Prinsjesdag
U heeft hem vorig jaar vast gelezen en zo niet moet u het alsnog maar eens even lezen: mijn verslag van prinsjesdag 2007. Een knap staaltje royaltie-verslaggeving, wat ik u brom. Zo zie je het maar zelden. En daarom dacht ik: 'Wat het hekje! Misschien moeten we er maar een traditie van maken.' Ik weet namelijk nogal veel van royalties, moet u weten. Royalties zijn mijn grote specialiteit. Eigenlijk wil ik de hele dag wel over royalties schrijven. En daar vet veel geld mee verdienen. En daarom het volgende:Afgelopen weekend werd ik gebeld.
'Goedemiddag, spreek ik met Rosalie?' klonk het met een ietwat apart accent door de telefoon.
'Ja, met wie spreek ik?'
'Ehm ja...' klonk het aan de andere kant, 'Jij kent mij als de vrouw die denkt dat het carnaval is.'
Ik was even stil.
'Godjandosie,' zei ik, 'U meent het. Wat leuk dat u belt!'
En dat meende ik, want de vrouw die denkt dat het carnaval is, is ??n van mijn favoriete royalties. Die doet dingen voor laaggeletterden en voor de Europese Culturele Stichting en zo. Als ik een royaltie was, dan deed ik daar ook aan. En aan kleding van Valentino en Oscar de la Renta. En aan een huis in Zwitserland. En in Parijs. En in Berlijn. En als het volk zou gaan morren, dan zou ik zeggen: 'Volk, zwijg!' Maar ik ben geen royaltie, dus. En dat is me toch godsgruwelijk jammer, echt. Ik zou namelijk een verdammt goeie royaltie zijn.
Maar ennieweejs, terug naar de vrouw die denkt dat het carnaval is.
'Ik wil even met je praten, Rosalie,' zei de vrouw die denkt dat het carnaval is.
Ik dacht: 'Nu komt het, ze gaat vragen of ik ook een royaltie wil worden. Of haar hulpje, of zo.'
'Wil jij mij niet meer 'de vrouw die denkt dat het carnaval is' noemen,' klonk de stem van de vrouw die denkt dat het carnaval is zorgelijk aan de andere kant van de lijn, 'Vorig jaar is er namelijk een paleisrevolutie uitgebroken nadat mijn schoonzus je stukje had gelezen. Ze heeft me ontzettend zitten uitlachen, het onmens. Bah, ik ben er nog naar van. En toen begon die nare Argentijnse ook nog eens. Nou ik zeg het je, de honden lustten er geen brood van!'
'Oh nee!' zei ik verschrikt, 'Dat was helegaar mijn bedoeling niet!'
'Dat begrijp ik,' zei de vrouw die denkt dat het carnaval is, 'Zo'n aardig meisje als jij. Jouw schrijfstijl is gewoon net zo excentriek als mijn kledingkeuzes. Ik begrijp jou wel, Rosalie. Maar zou je er dit jaar rekening mee willen houden?'
'Maar natuureluurlijk,' zei ik gevleid, 'Hoe zal ik u dit jaar noemen, dan?'
'De vrouw die goed werk doet,' zei de vrouw die denkt dat het carnaval is.
'Okee, dat lijkt me schappelijk,' knikte ik.
En dus. Zag ik vandaag hoe de man van de vrouw die goed werk doet echt schijtchagerijnig naast zijn vrouw in het zwarte koetsje zat.
'Ma ch?rie,' zei de man flemend tegen de vrouw die goed werk doet, 'Ik wil me er natuurlijk niet mee bemoeien, maar ik denk dat met deze kledij iedereen denkt dat jij weer denkt dat het carnaval is. Als je begrijpt wat ik bedoel...'
'Ach, tais-toi!' zei de vrouw die goed werk doet, 'Wat weet jij nou van haute couture, sneuzelke? Houd je mond en wuif. Wuif!'
De vrouw die goed werk doet en de man van de vrouw die goed werk doet wonen in Brussel, moet u weten. Daardoor zijn er hier en daar Franse woorden in hun Nederlands geslopen. Hoe het Limburgse sneuzelke daar terecht komt, daar kan ik alleen maar naar gissen.
En dus wuifden de man en de vrouw. En de mensen langs de kant lachten. Waarom de mensen lachten, d?t had de vrouw die goed werk doet nog niet zo helemaal door op dat moment.
'Kijk, al die brave mensen,' zei de vrouw vol medeleven, 'Welk een vrolijkheid in deze economisch barre tijden.'
Toen het zwarte koetsje aankwam bij de ridderzaal, stapte de vrouw uit en al snel werd ze gevolgd door de mensen in het gouden koetsje, waar onze heldin tot haar verdriet nooit in mag zitten, alleen soms stiekem in het schuurtje waar de royalties het gouden koetsje bewaren. 's Avonds als het donker is en als niemand kijkt en de wacht bij het schuurtje in slaap is gevallen, zeg maar. Uit het gouden koetsje stapten de vrouw met de tent en de UFO (redelijk tentloos deze keer), de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen en de man die erg van operettepakjes houdt. Afijn, u kent ze vast nog wel. Groepsgewijs betrad het bonte gezelschap de zaal. De vrouw met de tent en de UFO nam plaats op haar troon en haar familieleden op de eerste rij. Toen kon het grote briefjes doorgeven beginnen. Want dat doen royalties onder de troonrede, moet u weten. Briefjes met geheime boodschappen doorgeven. U merkt daar niks van, maar daar zijn zij dan ook royalties voor. Die kunnen dingen die u niet kunt. Ik merk dat soort dingen dan weer wel, maar ik ben dan ook hartstikke gespecialiseerd in royalties. U niet.
Al na een historisch record van drie minuten kreeg de vrouw die goed werk doet een briefje overhandigd van de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen. Nog nooit was een royaltie sneller begonnen met het doorgeven van briefjes tijdens de troonrede.
'Tien!' stond er op het briefje, 'Denk jij nu weer dat iet carnaval ies? Dat is echt een beetje dom.'
De vrouw die goed werk doet draaide met haar ogen en schreef een venijnig antwoord onder dit enigszins vileine bericht van haar schoonzuster: 'En denk jij nou nog steeds dat je elke i in de Nederlandse taal als een ie moet schrijven? Jij laaggeletterde!'
Waarop de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen na het lezen van de boodschap de vrouw die goed werk doet een dodelijke blik zond.
'Moehahaha,' zei de vrouw die goed werk doet.
Maar dat dan weer zo stil en bescheiden, dat u dat niet gemerkt heeft.
Wat zijn ze toch goed, die royalties.
Naschrift en verklarende foto
Maar weet u wat? De vrouw die goed werk doet heet volgend jaar gewoon weer de vrouw die denkt dat het carnaval is, hoor. Moet ze maar niet zo'n raar pakje aantrekken en een gescheurde pleerol op haar hoofd zetten.
28 reacties
Jij hebt toch zo’n kijk op royalties, ongelofelijk. Weet je zeker dat jij niet een of andere buitenechtelijke dochter bent?
Cyriel: Ik weet veel van veel dingen, maar van royalties weet ik echt heul heul veel, al zeg ik het zelf. Niet van dooie royalties trouwens, maar meer van levende royalties. Ik ken meer van dat soort mensen en over de hele wereld, trouwens. Het is eigenlijk gewoon een enge ziekte. Wij schamen ons daar ook een beetje voor, eigenlijk. 
Wat een prachtverhaal!! Ik had het hele spectakel vanuit mijn kantoor willen bekijken, maar moest helaas ergens anders werken.. Maar dit is een prachtig sfeerverslag!
Broeva! Haro!