Al sinds ik een klein Virginieke was, droom ik van mijn eigen bibliotheek. Een openbare of eentje in mijn eigen huis (maar ja, daar krijgt die droomkeuken voorrang), dat maakt me niet zoveel uit; als ik maar omringd word door boeken, dan is het goed. En in die bibliotheek zou ik dan natuurlijk niets anders hoeven doen, dan de hele dag in mijn rode pluchen stoel, in mijn rode kamerjasje en met mijn trouwe zeeschuimen pijp (tja, wat kan ik zeggen, vroeger zag je alleen maar mannen in zo'n beeld) voor het knisperende haardvuur te zitten lezen in de meest geweldige literair verantwoorde boeken uit de hele wereld...
Die fascinatie voor boeken en voor lezen heeft ook vast een rol gespeeld bij de keuze voor de studie Nederlands. En hoewel die studie-keuze mijn boekencollectie wel aanzienlijk heeft uitgebreid, is het nog lang niet voldoende om van een bibliotheek te spreken. Nee, het is pas een bibliotheek wanneer alle wanden van een kamer van boven tot onder bedekt zijn met volstaande boekenplanken. Voor minder doe ik het niet natuurlijk.
En een beetje mijn zin heb ik nu toch al gekregen. Ik mag namelijk de bibliotheek op mijn werk eens een restauratiebeurt geven. Dus ik word nu eindelijk hele dagen omringd door ontelbare boekenplanken en ieder boek krijgt dan ook liefdevol van mij zijn nieuwe plaats toegwezen, terwijl ik er een mooi code-stickertje op plak.
Echt mensen, mijn droom is dus uitgekomen. In mijn droom hadden de boeken alleen andere titels dan "Hot corrosion mechanisms of coated superalloys in oxidizing and reducing environments." of "Uber die Abscheidung und Eigenschaften aufgedampfter Zirkonoxidschichten zum Zwecke der thermischen Isolation hochbeanspruchter Flugzeugturbinenschaufeln."
Dan klinkt "De Avonden" toch een stuk pakkender...
Ik ga lekker niet opbiechten, wat ik de afgelopen maand allemaal heb verzonnen en wat echt gebeurd is. Ik blijf liever mysterieus, lekker puh
Wel wil u graag even vertellen welk logje ik bijna had geschreven. Een logje dat van voor tot achter gelogen was geweest, laat ik dat even voorop stellen. Ik ging namelijk, dankzij de briljante inspiratie van mijn lieve zuster, op internet een plaatje zoeken van de lelijkste, afschuwelijkste, meest mislukte taart die er maar bestaat; een ingezakte berg hopeloosheid met verbrandde randen en een paar mislukte pogingen tot versieringen erop. Zoiets in ieder geval. U kunt er zich vast wel iets bij voorstellen.
En als ik dan dat ultieme plaatje gevonden zou hebben, dan ging ik dat hier plaatsen alsof het mijn laatste creatie was. Waarbij ik natuurlijk heel hard zou huilen. Janken en gillen zou ik, dat ik het kwijt was. Dat het er niet meer in zat. En vloeken natuurlijk. Oh, laten we vooral het vloeken niet vergeten. Echt, u had niet voor mogelijk gehouden dat een net 19-eeuwse meisje zulke verschrikkelijke vloeken uit zou kunnen stoten. Maar goed, ik had er dan wel een hele goede reden voor gehad, nietwaar?
Maar ja. ik deed het dus niet. Nu ja, ik zocht wel naar een plaatje, maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om het hier te plaatsen en te zeggen dat het er eentje van mij was. Want tjongejonge, ik heb ook mijn trots hoor. U zou het nog eens kunnen hebben geloofd...
Dus deze keer geen 'gewone' ronde of vierkante, nee zelfs geen langwerpige taart.
Deze keer een rolletje. Een zomers rolletje nog wel, met ananas en kwark.
Zo, komt ie. Ik vond het nog verdammt lastig om iets bij elkaar te verzinnen. Interessant, maar lastig. Kijkt u maar eens:
Die met die overstroming
Kijk, dat lijkt natuurlijk een broodje aap. Maar dat is het niet, dit is echt gebeurd. Welk een triestigheid. Maar ik heb het wel een beetje lollig opgeschreven, natuurlijk. Dat heet schrijfstijl. Kijk daar maar es goed naar, dat zie je niet zo vaak in het wild...
