Al weken lang had ik de datum van 25 september in mijn agenda staan. Ja ja, 25 september zou de dag zijn waarop ik ein-de-lijk een iPod zou gaan kopen. Ik wil al een iPod sinds 2004, maar ja... de liquide middelen, h?? Maar goed, ik had al ergens in 2000 met mezelf afgesproken dat als mijn eerste echte salaris zou binnenkomen dat ik dan een decadente kloemel* voor mezelf zou mogen kopen. Een een decadente kloemel it was: vanmiddag ging ik op jacht naar een 80 GB iPod. Want ik heb dus te veel muziek voor die kleine kloemels van een paar GB. Typisch Westerse decadentie, ahem.
Een beetje bibberend stapte ik de Applewinkel binnen. Want Apple is hip en Rosalie die is niet hip. Rosalie is vooral nogal raar, daar kunt u geen pijl op trekken, op Rosalie.
'Heeeeeeej,' deed ik een krampachtige poging om op een jonge en urbane wijze een van de Applenerds te begroeten, 'Hebben jullie ook iPods van 80 GB?'
'Eeeeh,' zei de Applenerd, 'Die van 80 GB hebben we niet meer.'
'Oh,' zei ik, 'En hebben jullie er dan een van 120, of zo?'
De Applenerd staarde mij verdwaasd aan. Okee. Shoot me. En dan maak ik me druk dat Apple te hip voor mij is. Uhuh. Ik ben gewoon het nieuwe hip, neem dat gerust van mij aan.
'Ik ga wel even boven kijken,' zei de Applenerd en hij sprintte de trap op.
Ja, stel je voor. Dat je twee minuten met mij moet praten, amaai.
De Applenerd kwam terug met een zwarte 80 GB iPod. Dacht ie.
'We hadden er nog ??n,' zei hij.
'Ja maar, ja maar,' zei ik, 'Dies zwart, man!'
De Applenerd dook in elkaar. Ik kreeg medelijden.
'Ach joh,' zei ik goedmoedig, 'Dan koop ik wel een zwarte.'
Want zo ben ik dan ook wel weer.
Toen zag ik dat er 160 GB op het doosje stond.
'Eij,' zei ik, 'Probeer je me nou een 160 GB aan te smeren?'
De Applenerd dook nog verder weg onder de toonbank. Ik word nog eens een echte, assertieve Hollander, ja ja.
Onverrichter zake verliet ik dus de Applewinkel. Een iPod van 160 GB vond ik toch wat te prijzig en aangezien de harde schijf van mijn computer slechts 80 GB bedraagt, ook redelijk onzinnig.
Dus sleepte ik mij naar de Dixons. De Dixons die zich, godbetert, in de V&D bevond. Daar ben ik dus echt wel te hip voor, hoor. Voor de V&D.
'Hallo Dixonsmannetje,' zei ik, 'Heb jij misschien nog 120 GB iPods liggen? Die wil ik namelijk kopen.'
Waarop het Dixonsmannetje mij zwijgend aanstaarde. Het is wat met die iPodverkopers, hoor. Als je een slechte dag hebt, dan moet je eens met zo'n iPodverkoper gaan praten, dan voel je je meteen weer helemaal jofel.
Maar goed, ik kocht dus een 120 GB iPod en sprintte met de snelheid van het licht naar huis.
Eenmaal thuis zwengelde ik mijn iTunes aan en sloot de iPod aan. Toen moest ik de iPod een naam geven.
'Fritsje,' zei ik plechtig, 'Jij bent een Fritsje, ja ja.'
Ik zei u toch al dat ik raar ben? Nou dan.
Na een klein half uurtje stond mijn hele iTunesmeuk op mijn nieuwe iPod en vond ik het tijd worden om echt eens naar een liedje te gaan luisteren.
'Frank op Fritsje!' besloot ik en ik zocht een Frank Sinatra afspeellijst op.
Vrolijk hupsend en flupsend tapdanste ik door mijn kamer.
