Ocherm
Hallo...Bent u daar nog?
Stelt u zich een afgrond voor en een zielig handje dat daar nog net bovenuit steekt en deerlijk naar u zwaait.
Zo'n afgrond als waar Gandalf (of hoe heet die knakker?) invalt, ergens in The Lord of the Rings.
Met vuur en zo. Hoei.
Maar! Het handje dat zielig naar u zwaait, is het handje van Rosalie.
Ocherm.
U denkt nou: Oh nee! Rosalie! Pas je een beetje op?
Ja ach. Oppassen is een interessant iets, moet u weten. Er zitten namelijk nogal wat haken en ogen aan.
Van ??n kant heb je natuurlijk de dingen die haalbaar zijn. Van de andere kan heb je dingen die moeten. De kunst is om daar een goede balans tussen te vinden. En ik moet zeggen dat ik daar het afgelopen jaar best wel goed in geworden ben. Maar zo tegen het einde van een jaar waarin ik niet langer dan drie dagen achter elkaar vrij heb gehad, is de rek er een beetje uit. Rosalie is een beetje moe. Van het werken. Van al die kloteopdrachten op de uni. Van mensen die denken dat ze vanalles van Rosalie moeten.
Want weet u?
Niemand moet wat van Rosalie.
Dat denken ze alleen maar.
Rosalie die moet gewoon even uitrusten.
En gelukzalig naar haar nieuwe, paarse laarzen staren.
Zo.
Ohja, een weekje of twee gelukzalig naar paarse laarzen (of in mijn geval schoenen) staren, lijkt me een uiterst puike bezigheid…