Nuit Blanche

Zuster Apollonia

'Ga je zondag ook mee in de processie?' vroeg mijn moeder vorige week donderdag aan de telefoon.
Ik verslikte mij bijna in mijn theetje.
'Huh? Watte?' zei ik.
'In de processie. Zondag. Het is dan jaarfeest van de basiliek.'
'Ja, lijkt me lachen,' zei ik.
Maar zo in de loop van het weekend ging ik denken, h?. Toen zette ik mijn hersenen aan. De hogeropgeleide en zelfstandig denkende vrouw in mij werd wakker en doorzag meteen wat hier aan de hand was.
En nee. Dat was niet goed.

Kijk, het zit namelijk zo. Donderdag zat ik al om negen uur 's ochtends in de kerk met huisgenoot B.
Prima, hoor. Geen probleem.
Maar vrijdag vond ik mezelf ook alweer terug in de kathedraal van Luxemburg, devoot starend naar de Notre-Dame de Luxembourg.
En kijk, toen sprong mijn brein aan.
'Na,' dacht ik toen, 'Na.'
Want als je op donderdag naar de kerk gaat, op vrijdag devoot naar de Notre-Dame de Luxembourg staart en zondag een processie loopt, dan is er maar een logisch vervolg: namelijk dat je op maandag intreedt. Bij de Zusters Karmelietessen op de Kollenberg in Sittard.
En dan zou ik een mooie naam nemen als Zuster Antonia. Of Apollonia. Of Angelica.
Ik staarde nog eens naar de Notre-Dame de Luxembourg en schudde mijn hoofd.
Neen. Dat niet. Neen.
Al vind ik de naam Zuster Apollonia dan weer bijna een reden om wel in te treden.
Bijna, h?.
Pas op.

'Mam,' zei ik zaterdag resoluut tegen mijn moeder, 'Ik loop zondag niet mee.'
'Watisserdan?' zei mijn moeder.
'Ja hee, kom nou,' zei ik, 'Het was wel weer genoeg heiligheid voor deze week, hoor. En je weet, dadelijk zie ik me genoodzaakt om maandag in te treden bij de Zusters van de Kollenberg.'
En toen moest mijn moeder heel hard lachen.
Want het was allemaal natuurlijk best wel grappig.

Maar ja, natuurlijk voelde ik me die zondagmiddag na het bezoek aan Margraten nogal schuldig over het feit dat ik verzaakt had. Of ik baalde eigenlijk meer dat ik niet had deelgenomen aan een prachtig folkloristisch festijn met zwaaiende wierookvaten, mannen onder een tentje, zand op de straten en de fijne suffe processiemarsen spelende fanfare van mijn pa voorop.
En dus stak ik, net als in the old days, maar een kaarsje op bij Sint Gerardus in Wittem.

Echt, de mogelijkheden zijn legio. En tja, je moet toch wat in het leven, joh.

Lest we forget

Ergens op een groen grastapijt in Zuid-Limburg staat een klein meisje van bijna 30.
Het kleine meisje steunt op een wit kruisje en slaakt een diepe zucht.
Boven haar hoofd scheren vier F16's door de lucht, waarvan er ??n plotseling kaarsrecht en met een rotsnelheid de lucht in schiet.
Net achter de zon ziet het meisje de F16 in het niets verdwijnen.
The missing man formation.
Het meisje is er stil van en probeert wederom iets te begrijpen waarvan ze al heel lang weet dat ze het nooit begrijpen zal.

Iets verderop onder een boom ziet ze haar grootmoeder staan. Die snapt er waarschijnlijk wat meer van, maar ook zij zal zich haar hele leven al afgevraagd hebben waar die onzin nou eigenlijk goed voor was. Achtduizend-driehonderd-en-??n witte kruisjes in het Zuid-Limburgse heuvellandschap. En waarom? Joost mag het weten. Als je er te lang over nadenkt dan word je er echt niet goed van, bah.
In de portemonnee van de grootmoeder zit een fotootje. Van een houten kruisje in een modderpoel. Het is het jaar 1946 en de grootmoeder is niet bij de pakken neer gaan zitten. Haar zus adopteert een van de kruisjes en de grootmoeder volgt haar voorbeeld. Een traditie is geboren, meerdere keren per jaar keert de grootmoeder in Margraten terug en voorziet het kruisje van een bosje bloemen. Zoals zoveel mensen dit al decennia lang doen. En zullen blijven doen. Gewoon, uit dankbaarheid. Voor een beetje vrijheid en zo. En al die andere dingen die wij met z'n allen allemaal zo normaal vinden ondertussen. Zo ook het meisje bij het witte kruisje, dat zucht en denkt. Maar het niet snapt.