Die waarin ik 'duh' zei
Ook al gewoon waar. En iets voor huisgenote B. en mij om nader te onderzoeken, natuurlijk.
Die met het frunnikende mannetje
Niet waar. Alhoewel, wel bijna. Gelukkig stampte ik nog net op tijd langs het frunnikende mannetje. U denkt toch niet dat ik tot Utrecht in een trein blijf zitten als ik er in Driebergen-Zeist uit moet? Dan stamp ik wel langs iemand, hoor. Ik kan behoorlijk Randstads zijn als dat moet, no worries. Ik kan ook echt heel hard en irritant zuchten. Dus dan weet u dat. Net als het frunnikende mannetje.
Die met het voor zoveel mensen afstotelijke plan om in Arnhem te gaan wonen
Kijk, deze was in eerste instantie gewoon waar. Maar toen. Begon u te zeveren enzo. En toen wilde Virginie niet meer. Nou u weer. Had ik eindelijk eens een kans om boven de rivieren te wonen en aan een stembandvernietigende G te werken en wat doet u weer? Bah. Ik ben redelijk verbolgen. Pardon, VerbolGen.
Die met de schoenenverzameling van mijn pa
U denkt vast: dit kan niet waar zijn. Nou, dat is het dus wel. Mijn vader houdt trouwens ook van winkelen en hij kijkt niet naarhet voetbal op Studio Sport. Ik mag mijn vader wel, ja ja.
Die met dat feestje bij Cyriel
U dacht toch niet dat ik ging fietsen als ik een zuster heb met een auto, h?? Of dat wij op het poolbiljart dansten? Want dat poolbiljart is er helemaal nog niet, dat is nog in bestelling. Nee, Cyriels feestje was een feestje vol Verantwoordelijke Menschen. Nou ja, Menschen die doen alsof ze Verantwoordelijk zijn, maar misschien toch nog wel wild gedanst hebben nadat Virginie en ik onze konten gedraaid hadden. En oh ja. Ik heb echt paarse lakschoentjes. En ze zijn zo tuttig! Briljant gewoon.
Die van de Vierdaagse
Gewoon waar. Ik vind Prosper en T. nog steeds watjes. Huisgenote B. liep dat ding namelijk ongetraind uit. Ik heb haar echter al een week niet gezien, dus hoe ze er nu aan toe is, dat weet ik ook niet. En vriendin R. en haar medelopers voor het goede doel liepen de Vierdaagse ook uit. U kunt het goede doel natuurlijk nog steeds sponsoren, dus schroom vooral niet!
Die waarin mijn pa belde vanuit de Tour
Natuurlijk is dit waar. Er zijn maar weinig families op deze aardkloot die zo tourobsessed zijn als mijn familie. Onthoud dat dus goed als ik weer es ga liegen.
Twee leugens maar, dus. Valt dat even tegen. Je zou bijna zeggen dat het echte leven lolliger is dan een leven dat je bij elkaar kunt verzinnen. Maar dat is niet waar, denk ik. Maar ja, als ik mijzelf die prijs van de Staatsloterij laat winnen, een chalet in Zwitserland en een zolder in Parijs laat kopen, dan is dat hartstikke lollig, maar dan gelooft u daar geen fuck van. Subtiliteit leute. Dat gaat toch hopelijk nog eens een hit worden in dit land...
U denkt nu natuurlijk: 'Zeg troela's, die liegebeestweek is toch afgelopen? Gaan we daar nog wat over horen?'
Ehm ja. Dat was wel de bedoeling. Maar toen ging een collega op vakantie en werd een andere ziek en rende ik nog wat extra naar het kantoor, waardoor ik weer uitgeput thuis kwam en toen naar mijn studiemeuk staarde en dacht: 'Whaaaa! Aaaaargh! Peeuw!'
En dan had je ook nog Alpe d'Huez, de Vierdaagse en andersoortige meuk.
En een plotselinge aanval van kotsmisselijkheid gisteren.
Dus ja.
Er komt nieuws ende info. Misschien eerst wel van Virginie.
Ook komt er een briljante tune voor de Liegebeestweek.
Beetje mosterd na de u-weet-wel, maar ach.
