Gmail, da's geavanceerd spul, joh. Ik mailde net naar studiegenoot A. (mijn steun en toeverlaat in deze donkere studiedagen) en toen zag ik het volgende interessante tijdsgegeven! Gmail kan namelijk mailen in de toekomst. Boh. Dat is echt wunderbar. Maar liefst -1 hele minuten!
Met dit mailtje laat ik uw tevens een van mijn grootste ergernissen op het moment zien: studiegenoten van 21. Kijk, ze zijn best aardig, hoor. En vriendelijk. En lief. Maar ze raken doorgaans ook gestresst om helegaar niks. Ik moet over een maand een presentatie houden en godgeklaagd, de kopie?n liggen nog niet op het secretariaat. Gasp. Nee echt. Nou weet ik wel waar de schoen wringt, hoor. Er zit namelijk een academisch recesje aan te komen en de dames willen natuurlijk graag naar de paps en mams en als die kopie?n er dan pas over twee weken liggen, dan moeten ze dan in de trein gaan zitten, terwijl ze liever een paasei of iets vergelijkbaars tot zich nemen in de veilige omgeving van de zeer geliefde familieschare. Afschuwelijk natuurlijk. En duur ook nog es met zo'n OV. U begrijpt dat zo'n door en door goed menske als ik hen dat niet aan wil doen.
Maar toch. Ik stel voor dat iedereen er een baan naast neemt. Kan makkelijk, hoor. Je hebt wel geen sociaal leven meer en je maagzweer wordt je beste vriend, maar het plaatst wel dingen in perspectief. En maakt mij pijnlijk duidelijk dat ik oud word, want sommige dingen daar kan ik echt niet meer warm of koud van worden (al vraag ik me serieus af of ik er warm of koud van werd toen ik zelf 21 was, vermoedelijk niet). Ik ren morgen wel naar de UB en ik vraag wel weer op m'n werk of ik dinsdag later kan komen, zodat ik 's ochtends de kopie?n op het secretariaat op de uni neer kan leggen, want anders wordt het woensdag. Woensdag! Ja nee, u leest het goed. Mijn maagzweer en ik zijn zo flexibel. Jezus Christus, Jozef, Maria en de rest van de kerststal. &*^&@!)(#@&#!!
Deze week is de Week van de Connecties en Het Verleden Dat Op Gekke Ogenblikken Langskomt.
En oh ja, de Week van 'Ga-Nou-Godjandosie-die-Achterlijke-Werkstukken-Schrijven-Stomme-Drol'.
Maar goed, eerst de positieve vibes, h??
In de Coop in de leukste straat van Nijmegen liep ik studie- en jaargenoot D. tegen het vege lijf. En D., die is dus ook nog steeds niet klaar met die fijne studie.
'Ha D.,' zei ik, 'Hoest?'
'Ik ben nog steeds niet klaar,' piepte D.
'Nou, ik ook niet, hoor,' zei ik schouderophalend.
'Volgens mij zijn we de laatste twee,' zei D.
'Je moet je toch ergens in onderscheiden,' vond ik.
Ja, kom nou. Ik heb het zo gehad met dat gezever.
De een heeft een bochel, de ander doet tien jaar over z'n studie.
Ieder huisje heeft zijn kruisje, amaai.
Tel je zegeningen, zeg ik dan.
Ik werk bijvoorbeeld niet in het onderwijs en dat is goed.
Joepi!
Vandaag keek ik op mijn werk langs mijn computer en zag het hoofd van huisgenoot B.
Huisgenoot B. die moest namelijk werk en toen deed ik een Amiek.
Een 'Amiek' is namelijk iemand op je werkplek binnenloodsen.
Het was wel fijn om B. daar te zien, hoor.
Want eerst zat er een rare uitzendkracht en dat was naar.
Als je zo langs je computer kijkt, dus.
Maar nu was B. daar en dat was goed.
Joepi!
In een mail van dezelfde Amiek vond ik het mailadres van collega H. en van oud-studiegenoot I.
Onder de mail van Amiek vond ik een mail van I.
'Whaa!' zei I., 'Waar ken jij Amiek nou weer van?'
En zo gaat dat dan, h?.
Nederland is echt een klein landje en dat vind ik dan weer leuk, zoiets.
Joepi!
