selectie. Met een beetje geluk weet ik zo ieder jaar 2 a 3 acceptabele uitvoeringen bij elkaar te sprokkelen. U begrijpt dat dat met veel frustratie en bij elkaar geknepen tenen gepaard gaat. Echt, het doet nogal eens pijn aan de oren. Maar dit jaar was het echt raak. Dit jaar overtrof tot nu toe alles in foute versie's. Of kunt u wel genieten van een chipmunk versie van 'Santa Claus is coming to town' of 'Jingle Bells'? Ja? Wees dan maar gerust; ze hebben een hele cd vol kerstliedjes opgenomen. Allemaal in de originele chipmunks-stijl. Maar als u het niet erg vindt, ga ik nu weer even mijn oren uitspoelen...
Laatst was ik voor mijn werk ergens waar Heul Veul Huisartsen waren. Ik voelde mij een beetje misplaatst, als communicatiemeisje daar bij dat ergens waar Heul Veul Huisartsen waren. Maar van de andere kant kom je als communicatiemeisje wel vaker ergens waar Heul Veul Mensen met een Ander Beroep zijn, dus daar moet je dan maar tegen kunnen.
Maar toch. Dan zit je daar, met je schrijfblokje. Ik probeerde zo wijs mogelijk te kijken en af en toe intellectueel mijn wenkbrauwen te fronsen. En bij geneeskundige grapjes probeerde ik een beetje schaapachtig mee te lachen. Maar niet te erg, want stel je voor. Ik ken geen medische termen, dus ik zou snel door de mand vallen. Mijn kennis van geneeskundige woorden houdt wel zo'n beetje op bij 'fistel' en 'hypospadie', dus dan weet je het wel.
En daar zat ik dan met mijn minderwaardigheidscomplexje. Maar toen zag ik opeens een interessante gemeenschappelijke factor tussen mij en de vele geneesheren en -vrouwen. De artsen bleken namelijk nogal van ribfluweel te houden. Broeken, jasjes. En dat in allerlei kleuren. Opgewekt keek ik naar mijn donkerpaarse, ribfluwelen rok en grijnsde. Yaay! De ribfluwelen verbindingsfactor. En voor heel even, maar dan ook maar voor heel even voelde ik mij ??n van hen.
Tot iemand weer ??n of andere vage term de ruimte inslingerde, de huisartsen schuddebuikend over de vloer rolden en ik mijn plaats in deze maatschappij weer kende. Tsjonge zeg, wat een desillusie.
Hier zit ik me af te vragen waar, hoe en of ik het kralengordijn op zal hangen. Want hoe geweldig ik het kleurige kralengordijn ook vind, als ik het op plek X wil, moet ik boren, maar ik wil eigenlijk niet boren.
Op plek Y kan het ook hangen, daar zou ik dan niet hoeven boren, maar natuurlijk wil ik het eigenlijk niet op plek Y hebben hangen.
En plek Z, waar ik het gordijn natuurlijk het allerliefste zou willen hebben hangen, biedt vooralsnog geen enkele ophangmogelijkheid. Ook niet als ik toch bereid ben om te boren.
Misschien kan ik het hele gordijn dus voorlopig maar het beste vergeten. Maar ja, het is wel een heul errug mooi kleurig en licht glinsterend kralengordijn.
U snapt natuurlijk mijn dilemma.
Terwijl ik deze kwestie dus wederom aan het overpeinzen ben, herinner ik mij de wijze raad die ik vorige week op mijn werk heb opgepikt:
"Wette neet woamit, dan gebroekde Kit, wette neet woaveur, dan gebroekde Pur." *
Duidelijk hele wijze en vooral nuttige raad, want ik denk dat Kit nog wel zou werken ook. Maar ja, ik heb natuurlijk geen Kit in huis.
En Pur ook niet trouwens...
* Voor de niet dialectsprekers onder ons: "Weet je niet waarmee, dan gebruik je Kit, weet je niet waarvoor, dan gebruik je Pur."
Maar dan in de rijmende variant natuurlijk.
Kent u dat? Dat u op zaterdag in de universiteitsbibliotheek gaat zitten, daar een uur of twee hard aan iets werkt en dat dan plotseling het besef tot u doordringt?
'Ik zit in de UB! Op zaterdag!'
Ik had dat dus. En het besef sloeg in als een bom. Ik keek schichtig om mij heen of niemand het zag en opende mijn mail.
'Psssst,' stuurde ik naar willekeurig persoon nummer ??n, 'Ik zit in de UB. Zit je nog op je stoel?'