Maar die kan ik nu even niet vinden op youtube. Dus.
Gaat verder goed hier, hoor.
Werkelijk waar.
Oh, u heeft vakantie?
Fijn voor u.
Ik weet niet wat dat is, vakantie.
Maar ik ben niet zielig, hoor.
Ik ben gewoon extreem cool.
Update! Met dank aan meine Freundin Amiek heb ik onze Liegebeesttune gevonden.
Geniet ervan! Is ie niet ontzettend op zijn plaats en briljant briljant briljant?
Ooit zat ik bij een pisduut. Nou ja, niet echt een pisduut natuurlijk, maar een nep-pisduut. Door mijn eigen zuster opgericht, dus tja, hoe groot mijn afkeer van pisduten ook was, daar kon ik toch niet met goed fatsoen geen lid van worden. Dus werd ik lid. Enne, tja, als ik ergens lid van word, dan doe ik dat ook goed he. Geen halfslachtig lidmaatschap voor mij, nee nee.
Dus ging ik naarstig op zoek naar methodes, om ons pisduutje zo echt mogelijk te laten lijken; hoe beter je imiteert, hoe harder je immers de draak met de echte pisduten kunt steken. En daar gingen wij natuurlijk voor. Echt, dat waren de vroege rebelse jaren van de gezusters Loveling hoor, u had erbij moeten zijn!
Maar goed. Ieder zichzelf respecterend pisduut heeft natuurlijk zijn eigen poloshirt. Dus moesten wij er ook een en ik ging daar wel eens even voor zorgen. En dan niet zo eentje met een simpele opdruk he, nee, wij gingen natuurlijk voor het geborduurde logo. Want hey, we waren natuurlijk wel een elite-pisduut en dat imago moest ook van onze polo's afstralen.
Dus bestelden wij Polo's. En dat was eigenlijk best een schok voor mij. Ik heb namelijk verder helemaal geen polo's. Nooit gehad ook niet. Want polo's, die zijn eigenlijk niet aan mij besteed. Dat kraagje he, dat is gewoon het foute kraagje. Ik wil alleen maar witgesteven kanten kraagjes, geen opstaande polo-kragen. Dus draag ik de polo nooit, die ligt mooi in de kast, als herinnering aan die rebelse studietijden...
Toch heb ik vandaag die polo aan. Per ongeluk. Want het toeval wil, dat mijn werkgever heeft besloten ook polo's te laten maken. In echt precies dezelfde donkerblauwe kleur.
Dus in plaats van het bedrijfslogo, loop ik hier nu rond in een polo met het opschrift 'zinloos doch lovenswaardig'.
Wie weet wordt het het nog de nieuwe slagzin van het bedrijf...
Ik ben dus nogal van de Tour, weet u. Ik zag dat ding twee keer in Parijs en twee jaar geleden in ??n of ander Belgisch gat. Lachen man, de Tour in het echt. Vroeger, toen ik nog een kleine Rosalie was en mijn zus een nog kleinere zus hadden wij een broertje dood aan de Tour.
'Mot det opsjtaon? Die sjtomme keals op unne fits?' klaagden wij dan.
'Jao,' zeiden mijn ouders kortaf, terwijl ze geobsedeerd naar het scherm staarden.
Maar stiekem keek ik toch wel. Naar Gert-Jan Theunisse met zijn flapperende haren of naar die irritante Indurain. En toen ik de Tour de eerste keer in Parijs aan zag komen, raakte ik totaal geobsedeerd. En als ik geobsedeerd zeg, dan bedoel ik ook geobsedeerd. Laat daar geen misverstand over bestaan.
Sinds een paar jaar schreeuwen mijn zus en ik dus jaarlijks in juli allerlei meuk in de richting van het beeldscherm, de missie van mijn ouders is duidelijk geslaagd.
'Echt wel een vette hongerklop!' gillen we als iemand op een berg stil komt te staan.
'De Tour wacht op niemand,' zeggen wij dan wijs.
'Want tja, het is nog ver naar Parijs,' vervolgen wij ons relaas.