Verder ziet het er hier maar donker uit, hoor. Ik ga mij namelijk opsluiten in de UB de komende drie dagen. Even wat wetenschappelijke tekst eruit raggen. Ik ga nu even mijn heupflacon met Cointreau vullen, want zo'n 20.000 woorden in 10 dagen dat gaat natuurlijk niet vanzelf, dat snapt u ook.
Als u iemand heel hard het Slavenkoor hoort zingen dan ben ik dat, omdat ze me uit de UB gezet hebben en ik van links naar rechts door uw straat zwalk. U mag dan naar me zwaaien, dat vind ik eeenig.
Soms dan ontdek je de meest briljante dingen op youtube. En die wil je dan delen, tenminste als je eraan denkt om die briljante dingen te delen. En dat vergat ik steeds, dus hier met terugwerkende kracht de ontdekkingen-top-drie-van-2008. Houd u vast!
Op drie hebben we de Puppini sisters, die zijn redelijk briljant, want: drie vrouwtjes in truttige pakjes die truttige liedjes zingen. Hoezee. Dat soort mensen maken mijn dag, echt.
Op twee hebben we de band Pink Martini. Die zingen namelijk 'Brazil' en nog meer van dat soort briljant gedoe. En dat in tig verschillende talen. Neem nou het onderstaande lied, 'Amado Mio', dat komt uit de al evenzo briljante film noir 'Gilda' uit 1946. Bands die dat soort meuk opgraven die verdienen een plaats in mijn top drie. In het filmpje heeft een of andere briljanterd de muziek onder beelden uit 'Gilda' gezet, ook fijn. Gilda staat trouwens ook ergens op youtube, dus als u zich verveelt dan kunt u natuurlijk eens lekker Rita Hayworth gaan bekijken...
Maar op ??n jongens, daar staat Max Raabe. En Max Raabe is een Duitser die foute edoch hilarische liederen zingt. Het begon allemaal toen ik ooit eens een filmpje naar Virginie stuurde en we vervolgens collectief in een deuk lagen.
'Daar gaan we heen!' zei Virginie.
'Daar gaan we heen!' zei ik.
En we boekten een reisje naar Aken met een concertje van Maxje. Maar nuoet Virginie nu opeens zonodig naar Salt Lake City met ??n of ander koor, gawd. Na ja. Dan maar naar D?sseldorf, want Duitse steden, die zijn er natuurlijk plenty.
Maar kijk wel even uit, Virg. Voordat je het weet eindig je als een van de zevenendertig vrouwen van zo'n Mormoon en dan zie ik je nooit meer terug, snif.
Soms lieve mensen, raak ik een beetje in de war. En soms he, doe ik dan hele domme dingen. Zo wilde ik eens tijdens een van mijn eerste rijlessen een een-richtingstraat vanaf de verkeerde kant inrijden. Ik had dat grote rode ronde bord met een witte balk in het midden heus wel gezien hoor. Heel goed zelfs. En ook de betekenis van dat rode ronde bord met een witte balk in het midden kende ik heel goed. Maar ik had ook gezien dat er een bordje 'uitgezonderd fietsers' onder hing. En ik was natuurlijk een fietser. Want ik was al 24 jaar lang een fietser. Dus waarom zou dat nu ineens anders zijn? Toegegeven, normaal had ik geen passagiers op mijn fiets, al helemaal geen passagiers die mijn 'fiets' stil konden zetten, maar goed, voor mijn gevoel was ik tot dat moment nog steeds een fietser. Gelukkig sinds dat moment niet meer.
Niet dat ik me nu ineens ook op de fiets een auto-bestuurder voel hoor. Tenminste, ik heb mezelf er nog niet op betrapt dat ik met mijn fietsje de snelweg op wilde draaien, dus het zit wel goed met mijn gevoel voor de juiste bestuurders-identiteit. Althans, dat dacht ik. Want soms kan het toch nog een beetje fout gaan, zo merkte ik gisteren. Ik reed namelijk terug naar huis, naar het mooie N. En ik had weer eens gekozen voor de toeristische route binnendoor. Leuk langs de velden en door de dorpjes. Dezelfde route die ik 'vroeger' altijd met de bus reed. Die reed ook altijd leuk langs de velden en door de dorpjes. Dus terwijl ik mijn gedachten nog eens liet dwalen over die verschrikkelijke 'goeie ouwe tijd', dat ik dagelijks met de bus op en neer hobbelde, altijd maar weer precies diezelfde route van begin tot eindpunt, naderde ik het punt waarop mijn eigen route af gaat wijken van de busroute. Dat is niet veel namelijk. De route is minstens 90% hetzelfde, helemaal tot aan de rand van N., waar de bus rechtdoor gaat richting universiteit, ziekenhuis en uiteindelijk het station. Maar ik moet daar dus linksaf. Want ik hoef niet meer naar het station, nee, ik wilde gewoon naar huis. Maar kluns die ik soms ben, zat ik me al af te vragen hoe laat de aansluitende bussen naar mijn flatje ook al weer op het station vertrokken...