U had het moeten zien.
Tot die kloemel opeens aan het begin van 'My Funny Valentine' bleef hangen. Het door mij zorgvuldig aan het album toegevoegde plaatje van Frank staarde mij aan en ontzet staarde ik terug. Direct daarop brak er een feest der eloquentie los in mijn woonst:
'Kutkutkutkutkutkutkutkutkutkutkut!' piepte ik.
'Neeeeeeeeeeee!' kreunde ik, 'Scheisse! Merde! Shit!'
'Godverdomme!' zei ik pissig.
'Heb ik ook eindelijk es een iPod. Na een vier jaar lange iPodloze horrorperiode, teringzooi! Heb ik 'm binnen een half uur gesloopt. Het is toch werkelijk niet te geloven! Tweehonderd pieterballen volledig naar de klote!'
Ik staarde naar buiten en zuchtte.
'Ich gaon janken,' besloot ik mijn tirade met een trillende lipje, maar ik deed het niet.
Want janken om een apparaat? Neen. Dat gaat zelfs mij te ver.
In plaats van mezelf in een tranendal te storten, dook ik op het net en vond daar bij mijn vrienden van Youtube een filmpje over hoe je een tegendraadse iPod kan resetten. Wat ik vervolgens met succes deed.
'Stond dat niet in de handleiding op de Applesite dan?' hoor ik u denken.
Ja tuurlijk stond dat daar. Maar ik ben een visueel ingesteld vrouwmensch, zeker als het op apparaten aankomt.
Nu durf ik Fritsje de tegendraadse iPod niet meer zo goed aan te raken.
Ik denk dat ie Fritsje geen leuke naam vindt en mij daarom kwelt.
Dus riep ik al es voorzichtig 'Samuel' naar mijn Fritsje.
En 'Antoinette-Sophie'.
Maar vooralsnog negeert Fritsje mij straal...
*Limburgs voor 'prul'.
Soms loop je precies op het juiste moment langs het kopieerapparaat, om zo het mooiste gesprek van de dag op te vangen:
"Maar wat doet u eigenlijk hier, als ik vragen mag? Moet u hier naar een vergadering of zoiets?"
"Oh nee, ik moet een hartaanval krijgen, maar ik ben te vroeg."
En ineens snap je ook waarom die enorme make-up koffer met nepbloed op de w.c. staat...
Ik zou vanavond natuurlijk kunnen loggen over mijn Gooische vrouwenrok, ja ja. Drie collega's barstten vandaag namelijk in spontaan gejubel uit toen ze mijn nog betrekkelijk nieuwe kledingstuk zagen. 'Is dat dezelfde rok als gisteren in Gooische vrouwen?' kirden ze. Ik had natuurlijk kunnen zeggen: 'Gooische vrouwen? Denk je dat
ik daar naar kijk?' maar dat deed ik natuurlijk niet, want daar ben ik veel te ouderwets en Limburgs beleefd voor. En dus ging ik thuis even op de site van RTL kijken, want ik wilde ook wel eens zo'n Linda de Mol in mijn rok zien. Maar denkt u nou dat ik wat te zien kreeg van de Gooische vrouwen? Snotverdikke, het fillemke weigerde gewoon dienst! Schade. Daar had ik anders mooi over kunnen schrijven, maar ja. Dus niet, h??
Ik zou vanavond natuurlijk kunnen loggen over twee universitair docenten die zaten te praten in de trein. Van eentje had ik ooit op een blauwe maandag les gehad, maar die herkende mij echt totaal niet. Ik bedoel, ik word ook al oud, dik, grijs en rimpelig en zo. Dus ik begrijp dat wel, kein Problem. Maar goed, ik ging dus proberen te horen waar ze het over hadden, want zo ben ik dan ook wel weer. Af en toe viel er een naam die ik kende, maar de twee universitair docenten spraken heel beschaafd en zacht, dus het merendeel van de tijd verstond ik er geen bal van. Wat op zich goed is, want hard pratende mensen in de trein zijn echte oelewappers. Maar toch. Jammer. Daar had ik anders mooi over kunnen schrijven, maar ja. Dus niet, h??