Ja, we zijn echt wel heftig deskundig als het op de Tour aankomt. Herbert Dijkstra en Maarten Ducroo moeten echt wel even op gaan passen, hoor. Mijn zus en ik zijn op de hoogte en daarnaast zijn we natuurlijk ook stuk amusanter dan die NOS-mannetjes. Duidelijk. Oh, en trouwens. Als zo'n lul (excusez-le-mot) dan doping gebruikt dan schelden we hem verrot. Dan noemen wij het beestje gewoon bij de naam. Want dat moeten wij niet, doping in onze Tour.
Maar goed, toen ik gisteren op het punt stond om boodschappen te gaan doen, ging de telefoon.
'Je raadt nooit, maar dan ook nooit waar wij zijn!' brulde mijn vader in mijn oor.
'Nou, zeg het eens,' zei ik.
'In de buurt van Digne-les-Bains,' jodelde mijn vader uitbundig.
'Hee, daar is de Tour vandaag!' zei ik, terwijl ik een vreugdesprongetje maakte.
Kijk, ik zei u al dat ik goed ben in Tourdingen. Nu u weer.
'We staan ongeveer 15 kilometer voor de finish. In een bocht. De Tour komt hier over een uurtje langs, we hebben de reclamekaravaan net gehad,' zei mijn vader, een eveneens ervaren Tourwatcher, 'We staan aan de rechterkant van de weg, misschien komen we wel op teevee!'
'Wel verdulleme,' zei ik, 'Dat zou tof zijn. Weet je wat? Ik ren even naar de winkel, dan laat je de telefoon een keer overgaan als ze eraan komen en dan let ik wel even op.'
En zo geschiedde. Gebiologeerd staarde ik naar mijn rode telefoontje. We zaten op ongeveer 17 kilometer voor de streep. Het ding ging af en de camera zoomde in op de koploper.
'Wel alle!' gilde ik naar het scherm, 'Zoom uit, vous ?tes si emb?tants!'
Maar ho maar. Niks hoor. Even later zag ik een dame van mijn moeders postuur door het beeld flitsen. In een zwart topje.
'Pa,' sms'te ik naar mijn vader, 'Heeft mama iets zwarts aan?'
'Nee,' sms'te mijn vader terug, 'Iets geels met zwarts. En trouwens, ik had je ook te vroeg gebeld, dus je zal het wel gemist hebben.'
En zo ging weer een dag voorbij in de memorabele Tourgeschiedenis van de Tourgekke familie K.
Bizar.
Het is hier dus Vierdaagse, h?? Ik probeer dat natuurlijk zoveel mogelijk te negeren, dat begrijpt u ook. Ik snap de Vierdaagse gewoon niet zo goed. Het wandelen niet en de mensenmassa's die erop afkomen al helemaal niet. Maar ik ben dan ook raar, dat u het even weet. En vrijdag als die rotte intocht hier vijftig meter vandaan bezig is, dan zit ik op mijn werk in Driebergen. Kalm ende rustig. De vraag is of ik dan 's avonds Nijmegen nog binnenkom, maar dat zie ik dan wel weer. Spanning en sensatie, hoor.
In mijn omgeving ken ik een aantal sujetten die de Vierdaagse lopen. Ten eerste heb je Prosper en T., die niet getraind hebben. Ik weet eerlijk gezegd niet of Prosper en T. momenteel nog leven en toen ik Virginie daar gisteren over sprak, wist zij dat ook niet. Dus Prosper en T., ik hoop dat het jullie goed gaat en dat jullie morgen gewoon lekker op weg gaan naar Groesbeek, gezellig heuveltje op, heuveltje af.
Ten tweede heb je mijn dappere huisgenote B., die wel wat meer aan training deed dan Prosper en T., maar daar is ook alles mee gezegd.
'Je leeft nog!' begroette ik haar twee uur geleden toen ik de afwas stond te doen en zij in het halletje verscheen.
'Ja, en het gaat nog wonderbaarlijk goed!' zei B. opgewekt, 'Ik zie wel een beetje op tegen Groesbeek, maar als ik morgen overleef dan loop ik die laatste dag ook nog wel uit!'
'Als je morgen bij terugkomst soep wilt, dan pak je maar,' zei ik en ik wees naar een pan soep die ik vandaag gemaakt heb.
Want mensen die de Vierdaagse lopen, daar moet je natuurlijk wel een beetje voor zorgen.