Dus juist ja, ik naderde het kruispunt en in plaats van links af te slaan, wat ik in mijn uppie in mijn auto natuurlijk makkelijk kon doen, reed ik dus rechtdoor. Verder richting het station... Pas drie straten verder realiseerde ik me mijn nogal onnozele vergissing, terwijl ik een beetje schaapachtig alsnog de eerstvolgende mogelijkheid links af sla om met een beetje een omweg toch nog met auto en al bij mijn flatje aan te komen.
En natuurlijk weten al die andere mensen die ik onderweg tegen kom, helemaal niet dat ik heel dom bezig ben geweest. Maar op zo'n moment voelt het toch even alsof ze kunnen zien dat ik een omweg rijd...
Vandaag, beste mensen, is het donderdag de 12de.
Ik zie u al met uw ogen draaien, maar luister nou eens even naar mijn wonderbaarlijke verhaal over Rosalie en donderdag de 12de. Want weet u, donderdag de 12de is de dag voor vrijdag de 13de, de nationale pechdag. Nou, pruimenpietje. Vrijdag de 13de is helemaal geen pechdag. Donderdag de 12de, da's pas echt een nare dag. Kijk maar eens naar buiten. Ziet u dat smerige weer? En hoe was het weer gisteren? Nou dan. Ik bedoel maar. Donderdag de 12de is voor mij altijd een beetje een dag vol mis?re. Op donderdag de 12de gebeuren er altijd rare of vervelende dingen. Vandaag gaat het tot dusverre goed, maar ik houd mijn hart vast. Ik ga vast nog uitglijden, een lekke band krijgen of een lekkage ontdekken of zo. Hoe is dat zo gekomen met mij en donderdag de 12de, vraagt u zich wellicht af. Nou, dat ga ik eens fijn voor u uit de doeken doen.
Op donderdag 12 mei 1988 deed ik namelijk mijn communie, moet u weten. Hemelvaartsdag, uiteraard. Klassieke communiedag. Echt enig, hoor. Zo'n communie. Zeker tegenwoordig. Geen hond weet nog waar het om gaat, maar joh, als er maar een springkussen is, of een feesttent. En een Mount Everest aan dure cadeaus. En 300 mensen. En dan als stralend middelpunt van dit volksfestijn een dreinende communicant in een apepakkie of een witte Sissijurk. Echt leuk, hoor. En dat duurt dan een hele dag, h?? Eerst naar de kerk, dan 17 vlaaien en 13 borden 'kouwe sjotel' (Huzarensalade voor de ontwikkelde mensen onder u) eten en als je geluk hebt wordt iedereen op gegeven moment melig en valt er ook nog wat te lachen. Maar als dat niet gebeurt dan heb je pech. Dan zit je daar in de zaal van het buurtcaf?, godallemachtig. U begrijpt, mijn zus en ik hebben dan ook een ritueel vreugdevuur ontstoken toen we de communies in mijn familie achter de rug hadden.
Mijn communiefeest was volgens mij wel melig, ik had het in ieder geval reuze naar mijn zin, ondanks een gebrek aan een buurtzaal, feesttent, springkussen en een Mount Everest aan cadeaus. Helemaal goed, denkt u nu. Nou nee, het was dus donderdag de 12de en ja, daar ga je al. Na het eten zat ik op gegeven moment op de schommel. Wij hadden thuis zo'n klassiek geval met zo'n schuitje aan de ene kant van de schommel en nog zo'n levensgevaarlijk ding aan de andere kant. Ik ben en was nogal van het schommelen, dus ik vloog enthousiast door de lucht. En toen kwam mijn oom mij klieren, wat natuurlijk helemaal hilarisch was. Dus besloot ik om eens in volle vaart van de schommel af te springen om hem te laten schrikken.
Nou, dat lukte.
Ik sprong.