'Psssst,' stuurde ik naar willekeurig persoon nummer twee, 'Je raadt nooit maar dan ook echt nooit waar ik ben. In de UB!'
'Ecoute,' stuurde ik naar willekeurig persoon nummer drie, 'C'est vraiment ?tonnant, mais je me trouve dans la biblioth?que a ce moment!'
En dan zo'n klein uur later (het mailen begint u te vervelen) dringt het tweede besef tot u door:
'Ik zit in de UB! Op zaterdag! En ik voer geen ene fuck uit!'
Dat is het moment waarop u uw logje afrondt, de computer afsluit en nog even in het stiltegedeelte gaat zitten om een fijn stuk te lezen over versinterne en versexterne po?tica. Of over endoplasmatische reticula. Of over uw schoonmoeder. Want het kan best dat er in de UB boeken over uw schoonmoeder staan, UB's zijn namelijk rare dingen.
Het is alweer gebeurd. Of eigenlijk is het me alweer overkomen; ik heb iets gestolen. Ik ben alweer geheel nietsvermoedend de onrechtmatige eigenaar ergens van geworden. Hoewel 'alweer' misschien een beetje overdreven is, aangezien het vorige incident toch alweer zo'n tien jaar geleden heeft plaatsgevonden. Maar was het toen een klunzige actie van mijzelf, nu heeft zelfs de verkoopster meegewerkt...
Eigenlijk kwam ik alleen voor een paar penselen in het winkeltje. maar goed, u kent dat wel; voor u het weet staat u toch weer net iets te lang stil bij dat rek met allemaal die mooie sjaals. En tja, soms hangt er een tussen, waar overduidelijk je naam op geschreven staat. En voor je het weet sta je dan toch bij de kassa met je drie penselen en een hele mooie sjaal in je handen. Op het hangertje nog. Voor de ogen van de verkoopster haal ik de sjaal van het hangertje, geef de sjaal aan haar kundige inpakhanden en hang ondertussen zelf heel behulpzaam het hangertje nog even terug. Terwijl de verkoopster er een mooi pakje van maakt (het was immers toch een beetje een cadeautje voor mezelf), kijk ik gefascineerd toe. Het is altijd weer leuk te zien welke versieringen erop geplakt worden (waarvan je het idee vervolgens schaamteloos kunt hergebruiken natuurlijk). Heel tevreden loop ik iets later dus weer naar huis, met mijn drie penselen en een mooi pakje.
Eenmaal thuis aangekomen kom ik er niet meteen aan toe het mooie pakje te openen. Maar wanneer ik een paar dagen later, in alle rust het pakje open, de sjaal eruit pak en hem vervolgens openvouw, voel ik iets eruit glijden en hoor ik het op de grond ploffen. Een beetje verbaasd kijk ik naar mijn voeten, alwaar nu ineens op magische wijze een tweede exemplaar van de mooie sjaal is verschenen. Er van uitgaande dat sjalen nog steeds niet over reproducerende eigenschappen beschikken, kan het dus niet anders, of zowel ik als de verkoopster hebben niet opgemerkt dat er twee sjalen in elkaar gevouwen over het hangertje hingen.
Maar nu zit ik er dus mee in mijn maag. Breng ik hem terug (weet u nog dat ik hier enige tijd geleden een sjaal kocht? Nee? Nou, hier hebt u evengoed uw tweede exemplaar terug) of breng ik hem niet terug? Heb ik dus gewoon geluk gehad en heb ik twee sjaals voor de prijs van een? Of ben ik een ordinaire dief wanneer ik hem niet alsnog terugbreng?
'Sorry,' sist het donkerharige en vermoedelijk Italiaanse meisje dat in de computerruimte van de universiteitsbibliotheek naast me zit, 'Can I borrow a paper and a pencil?'
'I'm sorry,' zeg ik, terwijl ik met mijn pen optil en het ding aan haar laat zien, 'I only have one.'
Naast me grijpt mijn buurman (vermoedelijk ook al een Italiaan) in zijn etui en reikt het meisje een pen aan.
'Thank you,' lispelt zij, 'Do you also have a paper for me?'
Waarop mijn buurman-de-vermoedelijke-Italiaan opeens Italiaans begint te praten.
'Kom je uit Itali??'
'Ja, jij ook?!'
'Ja, ik ook. Uit Milaan. En jij?'
Ik zit er tussenin en denk: 'Zo, dat gaat leuk worden. Rosalie tussen twee Italianen, ver van huis. In een stilteruimte, jaja. Dat wordt ingrijpen, geheel ende al tegen mijn tolerante natuur in...'