Ik zou vanavond natuurlijk kunnen loggen over het feit dat ik me bij thuiskomst best wel es een delirium zou willen zuipen. Gewoon voor de gein. Omdat er nog maar weinig deliria in mijn leven voorkomen. Maar neen, ik ben tegenwoordig een verantwoordelijk mensch. Dat heeft even geduurd, maar dan heb je ook wat. Er heeft zich namelijk een curieus soort studiefanatisme van mijn meester gemaakt, on-waar-schijn-lijk. Ik ben helemaal onder de indruk van mezelf. Ik ga dus dadelijk es lekker verder met het lezen van mijn artikel over de receptie van het werk van Virginia Woolf in Nederlandse kranten en tijdschriften tijdens het interbellum. En ik vind het nog leuk ook, godbetert. Geen cr?me de cassis voor mij dus. Dommage. Daar had ik anders mooi over kunnen schrijven, maar ja. Dus niet, h
U had
er moeite mee, zoveel is duidelijk. Ik kan u in ieder geval op een paar fronten al gerust stellen. Ten eerste hoeft u zich niet lang meer af te vragen wat het was, het volledige plaatje komt immers hier te staan. Ten tweede is er niks mis met uw ruimtelijk inzicht. Er is namelijk niks in te zien, althans, niet bedoeld door de maker. Geen vaas vs. twee gezichten, of een chique dame vs. een ouwe heks, nee, het zijn echt alleen maar streepjes. Maar eerlijk is eerlijk, als ik niet had geweten wat het was, zou ik waarschijnlijk ook denken dat de maker hiervan een streepje los had zitten.
En misschien is dat ook wel zo. Want wist u dat uw telefoon zo veel verschillende kiestonen kon laten horen? Ik wist niet eens dat we er zoveel nodig hadden. Want dit gaat dus alleen over de kiestonen he, niet over het geluid -sorry-, de vele mogelijke geluiden die de telefoon kan maken wanneer hij overgaat. Oh nee, daar hebben we nog een andere pagina voor met van die prachtige streepjes...
Een deel van me wil nou eigenlijk een soort van queeste beginnen, om te proberen alle kiestonen een keer te horen te krijgen. Maar dat doe ik niet. Natuurlijk doe ik dat niet. Ik ben verstandig. Ik ben volwassen. Ik heb op mijn werk veel betere en belangrijkere dingen te doen dan spelen met de kiestonen van mijn telefoon. Dus ik begin er niet aan. Nee, nee...
Alleen die waarschuwingstoon voor de duurdere route, die moet ik toch een keer te horen krijgen. Al is het alleen maar om erachter te komen wat er precies bedoeld wordt met een 'duurdere route'...
Mocht ik de rest van de week dus slecht bereikbaar zijn op mijn werkplek, dan weet u waarom.
U heeft hem vorig jaar vast gelezen en zo niet moet u het alsnog maar eens even lezen:
mijn verslag van prinsjesdag 2007. Een knap staaltje royaltie-verslaggeving, wat ik u brom. Zo zie je het maar zelden. En daarom dacht ik: 'Wat het hekje! Misschien moeten we er maar een traditie van maken.' Ik weet namelijk nogal veel van royalties, moet u weten. Royalties zijn mijn grote specialiteit. Eigenlijk wil ik de hele dag wel over royalties schrijven. En daar vet veel geld mee verdienen. En daarom het volgende:
Afgelopen weekend werd ik gebeld.
'Goedemiddag, spreek ik met Rosalie?' klonk het met een ietwat apart accent door de telefoon.
'Ja, met wie spreek ik?'
'Ehm ja...' klonk het aan de andere kant, 'Jij kent mij als
de vrouw die denkt dat het carnaval is.'
Ik was even stil.