En bleef met mijn nieuwe witte schoudertasje (inclusief wit beursje met daarin een heusche rozenkrans uit Lourdes) dat ik van mijn overgrootmoeder -die van de Aerpel- had gekregen, achter de schommel hangen, waardoor ik dus in volle vaart tegen het schuitje aanknalde waarin een hele kinderschare vervaarlijk heen en weer zwengelde.
Ik heb nog nooit in mijn leven zoveel bloed gezien, godmiljaar.
Paniek alom natuurlijk en het ergste van alles was nog wel dat mijn prachtige witte jurk helemaal rood werd.
Ik werd vrij kordaat onder de arm genomen door een vriend van mijn vader, die huisarts is.
'We gaan even naar mijn praktijk, dat moet gehecht worden,' zei hij.
'Neeneenee!' gilde ik, 'Ik wil geen hechting!'
Want ja, ik bloedde natuurlijk liever dood.
Dat snapt u ook.
En zo, lieve mensen, begon het dus met mij en donderdag de 12de.
Als dat schuitje met de kinderschare twee centimenter hoger terecht was gekomen dan was ik aan mijn linkeroog zo blind als wat geweest. Maar dat gebeurde niet, mede natuurlijk dankzij de rozenkrans uit Lourdes in mijn tasje. Want zo zit het leven op zo'n communiedag dan ook wel weer in elkaar. Ik wens u verder nog een prettige dag, hoor. Maar kijk wel even uit, u heeft vast geen rozenkrans bij u, ahem.
't Zal het deprimerende weer wel zijn, maar ik moet dus al een paar dagen denken aan iets wat mijn overgrootmoeder altijd zei als ik weer eens boos op iemand was: 'Ach kendj, de hubs luuj en aerpel'
Oftewel: 'Ach kind, je hebt mensen en aardappels'
En weet u, hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik ervan overtuigd raak dat dit een van de grootste wijsheden is die ik in dit leven op ga doen. En dat er heul veul aardappels rondlopen. Want weet u, iemand kan zich nog wel zo mooi voordoen, maar als ie een aardappel is, dan is ie een aardappel. Aardappeligheid kun je nou eenmaal niet verbergen onder een laagje slijmerigheid, gecultiveerdheid of een leuk bloesje met bijpassend rokje. Nou ja, misschien voor een tijdje. Maar niet te lang.
En die aardappels, h?? Die komen in alle soorten en maten. Soms maken ze heel veel lawaai en dan weet je meteen: 'Gossiemikkie, da's een aardappel.'
Maar soms sluipen ze op bijna geruisloze wijze je leven binnen en dan kom je erachter dat het een aardappel betreft als je al tot je nek in de aardappelpuree zit, zeg maar (man man, ik ben wel into de voedselbeeldspraak de laatste tijd...) En daar leer je dan wat van. Of niet. Dat ligt er maar net aan.
Mijn overgrootmoeder werd geboren in 1900. Ik in 1979. Maar weet u, sommige dingen (met name aardappels) die blijven nou eenmaal altijd hetzelfde. Dus verspreid het woord, misschien hebt u er nog eens iets aan een dezer dagen. Of niet. Maar dan zou ik wel even kijken of u al een schilletje begint te ontwikkelen, hoor.
Momenteel ben ik helemaal geobsedeerd door ski?n. Zo zit ik bijvoorbeeld de site van Snow World te bekijken en uit te rekenen hoe vaak ik moet gaan om ervoor te zorgen dat een abonnement zinnig wordt. Nou, ik kan u zeggen: dat is vaak. Heul vaak. En ga ik heul vaak? Neen, waarschijnlijk niet. Ik zou wel willen, maar ik kan echt niet om het weekend naar Limburg gaan om in Landgraaf van de berg af te ski?n, ik heb gewoon geen tijd voor dat op en neer gereis. Dus ging ik es lekker verder denken. Het geheel wordt op den duur ook goedkoper als je zelf je skirommel koopt, dan hoef je het daar niet te huren. Scheelt weer wat centjes. Maar dan moet je ook heul vaak gaan en het liefst ook nog eens in de winter, wat dan weer allerlei ander interessant geld kost. Kortom: ski?n dat kan dus niet goedkoop. Dus ging ik iets anders verzinnen om mijn hernieuwde plezier in deze fijne sport zo goedkoop mogelijk te kunnen uitoefenen.
