Obsceniteiten
Ooit heb ik HIER melding gemaakt van een wel heel bijzondere tuinkabouter. Een tuinkabouter, die toch wel als een soort vaststaand ijkpunt een rol in mijn leven speelde; wat er ook aan de hand was, die kabouter stond er altijd. In weer en wind, als het leven eventjes fantastisch was of juist verschrikkelijk leek: hij stond er. En iedere keer als ik er langs kwam dacht ik: 'Tja, dat kan natuurlijk ook altijd nog'. Wat toch wel een heel erg relativerende en gerustellende werking heeft, kan ik u zeggen.En zo ben ik dus een beetje op 'mijn' obscene tuinkabouter gaan vertrouwen. Gaan de dingen even niet zoals het moet, dan hoef ik alleen maar even aan de obscene tuinkabouter te denken en het lijkt allemaal meteen weer mee te vallen. Geweldig, nietwaar? Het beestje kan maar een functie hebben. U begrijpt dus wel, dat het een flinke schok was, toen ik gisteren langs de tuinkabouter reed en hij er niet meer stond! Hij is zomaar ineens verdwenen. En er hangt niet eens bordje met "Ben lunchen, terug in een uur" of iets dergelijks, wat toch wel het minste is wat 'ie had kunnen doen. Hoe dan ook, voorlopig (of misschien wel voor altijd) zal ik het dus zonder 'mijn' obscene tuinkabouter moeten doen.
Gelukkig is de obscene kunst nooit ver weg. De vervanger is dus al gevonden. Of eigenlijk vervangers, want het zijn er meer. En ze zijn nog veel groter ook! Terwijl de tuinkabouter inclusief zijn puntmuts niet boven de meter uitkwam, rijzen deze jongens metershoog de lucht in. En dat het jongens zijn, dat weet ik zeker ja. Ik zei toch dat het om obscene kunst ging:
Oh ja, bah. Wat een vies beeld…