'Godjandosie,' zei ik, 'U meent het. Wat leuk dat u belt!'
En dat meende ik, want de vrouw die denkt dat het carnaval is, is ??n van mijn favoriete royalties. Die doet dingen voor laaggeletterden en voor de Europese Culturele Stichting en zo. Als ik een royaltie was, dan deed ik daar ook aan. En aan kleding van Valentino en Oscar de la Renta. En aan een huis in Zwitserland. En in Parijs. En in Berlijn. En als het volk zou gaan morren, dan zou ik zeggen: 'Volk, zwijg!' Maar ik ben geen royaltie, dus. En dat is me toch godsgruwelijk jammer, echt. Ik zou namelijk een verdammt goeie royaltie zijn.
Maar ennieweejs, terug naar de vrouw die denkt dat het carnaval is.
'Ik wil even met je praten, Rosalie,' zei de vrouw die denkt dat het carnaval is.
Ik dacht: 'Nu komt het, ze gaat vragen of ik ook een royaltie wil worden. Of haar hulpje, of zo.'
'Wil jij mij niet meer 'de vrouw die denkt dat het carnaval is' noemen,' klonk de stem van de vrouw die denkt dat het carnaval is zorgelijk aan de andere kant van de lijn, 'Vorig jaar is er namelijk een paleisrevolutie uitgebroken nadat
mijn schoonzus je stukje had gelezen. Ze heeft me ontzettend zitten uitlachen, het onmens. Bah, ik ben er nog naar van. En toen begon die nare Argentijnse ook nog eens. Nou ik zeg het je, de honden lustten er geen brood van!'
'Oh nee!' zei ik verschrikt, 'Dat was helegaar mijn bedoeling niet!'
'Dat begrijp ik,' zei de vrouw die denkt dat het carnaval is, 'Zo'n aardig meisje als jij. Jouw schrijfstijl is gewoon net zo excentriek als mijn kledingkeuzes. Ik begrijp jou wel, Rosalie. Maar zou je er dit jaar rekening mee willen houden?'
'Maar natuureluurlijk,' zei ik gevleid, 'Hoe zal ik u dit jaar noemen, dan?'
'De vrouw die goed werk doet,' zei de vrouw die denkt dat het carnaval is.
'Okee, dat lijkt me schappelijk,' knikte ik.
En dus. Zag ik vandaag hoe
de man van de vrouw die goed werk doet echt schijtchagerijnig naast zijn vrouw in het zwarte koetsje zat.
'Ma ch?rie,' zei de man flemend tegen de vrouw die goed werk doet, 'Ik wil me er natuurlijk niet mee bemoeien, maar ik denk dat met deze kledij iedereen denkt dat jij weer denkt dat het carnaval is. Als je begrijpt wat ik bedoel...'
'Ach, tais-toi!' zei de vrouw die goed werk doet, 'Wat weet jij nou van haute couture, sneuzelke? Houd je mond en wuif. Wuif!'
De vrouw die goed werk doet en de man van de vrouw die goed werk doet wonen in Brussel, moet u weten. Daardoor zijn er hier en daar Franse woorden in hun Nederlands geslopen. Hoe het Limburgse sneuzelke daar terecht komt, daar kan ik alleen maar naar gissen.
En dus wuifden de man en de vrouw. En de mensen langs de kant lachten. Waarom de mensen lachten, d?t had de vrouw die goed werk doet nog niet zo helemaal door op dat moment.
'Kijk, al die brave mensen,' zei de vrouw vol medeleven, 'Welk een vrolijkheid in deze economisch barre tijden.'