Tot ik me plots realiseer dat ik het versta, dit huis-, tuin- en keukenitaliaans.
'Hee,' denk ik, 'Ik versta huis, tuin- en keukenitaliaans! Brava!'
Opgewekt bedenk ik dat als die twee hun bek niet houden dat ik dan wel even 'Silenzio subito!' de ruimte in kan slingeren. 'Silenzio subito!' is namelijk een van de drie dingen die ik in het Italiaans kan zeggen, naast 'Dov'? il bagno?' (Waar is de plee?) en 'Non toccarmi!' (Blijf met je poten van me af!).
Toen ik namelijk met school in Rome was, kwam er 's nachts wel eens een vrouw de hotelgang op die dan op ziedend toontje een niet zo vriendelijk 'Silenzio subito!' in onze richting slingerde. Iets dat wij als gymnasiasten natuurlijk uitermate goed begrepen, maar waarna we de vrouw desondanks toch als een botsauto aanstaarden. Ja, hallo. Je kunt moeilijk van een stel zeventienjarigen verwachten dat ze zich redelijk gedragen op een tiendaagse reis naar Rome en dan ook nog eens om half drie 's nachts.
'Wat een stom wijf,' zei klasgenoot R. op gegeven moment, 'Silenzio subito, tssssk! Ik stel voor dat we gewoon doorgaan met op deze geluidssterkte met elkaar te converseren!'
Rebellerende gymnasiasten blijven verdomd schattig.
Maar toen. Net toen ik mijn talenknobbel wilde laten gelden, hielden de twee Italianen naast me hun mond. Twee Italianen die hun mond hielden, mensen! Laat dat eens even goed tot u doordringen. U had het moeten zien, on-ge-kend. Het was maar goed dat mijn ogen op de een of andere manier ergens vastzitten, anders waren ze van pure verbazing uit hun kassen gevallen. Stelt u zich eens voor, twee slijmerige balletjes in een plasje bloed voor mijn toetsenbord. Dat was zowaar nog verbazingwekkender geweest dan de zwijgende Italianen, maar goed.
De televisie levert soms nog best goeie aanvullingen op het dagelijkse taalgebruik. Of 'goeiemoggel' in die categorie van goede aanvullingen valt, laat ik hier in het midden. Ik wil het nu namelijk liever over een paar prachtige volzinnen hebben, die in het dagelijkse leven van huize Virginie een vaste plek hebben veroverd.
Zo zat er laatst bij Pauw & Witteman een of andere voetbal-coach-trainer-deskundige-huppeldepup-dinges (mijn kennis over voetbal is enorm, dat ziet u meteen). Het gesprek met deze man, kon mijn aandacht nou niet direct vasthouden; het ging natuurlijk over voetbal. Maar op de stelling van Pauw & Witteman dat 'geld bij deze heren [te weten prof. voetballers] geen enkel probleem kon zijn', kwam hij met het volgende geweldige weerwoord: 'Nouhou, ze zijn ook niet meer allemaal bij hun eerste vrouw gebleven.' Het was niet alleen op dat moment erg grappig, maar het blijkt ook nog eens vaak toepasbaar te zijn.
Toch is dit niet de topper van de week. Die eer valt namelijk een Duitser ten deel (dus ja, het gaat alweer over Duitsland), in het heerlijke keuvelprogramma ARD-buffet. Echt zo'n programma dat zich kijkt, zoals de Libelle zich laat lezen; het behandelt allerlei non-onderwerpen op een gezellige, ja bijna aandoenlijke manier; met een heerlijk kopje thee erbij en een knisperend haardvuurtje op de achtergond. Natuurlijk wordt de presentator ook iedere dag ondersteund door een kok die in de uitzending een heerlijke en voedzame maaltijd bereidt. En het was een van die koks, die nog in de familie-annalen terug te vinden zal zijn met zijn uitspraak. Deze kok, Vincent, kreeg een complimentje van de presentator. Die vond dat Vincent toch wel een heel slimme techniek had uitgedacht voor het klaarmaken van een of andere gerecht. De presentator vroeg zich zelfs af of Vincent er nog geen patent op had aangevraagd. Vincent bleef echter heel rustig en bescheiden. En weet u, dat was helemaal terecht. Ik ben het namelijk helemaal met Vincent eens, toen hij antwoordde: "Na ja, wenn man denkt: 'Ich hab' etwas erfunden', hat man meistens nur zu wenig gelesen."
