Hakkiehakkie
Vandaag moest ik op mijn werk een zekere mevrouw Hak mailen, maar mevrouw Hak had het verkeerde e-mailadres doorgegeven, dus mailde ik een collega of zij nog een oplossing voor dit 'Hakkie'-geval had.'Hakkiehakkie,' zei ik opgewekt tegen mijzelf, zoals ik wel vaker opgewekt rare dingen tegen mijzelf zeg.
En toen begon het. 'Hakkiehakkie' dat was niet zomaar een reeks van wat klanken achter elkaar, het was meer. Het was geen nieuw woord, neen. Hakkiehakkie was een voor mij reeds bekend begrip, maar ik kon mij niet meer helemaal herinneren waar ik het eerder had gehoord. Dus pijnigde ik mijn brein. Tot opeens het kwartje viel.
Toen ik vroeger op straat speelde, had je daar van die kinderen die het leuk vonden om belletje te trekken. Ik vond belletje trekken helegaar niet leuk, want uiteraard durfde ik het niet. Ik was veul te schijterig om belletje te gaan trekken en dus deed ik wat alle schijterds doen: ik zei tegen anderen: 'Heuj, ga jij eens belletje trekken!' en dan deden die anderen dat. Ik zou eigenlijk minister-president moeten worden, echt waar. Delegeren zit mij in het bloed. Waarom zelf iets doen als een ander dat ook voor je kan doen?
En dus ging degene die door mij gesommeerd was om belletje te gaan trekken naar een voordeur. Ik stond dan achter een struikje bijna in mijn broek te pissen. Van het lachen welteverstaan. Want belletje trekken was stiekem best wel heel jofel, zo lang ik het maar zelf niet hoefde te doen. Er werd aan het belletje getrokken, mijn hulpje rende weg en vervolgens deed er iemand open. Of er deed niemand open. En soms als je geluk had, dan deed 'Hakkie' open. Hakkie was een man bij mij in de straat en die had bij een vorig belletjetrekoffensief een keer heel hard geroepen: 'Pas maar op! Dadelijk doe ik je in de Hakkiehakkie!'
Heb ik mij laten vertellen, hoor. Want zoals anderen zo onnozel waren om zich door mij dingen op te laten dringen, geloofde ik werkelijk alles wat iedereen tegen mij zei. Ook het Hakkiehakkieverhaal. En daar zit je dan. Op je werk. En kom je er eindelijk achter dat die hele Hakkiehakkie hoogstwaarschijnlijk een hersenspinsel was van iemand die jou terug wilde pakken omdat jij hem of haar altijd voor je karretje spande. En terecht, eigenlijk.
vier reacties
Wat is dat toch met kinderen op de lagere school? Mij maakten ze wijs dat in het kleine bos in ons dorp een nare man woonde die een vervelend meisje had verdronken door haar vast te binden aan een steen. Ze zonk naar de bodem en kwam nooit meer levend boven water. Ik staarde met grote bange ogen naar de sloot en nam me voor nooit maar dan ook nooit ??n stap in dat bos te wagen. Pas jaren later, toen ik het verhaal aan mijn moeder vertelde, kwam ik erachter dat het verhaal nep was. Ongelooflijk toch. Ik snapte niet wat daar nou de lol van was. Zal wel leuk zijn geweest omdat ik overal intrap…
En nu weten we ook meteen waar je fascinatie voor de hakkiehakkie in de keuken vandaan komt