Toen het zwarte koetsje aankwam bij de ridderzaal, stapte de vrouw uit en al snel werd ze gevolgd door de mensen in het gouden koetsje, waar onze heldin tot haar verdriet nooit in mag zitten, alleen soms stiekem in het schuurtje waar de royalties het gouden koetsje bewaren. 's Avonds als het donker is en als niemand kijkt en de wacht bij het schuurtje in slaap is gevallen, zeg maar. Uit het gouden koetsje stapten
de vrouw met de tent en de UFO (redelijk tentloos deze keer),
de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen en
de man die erg van operettepakjes houdt. Afijn, u kent ze vast nog wel. Groepsgewijs betrad het bonte gezelschap de zaal. De vrouw met de tent en de UFO nam plaats op haar troon en haar familieleden op de eerste rij. Toen kon het grote briefjes doorgeven beginnen. Want dat doen royalties onder de troonrede, moet u weten. Briefjes met geheime boodschappen doorgeven. U merkt daar niks van, maar daar zijn zij dan ook royalties voor. Die kunnen dingen die u niet kunt. Ik merk dat soort dingen dan weer wel, maar ik ben dan ook hartstikke gespecialiseerd in royalties. U niet.
Al na een historisch record van drie minuten kreeg de vrouw die goed werk doet een briefje overhandigd van de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen. Nog nooit was een royaltie sneller begonnen met het doorgeven van briefjes tijdens de troonrede.
'Tien!' stond er op het briefje, 'Denk jij nu weer dat iet carnaval ies? Dat is echt een beetje dom.'
De vrouw die goed werk doet draaide met haar ogen en schreef een venijnig antwoord onder dit enigszins vileine bericht van haar schoonzuster: 'En denk jij nou nog steeds dat je elke i in de Nederlandse taal als een ie moet schrijven? Jij laaggeletterde!'
Waarop de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen na het lezen van de boodschap de vrouw die goed werk doet een dodelijke blik zond.
'Moehahaha,' zei de vrouw die goed werk doet.
Maar dat dan weer zo stil en bescheiden, dat u dat niet gemerkt heeft.
Wat zijn ze toch goed, die royalties.
Naschrift en verklarende foto
Maar weet u wat? De vrouw die goed werk doet heet volgend jaar gewoon weer de vrouw die denkt dat het carnaval is, hoor. Moet ze maar niet zo'n raar pakje aantrekken en een gescheurde pleerol op haar hoofd zetten.
Tijdens het opruimen van de spullen die een vorige bureau-eigenaar heeft achtergelaten, kan men nog best hilarische dingen tegenkomen.
Zo mag u mij eens proberen te vertellen, waar ik het onderstaande prachtige plaatje tegen kwam. Echt, ik heb me nooit gerealiseerd dat je zo diepgaand op dat onderwerp in kon gaan...
Met gemak zou ik een hele serie kunnen schrijven over dingen waar ik me helemaal kapot aan zit te ergeren als ik met Microsoft Word werk. Echt, soms lijkt het alsof Word een eigen leven leidt. Dan zeg ik: 'Eij, doe dit!' en dan doet Word vanalles, behalve 'dit', zeg maar. Zo moet ik op mijn werk wel eens een nieuwsbrief opmaken in Word en dat resulteert er meestal in dat als ik de nieuwsbrief bijna helemaal af heb, er toch nog ergens iets helemaal verkeerd gaat. En dan wil ik weer de computer uit het raam gooien en dergelijke, het is werkelijk godgeklaagd. Control Z is dan echt mijn beste vriend, hoor.
Maar het meest irritant vind ik het groene kringeltje. Man man man, wat vind ik dat groene kringeltje uitermate vervelend. Het groene kringeltje geeft namelijk suggesties en sorry hoor, maar suggesties daar heb ik echt geen behoefte aan. Neem dit bijvoorbeeld:
Ja, potjandosie. Natuurlijk is dat schrijftaal! Achterlijk kringeltje! Wat denk je dan dat ik aan het doen ben? Aan het praten? En sinds wanneer doen we dat via een toetsenbord en een schermpje? Flikker toch een eind op, man.
1) Zet de printer verder van uw werknemers vandaan.
2) Zet de kleurenprinter/scanner nog verder van uw werknemers vandaan, indien mogelijk in tegengestelde richting van de 'gewone' printer.