Toen ging er een lampje branden: ik mocht nog steeds iets uitkiezen voor mijn kerstpakket. Bij mij op het werk hebben ze dan zo'n boekje en dan mag je iets uitkiezen uit dat boekje. Dus ik inloggen op die website. En daar stond ie dan: de Bongo Avontuur, een cadeaubon te gebruiken bij avontuurlijke activiteiten.
'Hahahaha,' grinnikte ik een beetje nerveus.
En ik zag 'een dagje raften in Belgi? of Frankrijk'. Of 'kennismaken met de motor in Deurningen'. Of 'Duiken in het Grevelingenmeer in Scharendijke'. Of 'Grotbiken en mountainbiken in Oudenaarde (BE) of Valkenburg aan de Geul (NL)'. Of 'Parijs met de fiets verkennen'. Of 'Kajakken op wilde wateren in Belgi?, Luxemburg en Duitsland'. Of 'Kitesurfen Xperience Course in Vrouwepolder'.
Ik weet niet, hoor.
Dat zijn dus dingen waar je dood van kunt gaan, h??
En als ik dan al niet verzuip, een hartaanval krijg van de claustrofobie, overreden wordt door een idiote Fransoos of onder mijn eigen motor terecht kom, dan sterf ik wel van angst. Trust me.
Maar goed, daar stond ie dan: 'Ski?n of snowboarden in Rucphen'
Rucphen?!
Ja dahag. Ik ga toch niet naar Rucphen?
Dus klikte ik driftig verder, bestelde een Theater- & Concertbon van 45 euro en dacht: ha, ik ga dus es lekker rustig en spotgoedkoop naar het Concertgebouw Orkest, fijn.
En ik voelde mij weer helemaal mijn vertrouwde, geestelijk bejaarde zelf.
Ik wil even met u praten over Monatoetjes van de Maand. Ja nee, echt. U hoort het goed. Monatoetjes van de Maand. Ik vind dat namelijk nogal een bizarre en vervelende constructie. Kijk... stel nou dat je een Monatoetje van de Maand echt helemaal splendid vindt. Nou, dan is het dus na een maand weg. En als dat dan in januari is, dan moet je misschien wel een heel jaar wachten tot het het Monatoetje van het Jaar wordt. En erger nog: misschien wordt het dat wel helemaal niet. Oh hel! Dat vind ik nou onrechtvaardigheid, daar moeten ze Amnesty nou es op af sturen. Of stel nou dat je op 1 maart een Monatoetje van de maand koopt en dat blijkt niet te vreten te zijn. Nou, dan heb je dus een hele maand geen Monatoetje van de maand. Een hele maand, potdomme. Dat is geen kattenpis, gaat je niet in de koude kleren zitten en zo verder. Stelletje mind fuckers, daar bij Mona.
Maar goed, u voelt 'm al aankomen. Ik ben helemaal himmelhochjauzend enthousiast over het Monatoetje van het Jaar van 2008, want dat behelst namelijk kwarktaart. Dus driemaal werf hoera! Als het Monatoetje van de Maand dus niet te vreten is, dan kan ik altijd nog terugvallen op het Monatoetje van het Jaar, versie 2008. Maar goed, live dangerous en dat soort gedoe, dus toen ik afgelopen zondag langs het toetjesrek liep toen zag ik daar weer eens het Monatoetje van de Maand staan.
En dat Monatoetje van de Maand dat was groen, met een gifgroen sausje. En ja, als u mij een beetje kent, dan weet u dat ik mij bijna niet kan bedwingen als ik een of ander chemisch kleurtje zie, dus ik mieterde het Monatoetje van de Maand in mijn spuuglelijke oranje winkelmandje. 'Appel' zei het Monatoetje van de Maand in het voorbijgaan.
'Kiwisaus,' voegde het Monatoetje van de Maand eraan toe.
Het vrouwtje op de verpakking lachte mij zonnig toe.
Wat is het leven toch mooi, amaai.
Thuis aangekomen gooide ik een voedzame diepvriespizza in de oven en schrokte die naar binnen om me maar zo snel mogelijk aan mijn chemische toetje te mogen wagen.
Wel alle...
Bleek dat ik tussen alle Appelen, Kiwisauzen en Lachende Verpakkingsvrouwen de Peren even straal over het hoofd gezien had.
Want ik haat peren.
Gadverdamme.
Peren.
Gore structuur, die dingen.
Dus ik neem en hap en godmiljaar, wat denkt u?
Zitten daar dus stukjes peer in.