's Ochtens word ik altijd wakker met een dubieuze regionale zender op mijn wekkerradio. Dit omdat ik van het geneuzel op radio 1 niet wakker word en omdat radio 2, 3 en 4 te veel kraken door slechte ontvangst. En dan verkies ik toch de dubieuze regionale zender boven Sky Radio, want daar zenden ze al sinds 1998 dezelfde gruwelijke nummers van Boyzone uit. En als ik ergens 's morgens niet tegen kan dan zijn het wel die zemelige jongetjes van Boyzone, ieuw.
Op de dubieuze regionale zender hoor ik veel schoons. Allemaal interessante Nederlands B-artiesten, afgewisseld door alltime favourites, hoera! Maar wat ik vanmorgen hoorde dat was echt sensationeel. Ik lag nog half te maffen toen ik ergens in de verte de interessante tekst 'Du hast den sch?nsten Arsch der Welt' waarnam. Ik opende mijn ogen en staarde enigszins in shock naar mijn mosgroene muur. Arsch?! Als in Arschloch? Ik kreeg spontaan zin om een Duitse Vieze Woordenweek te beginnen, maar aangezien Octavie momenteel al bezig is met een hilarische Nederlandse Vieze Woordenweek, leek me dat een beetje te veel van het goede. Dus gaat u vooral fluks naar Octavies site om te stemmen op het vieste Nederlandse woord en dan droom ik nog even verder over ranzige Duitse woorden en wat daar allemaal voor moois uit zou kunnen komen.
Want geloof me, er is echt niks mooiers op deze aard dan Duitse vieze woorden. Zelfs een heusche piemelzweer niet.
Waar die zakenvrouw zich dan precies schuil houdt, dat heb ik nog niet ontdekt, maar feit is dat ik mijn eerste taart heb verkocht. Verkocht ja, voor klinkende euri's. Aan een heuse lunchroom. Mocht u onderstaand baksel dus willen proeven, dan kan dat zowaar!
Het enige wat u ervoor hoeft te doen, is dit weekend naar het pittoreske Roermond te reizen, aldaar aangekomen naar DE leukste lunchroom van de stad te gaan (te weten: Nano's, Brugstraat 20) en een paar van uw klinkende euri's neer te tellen voor een heerlijke kop koffie en een prachtig stuk taart!
Nee, ik vergis me niet. Ik snap dat de meeste mensen (en vooral kinderen) aftellen naar 5 december; dat ze de nachtjes tellen tot ze cadeautjes krijgen van die goede Sint. Maar hoe geweldig ik het Sinterklaasfeest ook vind, toch kan ik nooit wachten tot 7 december. Dan gaat wat mij betreft namelijk de kersttijd in. De mooiste tijd van het jaar. Overal lichtjes, overal versieringen, overal glitter en glans, overal kerstliedjes, overal de geur van kerstbomen en kaneelkoekjes, echt mijn geluk kan niet op in december. Maar ik weiger kerstmis te laten beginnen voor het Sinterklaasfeest. Net zo goed als ik weiger Sinterklaas te laten beginnen in september.
Dus voor mij is het nu nog 1 nachtje slapen. Vandaag zeg ik vaarwel tegen de Sint om morgen kerstmis met open armen te ontvangen. Dit jaar heb ik zelfs besloten 'all-in' te gaan en zelfs op mijn telefoon de kerstgeest te laten heersen. Want ook al vind ik het verschrikkelijk om mijn 'ringtone' te veranderen (ik bedoel maar, als je hem iedere week verandert, dan weet je toch ook niet meer of het nu jouw telefoon is die gaat of die van een ander), voor kerst heb ik veel over. En nu ik voor het eerst een telefoon heb waarbij ik echt alles wat ik maar wil als ringtone in kan stellen, wordt het absoluut voor de rest van december een heuse 'Christmas Carol'.
Belt u me in december dus vooral een keertje extra op, al is het alleen maar om even 'hallo' te zeggen, en maak bij het horen van de telefoon mijn kersthart iedere keer weer een beetje gelukkiger.
Soms dan kom je al royaltywatchend iets tegen dat ervoor zorgt dat je van je stoel afdondert van het lachen. Royaltywatchen is echt zo grappig, u heeft geen idee. Vandaag ontvingen prinses M?xima en prinses Mathilde in het Gemeentemuseum in Den Haag een boek over kunst in de Lage Landen. En toen gebeurde er dit:
Hahahaha! Een heusch pied-de-poule monster! Hahahaha!
De afgelopen weken zijn hier een paar stukjes verschenen waarin het verblijf in een vaag Duits plaatsje centraal stond. Tijdens dat verblijf doen we eigenlijk niets anders dan eten, film kijken, eten, film kijken, een spelletje spelen, weer eten, nog meer film kijken, slapen en dan opnieuw beginnen. Zoals ik al eerder vermeldde, het is een bijzondere ervaring waarbij je veel tenenkrommende films te zien krijgt, maar soms ook onverwachte pareltjes.