En tenslotte heb je vriendin R., die wel getraind heeft en met een doel loopt: de bouw van een kliniek in Burkina Faso. Met een groep vrienden en bekenden zet ze zich door de Vierdaagse te lopen in voor het goede doel. En kijk, dat vind ik nou een goede zaak. Als u dat ook vindt, dan verwijs ik u door naar deze website, waar u meer kunt lezen over het project en ook hoe u een donatie kunt maken aan de Stichting Help Burkina. Doen dus!
Eigenlijk vind ik het best jammer, dat we in Nederland niet na-synchroniseren. Niet omdat ik een na-gesynchroniseerde film nou zo aangenaam kijken vind (integendeel zelfs, ook al biedt het soms wel een extra vorm van vermaak). Maar toch vind ik het jammer; want dat was een mooie carriere voor me geweest. Echt mensen, ik was ongelofelijk goed geweest in dat nasynchroniseren.
Als u zich nu afvraagt, hoe dat zo komt, dan is dat heel eenvoudig omdat ik de hele dag niet anders doe. Of nou ja, eigenlijk is het nu meer een stille karaoke, maar het idee is hetzelfde... Want ik zit de hele dag op mijn werk dus mee te zingen met de radio. Want dat moet ik. Ik kan geen muziek luisteren en stil blijven. Ik moet erbij dansen en ik moet erbij zingen. Maar ja. Dat vindt niet iedereen even leuk. Mijn ouders en broer vonden dat vroeger al niet leuk, wanneer we in de auto zaten en ik actief op de achterbank mee aan het zingen was met 'ABBA' of 'Kinderen voor Kinderen'. Jahaa, ik had toen al zo'n goede muzieksmaak. Maar goed. Het werd mij dus verboden mee te zingen. En dat lukte dus niet. Ik probeerde het heusch wel, heel rustig blijven zitten en alleen maar luisteren, maar ik kon het gewoonweg niet. Onmogelijke opgave. Dus toen heb ik mijn talent ontdekt; namelijk gewoon een beetje rustig meewiegen op het ritme en gewoon luidkeels meezingen, maar dan zonder geluid. Ik gelukkig en de mensen om mij heen ook. Zoiets noem ik nou een gulden middenweg.
En aangezien ik nu dus enorm geoefend ben in het compleet synchroon bewegen van mijn lippen met tekst, zonder dat er geluid uit komt, lijkt mij dat ik dan ook vast mijn lippen compleet synchroon kan bewegen en er een andere taal uit laat komen. Gewoon een kwestie van nog een beetje oefenen. Wat ik nu dus naar hartelust kan op het werk. Alleen de mensen hier moeten er nog een beetje aan wennen geloof ik, aan die stille karaoke... Ik word nu eigenlijk vooral nog heel vreemd aangekeken wanneer ze mijn mond continu zien bewegen, maar er niets uit komt...
Het is hier zo stil dat u vast denkt dat Virginie en ik dood zijn. Nou, ehm. Dat zijn wij niet. Maar wij waren het wel bijna na het belachelijk hilarische housewarmingsfeest bij Cyriel afgelopen vrijdag. U moet weten, Cyriel is onlangs verhuisd naar een fijn vinexdurp buiten Nijmegen en zijn nieuwe huis annex kantoor moest gehuiswarmd worden. En tja, wat zou een feest zijn zonder de aanwezigheid van Rosalie en Virginie? Juustem. Een saaie boel. Een dooie bedoening. Een soort van koffietafel na een begrafenis. Dus Virg en ik waren er. En hoe. Op de fiets, jaja.
'Kom op, Roos,' zei Virginie tegen mij, 'Niet lui zijn, zo ver is het helemaal niet. Lekker een eindje fietsen, meiske!'
'Mhuhuhuh,' murmelde ik, terwijl ik nog wat tegenwerpingen als 'ver', 'moe', 'jij hebt toch een auto?!' en 'stomme Cyriel' de ruimte in probeerde te slingeren.
Maar Virginie was onverbiddelijk. Soms is mijn zuster een stoot in mijn doorgang, moet u weten. Bah bah.
Dus stapte ik op mijn krakkemikkige fietsje en aan de zijde van Virginie fietse ik naar het vinexdurp.
'Ugheughe,' kermde ik.