3) Verhuis uw werknemers van de begane grond naar de eerste verdieping.
4) Zorg dat er geen lift naar de eerste verdieping is, zodat punt 3 ook daadwerkelijk werkt.
5) Verdeel uw werknemers in kleinere groepjes over meerdere kamers; nu kunnen ze niet meer communiceren door van het ene uiteinde naar het andere uiteinde te 'praten', maar moeten ze naar de andere kamer lopen.
6) Zorg dat door langdurige en luidruchtige boorwerkzaamheden het gebruik van de telefoon bijna onmogelijk is, zodat punt 5 ook daadwerkelijk werkt.
Echt mensen, nog even en ik heb op mijn werk al genoeg training gehad om volgend jaar de Vierdaagse mee te lopen
Het academisch jaar is nog geen anderhalve week oud en Rosalie heeft de eerste zenuwinzinking alweer achter de rug (zie het vorige verhaaltje). Vandaag, net na de middag bereikte de zenuwinzinking zijn dieptepunt, want ondanks dat ik het boek toch in de wacht had weten te slepen was het me niet gelukt het hele gedoetje ?n grondig te analyseren ?n er 1000 zinnige woorden over te typen. Kijk, ik schrijf heel makkelijk. De gemiddelde duur van het typen van een stukje hier bedraagt ongeveer 15 tot 20 minuten, schat ik. Maar om de een of andere vage reden lukt me dat met wetenschappelijke teksten niet. Het schrijven van wetenschappelijke teksten is voor mij een echte 'struggle for life'. Heul raar. Echt. Terwijl wetenschap toch eigenlijk ook verzinsels zijn. Met voetnoten. Soort van dan, h??
Dus vanmiddag gooide ik om 10 minuten over 12 mijn handen in de lucht en riep heel hard: 'Fuck it!'
Ik had 788 woorden getypt, geen enkele wetenschappelijke verwijzing klopte en mijn college zou om 12 uur 45 beginnen. Dus ik gooide mijn boeltje in mijn tas en fietste pissig dat het een aard had naar de universiteit. Daar smeet ik mijzelf achter een tafeltje en staarde verongelijkt de ruimte in. Kijk, als ik iets doe dan moet het gewoon klaar en goed zijn. En als dat niet lukt dan ben ik kwaad. Het maakt niet uit dat ik dat hele essay in beginsel eigenlijk helemaal niet wilde schrijven. Het gaat mij erom dat als ik besluit om het te doen, ik het dan ook af wil hebben. Anders had ik me de moeite en de stress en het bellen naar 673 boekhandels door het hele land kunnen besparen.
Kijk, rationeel weet ik best wel dat ik die hele uni veel te serieus neem. Zeker wanneer een studiegenote me vertelt dat ze net op het toilet twee meiden doodserieus hoorde praten over de relatie tussen Britney Spears en haar moeder. Of wanneer ik in de computerruimte twee dames hoor praten over de zinnige vraag waar je in Nijmegen je het beste je nagels kunt laten doen. Veel te serieus, dat ben ik. Dan zit ik te stressen en om mij heen haalt oppervlakkigheid zijn of haar diploma. Doorkachelen en niet denken, d?t wordt mijn nieuwe devies voor het komende jaar. En als ik dan toch onverhoopt nog eens een zenuwinzinking krijg, dan denk ik dat het lied
'Oops, I did it again' wel een goede realiteitstjek is. Maar dan wel de versie onder het linkje, gnagna. Want Britney? Echnie!
Trauma's krijg ik ervan, van dat taarten bakken. Want denk maar niet dat er zo'n taart op mij stond te wachten toen ik zestien werd. Toen had ik nog niet bedacht, dat ik misschien wel eens best mooie taarten zou kunnen bakken. Misschien dat ik de schade dus maar komende verjaardag ga proberen in te halen. Want ach, een sweet 26 kan toch ook best? 't Is immers mijn feestje, lekker puh!