En een van die pareltjes wordt vanavond (vannacht) uitgezonden op de TV, waarbij ik u allen echt aan wil raden om deze film te gaan kijken (of de video op scherp te stellen...). Het is een Franstalige film, die met Duitse ondertiteling uitgezonden wordt (gelukkig maar, stelt u zich eens Duits nagesynchroniseerde Fransozen voor). Het kost dus misschien een beetje meer moeite, maar het meeste in de film wordt toch met beelden gezegd en het is de moeite echt waard. Voor de droge humor, de krachtige beelden en de rake typeringen.
Aaltra, ZDF, 00:05 - 01:40
F/B 2004. Van en met Beno?t Del?pine en Gustave de Kervern. Verder met oa Aki Kaurismäki en Beno?t Poelvoorde. Droogkomische roadmovie over twee onervaren rolstoelers. De twee, gespeeld door de regisseurs, zijn tijdens een vechtpartij op het Noord-Franse platteland onder een landbouwapparaat van het merk Aaltra terecht gekomen. Ruzi?nd reizen ze naar Finland, om bij de Aaltra-fabriek vergoeding te eisen. De reis is gefilmd op grof zwartwitmateriaal, en heeft een ruwe, ongepolijste stijl. Ongemakkelijke stiltes, geklungel met vervoer en lompheid zorgen voor zwartgallige humor in een film die geen medelijden voor invaliden vraagt. 'Jullie zijn het soort gehandicapten dat ervoor zorgt dat gehandicapten een slechte naam hebben!'
Er is nieuws op het kantoorfront, ik heb namelijk een nieuw kantoor. Een groter kantoor. Wat zeg ik, een veul groter kantoor. Met heel veel ramen, heel veel bureau's en heel veel stoelen. Dat heeft misschien iets te maken met het feit dat er ooit heul veul mensen in dat kantoor zaten, maar die zijn allemaal verhuisd. Dus ik zag mijn kansen schoon en heb er met mijn hele hebben en houwen mijn intrek genomen. Dus nu heb ik niet alleen mijn eigen kantoor met laptop en airconditioning, nee, nu heb ik ook nog een telefoon. Niemand in het bedrijf weet verder natuurlijk dat ik een telefoon heb. Ik weet zelf niet eens het nummer van mijn aansluiting, maar voor het plaatje ziet die telefoon er naast mijn laptop natuurlijk wel interessant uit.
Want dat ik mezelf verhuisd heb, omdat ik het makkelijker vind 1 keer mijn hebben en houwen te verslepen (wat in 1 keer kan, zoveel stelt mijn hele hebben en houwen namelijk niet voor), dan de inhoud van een stuk of vier archiefkasten te verslepen, dat is natuurlijk weer bijzaak. Ik heb nu dus gewoon een groter kantoor met meer faciliteiten en voel me dan ook heel belangrijk.
Maar meer faciliteiten brengt ook enige nadelen met zich mee. In mijn oude kantoor, miste ik namelijk nog wel eens een klok. Maar daar heb ik nu absoluut geen gebrek meer aan. Ik heb er nu maar liefst zeven. Zeven klokken ja, die natuurlijk allemaal een andere tijd aangeven; tijden over de hele wereld verspreid. Nog zoiets dat natuurlijk machtig interessant staat. Het is alleen jammer, dat die zeven klokken allemaal net niet helemaal precies gelijk lopen. Iedere seconde verloopt in mijn kantoor dus met zeven tikjes: Tik-tak-tak-tik-tak-tok-tik.
Iedere seconde opnieuw: Tik-tak-tak-tik-tak-tok-tik.
De hele dag lang: Tik-tak-tak-tik-tak-tok-tik.
Tik-tak-tak-tik-tak-tok-tik. Tik-tak-tak-tik-tak-tok-tik.
Echt, als er een stoplicht in het kantoor had gestaan, zou ik denken dat ik over mocht steken: Tik-tak-tak-tik-tak-tok-tik.
Mocht u me binnenkort dus een keer ergens een beetje verloren op een bankje zien zitten terwijl ik continu 'Tik-tak-tak-tik-tak-tok-tik' roep, dan is het tikken me even teveel geworden.
Hi! This website runs on PivotX, the coolest free and open tool to power your blog and website. To change this text, edit 'About PivotX', under 'Pages' in the PivotX backend.