Virginie negeerde mij stelselmatig. Dat deed zij goed. Begrijp mij niet verkeerd, ik ken mezelf maar al te goed. Ik ben een watje pur sang, hoor.
Gelukkig was het feestje dat Cyriel en J. gooiden een goed feestje. Je moet er immers niet aan denken om naar het vinexdurp te fietsen en dan bij een suffe partij aan te belanden. Om een uur of elf danste de menigte al op Cyriels dakterras en in zijn kantoor. Ook de gloednieuwe en briljante biljarttafel was behoorlijk populair.
'Mooie paarse muur, man,' bewonderden Virginie en ik ??n van Cyriels muren.
'Mooie stoelen, man!,' gilde ik bij het zien van Cyriels limegroene eetkamerstoelen met barok patroontje, 'Als ik die gezien had, had ik zo ook direct gekocht.'
'Ja, mooi h??' Cyriel glunderde zoals een trotse grootgrondbezitter hoort te glunderen, natuurlijk.
Waarna we ons weer in de richting het kantoor begaven om ons over te geven aan Gerard Joling en Tatjana. The best of '92 blijft toch echt een briljant goede cd. Het geheel deed mij denken aan briljante koorfeesten in dubieuze donkere kroegen met rustieke inrichtingen, alwaar ik met DieVanNederlands de dansvloer onveilig maakte, ergens in het begin van dit decennium.
Op de terugweg haalde ik net na de Waalbrug mijn gelijk.
'Virginie,' piepte ik, 'Volgens mij is mijn band een beetje lek.'
'Merde!' zei Virginie.
En dus moesten we lopen. All the way to fokking Nijmegen.
Ik op mijn nieuwe paarse lakschoentjes. En Virginie ernaast, voor straf.
Ha ha.
Dat is wat ik ben vandaag; een nietjesverwijderaar. Ja, nou, eigenlijk moet ik uit een heleboel oude dossiers de belangrijke papieren filteren die bewaard moeten blijven en de rest bij het vertrouwelijke oud papier gooien. Maar in al die oude dossiers, zitten eigenlijk niet zo veel blaadjes die bewaard moeten worden. Ter illustratie; ik heb al een stapel oud papier van een halve meter hoog, en maar liefst 5 blaadjes die bewaard moeten worden...
Dus eigenlijk ben ik gewoon oud papier aan het verzamelen. Stapels oud papier uit oude dossiers. Stapels papier waar een heleboel, echt een heleboel nietjes in zitten. En die haal ik er dus allemaal uit. Met zo'n klein tangetje en mijn nagels. Ik zou natuurlijk, net als de rest van de wereld, al die nietjes gewoon in het oud papier kunnen laten zitten, maar om de een of andere mij onverklaarbare reden, kan ik dat dus niet over mijn hart verkrijgen. Een soort van 'als je recycled, moet je het ook goed doen'-idee.
Nu alleen maar hopen dat mijn nagels niet op zijn voordat alle nietjes verwijderd zijn...
Zaterdagmiddag stond ik in de slaapkamer van mijn ouders.
Mijn vader staarde quasi bezorgd naar de berg schoenen aan het voeteneinde van zijn bed.
'Uh T.,' zei hij tegen mijn moeder, 'Je hebt echt te veel schoenen!'
Mijn moeder keek om het hoekje van de slaapkamer en trok vorsend een wenbrauw op.
'Pardon?' zei ze.
Mijn vader keek mij aan met een blik waaruit sprak dat hij op medeleven van mijn kant hoopte.
'Pardon?' zei ik ook.
'Ik heb te veel schoenen?' echode mijn moeder.
En samen staarden we naar mijn vaders schoeisel aan het voeteneinde van het bed.
'Pap, hoeveel paar schoenen heb jij eigenlijk?' wilde ik weten.
'Uhm, ??n, twee, drie, vier, vijf, zes,' zei mijn vader en hij opende de kledingkast.
'Zeven, acht, negen, tien,' zeiden mijn moeder en ik, terwijl we naast hem kwamen staan en in de kledingkast keken.
'Binnen staan ook nog twee paar,' zei mijn vader, 'Da's elf en twaalf.'
We liepen naar de schoenenkast in het halletje.
'Dertien, veertien, vijftien,' zeiden wij, terwijl we over het randje van het rekje loerden.