Vorige week woensdag las een willekeurige student een mail. Die mail ging zo:
'Hallo student, u heeft een boek nodig. Het is in de boekhandel verkrijgbaar.'
Dus dacht deze student: 'Mooi zo, dan haal ik dat boek volgende week op de eerstvolgende dag dat ik niet moet werken even op.'
Deze student werkt namelijk en wel op donderdag, vrijdag en maandag.
Deze gedachtegang bleek echter nogal onnozel van de student, want toen deze de eerstvolgende dinsdag bij de campusboekhandel stond was daar geen boek. En de twee exemplaren die de UB bezit, lagen op de kamertjes van haar medestudenten. Enige invoelendheid is ver te zoeken onder medestudenten, zo bleek maar weer. Zapgeneratie h?. Ikke ikke ikke en de rest kan stikken.
Dus toen dacht deze student: 'Peeuw!' en ze sprak woensdag haar ongerustheid uit tegen een van de docenten die het vak geeft.
'Ik kan wel kijken of oud-studenten het boek nog hebben en het misschien willen verkopen, hoe vind je die?' zei de docent.
'Jofel,' zei de student.
Maarja, de student werkte op donderdag en vrijdag en dus moest de student een slag om de arm houden: plan B.
'Hallo, spreek ik met boekhandel X. te U.?' piepte de student door de hoorn, terwijl zij tegelijkertijd nog twee persberichten schreef, een tekst redigeerde en een collega te woord stond, 'Heeft u boek Y. in huis?'
'Nee, maar ik kan het wel voor u bestellen.'
'Nee, doet u dat maar niet. Dat is niet handig. Ik woon in N. en ik moet het vandaag hebben. Ik werk in D. en toen dacht ik, nou omdat het toch koopavond is, kom ik het wel even oppikken in U. als u het heeft staan. Snapt u het nog?'
'Eeeeeh...'
Drie verwarrende gesprekken met boekhandels te U. verder ging de student over op plan C.
'Hallo, spreek ik met boekhandel X. te N.?' gilde de student in de hoorn, terwijl haar collega's van schrik de kamer uitholden, 'Ik heb in de wandelgangen opgevangen dat u vandaag boek Y. weer binnenkrijgt. Ik had zo bedacht dat als u dan een exemplaar weglegt, dat ik dan boek Y. morgen even om negen uur op kom halen. Ik moet wel werken, maar goed. Dan werk ik vandaag gewoon iets langer. Of morgen. Ik ben namelijk keiflexibel.'
'Nou, daar heb ik nog geen zicht op,' zei het vrouwtje van boekhandel X. te N., 'Belt u anders aan het einde van de middag even terug.'
'Is goed joh,' zei de student en voegde drie uur later daad bij woord.
'Oh nee mevrouw, ze komen maandag pas,' zei het vrouwtje van boekhandel X. te N., 'Is dat een probleem?'
'Ja,' zei de student bot, 'Dat is echt een immens probleem, potdomme. Schrapt u mijn bestelling maar, ik keer terug naar plan A.'
'Ik heb hier al een paar exemplaren liggen,' mailde de docent gaandeweg de dag, 'Kopen? Groet, uw persoonlijke marktplaats.'
'Hallo docent,' mailde de student naar de docent, 'Ik wil wel zo'n boekje kopen. Alleen nu is de vraag hoe lang jij morgen op de universiteit bent. Want kijk, ik moet morgen werken. Nou ga ik gewoon heueueul vroeg naar mijn werk (stel nou eens dat ik om kwart voor acht al in D. ben) dan kan ik wel eerder weg en ben ik net voor vijven op de universiteit. Gaat dat lukken? Ik hoor het wel. Groet, de student.'
Nu rest de vraag: hoe loopt dat af? Ik vermoed dat de student dadelijk een frietje gaat eten en dan sterft van de stress. Want zo gaat dat dan meestal met dit soort histori?n. Dan denk je eigenlijk: die student krijgt een standbeeld en zo. Of ze noemen een straat naar die student. Maar dat is dan niet zo. Neen. Volstrekt niet, zelfs. Die student valt gewoon om, ja ja.