Toen schreef ik de volgende historische tweet op twitter:
'Oh gadverdamme, d'r zitten stukjes in. Stukjes.... ew! En het erge is: nu heb ik er nog ??n! Boehoehoe.'
Want als product van deze zinloze tijd, deel je zoiets op twitter, anders hoor je er niet bij.
Toen niemand daarop reageerde, trok ik een pruillipje en ging in de hoek zitten met het Monatoetje van het Jaar 2008.
Hulde aan het Monatoetje van het Jaar 2008.
Dat houdt mij in leven in deze moeilijke tijden.
Moraal van dit verhaal: houd toch eens op met zeiken over die kredietcrisis, recessie of hoe dat gedoe heet. Of eigenlijk meer zeiken in z'n algemeenheid, want ik ben daar echt zo klaar mee. Ohohoh. U heeft namelijk altijd een andere optie. Om het anders te doen. Of om de lange muur in uw badkamer paars te verven en hem te bestempelen met grote lime groene vogelbekdieren of om op twitter melding te maken van het feit dat u zit te poepen terwijl u 'Het was aan de Costa del Sol' fluit. Want weet u, er is altijd een ander Monatoetje van de Maand in de aanbieding. Of anders neemt u toch lekker het Monatoetje van het Jaar 2008, waar je altijd op terug kan vallen. En man, sterker nog... we hebben ook altijd nog 35 verschillende, klassieke Monatoetjes in de supermarkt staan!
Wat een wijsheid, denkt u nu. Nou die komt niet van mij hoor, maar van de heer M., die zes jaar lang mijn docent levensbeschouwing op de middelbare school was. Die vent was echt raar, maar ??n quote van hem ik altijd onthouden:
'Kinders,' zei hij op een dag, 'Luister goed! Zo lang wij nog twee pakken vla in de koelkast hebben staan, dienen wij ons nergens over te beklagen.'
'Huh?' zeiden 30 pubertjes.
Maar die 31ste, die onthield dat weer, want die 31ste onthoudt altijd alles. En zie wat het weer oplevert: Rosalie meet economische welvaart aan toetjes af en ze kan u zeggen: het zit wel goed. No worries. Ga maar lekker slapen.
Maar laat wel dat Monatoetje van deze Maand links liggen, dat is namelijk echt niet te vreten.
Jawel, lelijk roze. Kijk, ik ben normalerwijze natuurlijk helemaal niet anti-roze. Ik ben stiekem zelfs erg pro-roze. Of eigenlijk niet eens zo heel stiekem. Dus ik had niet verwacht ooit de woorden 'lelijk' en 'roze' in dezelfde zin te gebruiken. Wat zeg ik, ze zelfs naast elkaar te gebruiken, maar die dag is toch gekomen.
Want het kan. En weet u waar? Op mijn nieuwe woonkamermuren. Dat betekent overigens niet dat ik aan het verbouwen ben, neenee, maar dat ik ga verhuizen, jaja. Hiep hiep hoera, eindelijk heb ik iets gevonden. Eindelijk dus ook een aparte slaapkamer, want ik vond dat ik dat inmiddels best wel eens mocht. Ook Virginie wordt een jaartje ouder en volwassener, nietwaar? Als ik nu dan even genoeg krijg van de ruimte waar ik mij bevind, kan ik zowaar naar een andere kamer lopen. Weg zijn dus de dagen dat ik alleen mijn horizon kon veranderen door de stoel om te draaien. Onderschat het niet hoor; dat is heel wat voor iemand die al 8 jaar haar slaapkamer in haar woonkamer heeft ingebed.
Alleen die woonkamermuren dus he. Die zijn roze. In eerste instantie klinkt dat perfect voor Virginie. Totdat ik die muren dus daadwerkelijk zag. Jak jak jakkes. Echt waar. Ik weet niet eens hoe ik het roze moet omschrijven; het is gewoon lelijk. En dan ook nog alle vier de muren ermee besmeerd. Dat wordt dus nog een flinke verfklus, voordat ik erin kan trekken. Want natuurlijk zijn het ook nog van die bijzonder grof afgewerkte, en daardoor dus bijzonder moeizaam te verven muren. Zucht. Ach ja, je moet er iets voor over hebben he, om een aparte slaapkamer te hebben
Hi! This website runs on PivotX, the coolest free and open tool to power your blog and website. To change this text, edit 'About PivotX', under 'Pages' in the PivotX backend.