'Zo,' zeiden mijn moeder en ik, terwijl we onze armen over elkaar sloegen, 'Vijftien paar, nou nou.'
'Uhm,' zei mijn vader, terwijl hij schaapachtig grinnikte.
Ik weet niet hoe u denkt over de verhouding van het aantal dames- en herenschoenen binnen een gemiddeld huishouden. Maar ik vind dat een vrouw best twee keer zoveel paar schoenen mag hebben als een man. Dus. Moeder, eet je hart uit.
Weet u waarom zo'n liegebeest-maand zo'n goed idee is? Het stelt ons in de gelegenheid om ook onze genante verhalen te vertellen; we kunnen later immers toch alles ontkennen en zeggen dat het in het kader van de liegebeestmaand verzonnen werd en dat het dus natuuuuurlijk niet, nee echt niet waar gebeurd is...
Mijn verhaal dat dus echt niet gebeurd is, heeft te maken met de afwas. Ik heb u vast al eens eerder verteld dat ik de afwas meestal zingend en dansend sta te doen. Afwassen is namelijk helemaal niet erg. Gewoon de radio erbij aan zetten met foute mee-bulder liedjes en los geht's. Er is toch geen kip die me kan zien of horen, dus hoe stom mijn dansje ook is of hoe fout het liedje dat ik mee-bler, er is niemand die het weet. Mijn afwasritueel is mijn geheimpje. Of eigenlijk, het was mijn geheimpje.
U moet namelijk weten dat ik nieuwe afwasborstels heb. Echt de meest geweldige afwasborstels die er bestaan, waardoor het afwassen een nog groter feestje is geworden. Dus terwijl ik het bestek in het hete water laat glijden en er op dat moment een heel fout maar geweldig bulder- en dansbaar nummer op de radio voorbij komt, ga ik even helemaal op in mijn ritueeltje; het bestek moet even in het water blijven wachten, terwijl ik de uber-geweldige borstel als microfoon vasthoud en vrolijk dansend en zingend het hele nummer afmaak.
Wat ik echter in mijn enthousiasme was vergeten, was dat ik, bij hoge uitzondering wegens de warmte, mijn keukendeur open had gezet. Mijn keukendeur, die aansluit op de gang. De gang die aansluit op de centrale ingang van de flat. De gang die precies ter hoogte van mijn keukendeur met een mooi groot raam uitkijkt op die centrale ingang. U snapt nu misschien waarom die keukendeur dus nooit openstaat. Voortaan dus ook niet meer bij tropische temperaturen. Want 1 keer een afwas-optreden geven voor de huismeester, zijn hulpje 'de sigaar' en enkele flatgenoten die zich allemaal in die centrale hal voor het raam hadden verzameld, vond ik meer dan genoeg. Hoe hip mijn afwasborstel/microfoon ook is...
Virginie en ik hebben een plan, mensen! Op een goede morgen werd mijn zuster namelijk wakker en dacht: 'Potdomme, wat als ik nou eens een woonst ga betrekken samen met mijn waarde zuster Rosalie?'
En dus lanceerde Virginie het plan in mijn bijzijn.
'Goh,' zei ik, 'Wat een uitermate briljant plan, waarde zuster.'
'Stel je voor. Geen studentenwoningen meer,' zei Virginie en ze keek wijs.
'En een echte woonkamer,' oreerde ik.
'En een grotere keuken!' zei Virginie verlekkerd.
En samen hieven wij een jodelgezang aan bij de gedachte aan onze fijne, toekomstige woonst.
Samen staarden we wat naar de webzijde van de woningstichting.
'Hee,' merkte ik op, 'In Arnhem schrijven zich significant minder mensen in voor een woonst dan in Nijmegen.'
De pro-Nijmoburger onder u denkt nu vast: 'Nou, dat vind ik niet zo gek!', maar ik zal u eens wat vertellen: Nijmegen is ook geen Parijs, hoor. Bij lange na niet, zelfs.
Virginie en ik wisselden daarom een veelbetekenende blik.
'Het maakt mij echt geen ene donder uit om in Arnhem te wonen, eigenlijk,' zei ik.
'Nee, mij ook niet,' Virginie schudde haar hoofd.