Ik droom de laatste tijd toch rare dingen! Man man, de honden lusten er geen brood van. Neem nou afgelopen nacht. Toen ging ik trouwen. Laat het even goed op u inwerken. Rosalie. Ging. Trouwen. En Rosalie had het potdomme helemaal voor elkaar met een trouwmis in een prachtige roze barokkerk ergens in Tirol of zo. Tot zover had ik nog niet door dat ik in een droom zat, het was namelijk allemaal hartstikke logisch, vond mijn slapende ikje. Zo speelde de afwezigheid van een huwelijkskandidaat bijvoorbeeld geen enkele rol in deze bizarre droom, dat was erg interessant. Ik bezocht de kerk ter voorbereiding van mijn voorgenomen huwelijk en Virginie was bij mij. Ook helemaal logisch, want als ik ooit ga trouwen dan wordt Virginie mijn ceremoniemeester en taartenbakster, da's namelijk allemaal al eeuwig in kannen en kruiken. Maar goed, Virginie en ik dwaalden door de verlaten kerk. Het goud aan het hoofdaltaar blonk zo heftig dat ik mijn Chanel (!) zonnebril op moest zetten. Buiten lag de sneeuw in de zon te schitteren en ik sloeg mijn bontjas nog wat dichter om mij heen. Verongelijkt staarde ik naar het hoofdaltaar, waar ik een oude bekende zag.
'Ah nee,' zei ik, '
Het oog in de driehoek. Nou nou. Altijd maar weer dat oog.'
Ondertussen raakten een aantal cherubijntjes van de protserige, barokke tierlantijnen los en begonnen rond te vliegen. So far so good, slapende Rosalie vond het allemaal nog hartstikke normaal. Rondvliegende stukken steen in de vorm van engelen, ach ja. Bontjassen, Chanel zonnebrillen... slapende Rosalie was natuurlijk ook nog es hartstikke rijk. Oh, had ze dat nog nooit verteld? Nou, slapende Rosalie is altijd rijk. En flink. Dat u het even weet.
'Moet je horen, Roos,' zei Virginie opeens, 'Misschien moet je even van de
Nelsonmesse van Haydn afzien.'
'Wat?!' gilde ik, stante pede veranderend in een heusche bridezilla.
Kijk, dit was het moment waarop het tot me begon door te dringen dat ik aan het dromen was, ik zou namelijk nooit een 'Wat?!' van die toonaard naar Virginies hoofd slingeren.
'Nou ja,' zei mijn ceremoniemeester, 'Als je alle mensen die je voor koor en orkest gepland hebt ook daadwerkelijk wil laten zingen en spelen, dan zit er niemand meer in de kerk.'
'Hoezo dat dan?!'
'Zo ongeveer iedereen die jij kent, zingt of zit in dat orkest,' zei Virginie streng, 'Je hele familie bijvoorbeeld, wat moeten die nou in dat orkest? Hallo hee.'
Waarop ik boos door het gangpad naar de uitgang stampte, de kerkdeur open gooide en naar buiten rende, de sneeuw tegemoet. Achter mij aan vlogen drie vrolijke stenen cherubijntjes de vrijheid tegemoet, terwijl de Nelsonmesse van Haydn in volle glorie achter mij losbarstte. En het oog in de driehoek knipoogde, werkelijk waar. Bah, doodeng.
Even later zat ik rechtop in mijn bed en stelde vast dat ik weer eens een totaal debiel verhaal had samengesteld uit verschillende dingen die ik de afgelopen dagen gedacht, gezien en gelezen had. Het is allemaal vrij reconstrueerbaar voor mezelf, maar weet u wat? U mag het zeggen. Doet u es even lekker Traumdeutung. Dan ga ik even achteroverleunen en me helemaal kapot lachen om uw theorie?n.
|
|