Weet u, het is eigenlijk helemaal niet zo'n wild plan als het lijkt. Het werd geboren in een minuut tijd en Virginie en Rosalie zagen dat het goed was. Ik checkte het nog even bij mijn moeder, om te kijken of ik niet helemaal aan een delirium en de bijkomende waanidee?n leed.
'Ben je gek? Puik plan,' sprak mijn lieve mama wijs.
Wordt vervolgd dus.
Ik stapte vanochtend in de trein. Zo'n fijne Duitse trein, misschien kent u ze wel: totaal onhandig en ineffici?nt ingericht, maar wel gordijntjes voor de ramen, godallemachtig. Dan is er echt iets mis met de prioritering van een spoorwegbedrijf hoor, als ze gordijntjes voor de ramen hebben. Onwijs smalle gangetjes in die trein, maar wel gordijntjes. Woehoe.
Vlak voor Driebergen-Zeist stond ik op, vouwde mijn krantje bij elkaar en pakte mijn boeltje op. In het nauwe gangetje stond ik netjes in een rijtje te wachten tot de deur openging en alle blije mensen die in het fijne Zeist en omstreken werken uit konden stappen. Maar er gebeurde echt bijster weinig. Ik ging op mijn tenen staan en zag een mannetje aan de deur frunniken.
'Ik weet niet, hoor,' zei iemand anders, 'Maar misschien moeten we even een andere deur gaan proberen, want deze gaat niet meer open vandaag.'
Het mannetje frunnikte nog wat door en er ontstond enige commotie, want ja. Ga maar na. Nauwe gangetjes. En een hardnekkig frunnikend mannetje dat de doorgang naar een andere deur blokkeerde. En de andere deur was nogal een eindje de andere kant op. En wat doe je dan als je middenin een besluiteloze rij staat? Ik wipte dus maar van het ene been op het andere en hoera, de rij kwam in beweging. Snel haastte ik me langs een beteuterd mannetje naar de volgende wagon. Dacht ik dus. Ja ja. Tot een vastbesloten fluitsignaal mijn snode plannetje en dat van enkele medereizigers dwarsboomde.
Het was echt zooooo leuk op Utrecht Centraal vanochtend.
Tsjonge.
Morgen weer, hoor.
Weet u wat ik nou eigenlijk al hoop sinds ik een rijbewijs heb? Dat ik een keertje aangehouden wordt. Gewoon, voor een routine-controle. Mijn rijbewijs laten zien, kentekenbewijs, blaastestje doen. Dat soort dingen. Die dan natuulijk allemaal in orde zijn, daarom wil ik ook die controle. Zodat ik niet altijd voor niets er netjes op let inclusief rijbewijs, kentekenbewijs en alcoholvrij achter het stuur te zitten. Maar helaas. Als braaf uitziende vrouw met een rustige rijstijl, mag ik altijd overal gewoon doorrijden van de heren agenten.
Tot gister dus. Terwijl ik op een Duits vliegveld naar de parkeerplaatsen rijd, komt er ineens een Duitse politiewagen mij tegemoet. Op zich niet zo heel vreemd, tegemoetkomend verkeer. Alleen wisselde de agent van strook en kwam dus met zwaailicht en al op mijn rijstrook me tegemoet, ondertussen hevig naar rechts gebarend. Niet precies wetende wat ik naar rechts toe moest (moet ik stoppen? moet ik een weg naar rechts inslaan? Echt, zijn naar rechts-gebaar was behoorlijk multi-interpretabel), besloot ik maar gewoon te stoppen en mijn raampje open te draaien. Meneer Polizei komt intussen langszij rijden en roept in het voorbijgaan, nog steeds hevig gebarend: "Rechts dr?ber. Rechts dr?ber, da kommt etwas sehr grosses." En ja hoor, wanneer ik weer weg wil rijden, komt er inderdaad een enorm gevaarte de hoek om, met nog twee politiewagens met zwaailicht erbij.
Terwijl ik dus braaf 'rechts dr?ber' op de stoep ga staan en het enorme, echt het immens enorme transportgevaarte laat passeren, bedenk ik een beetje treurig dat het even leek alsof ik mijn controle zou krijgen, maar helaas...
Hi! This website runs on PivotX, the coolest free and open tool to power your blog and website. To change this text, edit 'About PivotX', under 'Pages' in the PivotX backend.