Lest we forget, vatten de Amerikanen het samen.
Memorial Day in Margraten.
Ik ben blij dat ik er weer eens bij was.

Het Marshallplan

Ja, zegt u het maar. U vindt het namelijk ook, h?? Dat wij meer moeten schrijven. En ja. Terecht. Dat vinden wij zelf namelijk ook.

Maar hee, wij zijn carri?revrouwen, h?? Slapen, werken, eten, slapen, werken, eten, slapen und so weiter.
En oh ja: er is ook nog zoiets als een studie.
Kortom: er gebeurt werkelijk geen ene fuck in het dagelijks leven van uw favoriete schrijvende zusters.
Schrijnend, zeg ik u. Schrijnend.
Daarnaast krijgt Virginie haar internet niet ge?nstalleerd in haar nieuwe woonst.
En staar ik al een week naar een berg afwas die naar mij terug staart en man, ik kan me er niet toe zetten om die troep op te ruimen, laat staan dat ik nou es een fatsoenlijk stuk tekst ga typen.

'Stop es met twitteren,' zei collega E. laatst tegen mij, 'En schrijf es wat.'
Maar daar ligt het niet aan.
Neen, volstrekt niet, zelfs.
Het is voorjaarsmoeheid.
Momenteel stellen Virginie en ik een Marshallplan op om deze site te reanimeren.
Het moet groots worden.
Met veel eetbaar spul erop.
En de site moet weer gaan schitteren door raar woordgebruik als 'insgelijks' of 'aanpalend'.
Zoveel potentie, maar zo weinig realisatie van al die schone gedachten.
Zoals ik al zei: schrijnend.
En niet zo'n beetje ook.

Bels kindermaedje

Dat taal een mooi iets is, dat hoef ik u denk ik niet te vertellen. Dat weet u allemaal wel. U leest geen blog omdat u een hekel heeft aan taal en het creatieve gebruik ervan.
Maar hoe creatief sommige mensen op hun blog soms ook worden met taal, de mooiste voorbeelden hoor je toch altijd op straat. Vaak in de vorm van de nieuwste uiting van 'goedheid' - u weet wel, vroeger was iets 'cool', dat werd 'vet', daarna kwamen nog 'flex', 'strak' en 'lauw' en sindsdien ben ik daar de draad een beetje kwijtgeraakt. Als tegenhanger hoor je dan ook nog regelmatig een 'nieuw' scheldwoord opduiken, waar ik als net opgevoed meiske met gesteven kanten boordje natuurlijk geen voorbeelden van geef...

Maar de leukste vormen van creatief taalgebruik, zijn toch de compleet onbekende en mogelijk dus nieuw uitgevonden uitdrukkingen die je af en toe voorbij hoort komen. Zoals gisteren. Zomaar ineens, op de parkeerplaats voor de Praxis. Ik liep naar mijn auto en passeerde een vrouw die precies op dat moment haar gezelschep een belangrijke boodschap mee gaf: 'Ik mot pissen wie ein Bels kindermaedje'.

Een uitdrukking die toch meteen enkele ernstige vragen bij mij oproept met betrekking tot het plasbeleid voor Belgische kindermeisjes. Want waarom moeten die zo nodig plassen? Mogen die overdag, omdat ze continu op de kinderen toe moeten zien, geen plaspauze nemen? Of mogen ze geen gebruik maken van het sanitair van hun werkgevers, uit angst dat er vlekken op het Villeroy & Boch komen? Of zijn Belgische kindermeisjes te lui om naar de W.C. te gaan totdat het echt hoge nood is? Tja, wie het weet, mag het zeggen.

Het Grote Visioen

En daar zat ik dan. Spik en span op mijn bank, helemaal klaar voor de dodenherdenking.
Want daar kijk je dan naar, h?? Naar de dodenherdenking.
En dan denk je een beetje na over dingen.
Lijkt me best een gezonde houding.

Maar toen.
Sloeg de klok op De Dam acht uur.
En alsof de duvel ermee speelde, klonk er een soort onderaards gebrom op uit mijn tas.
Als ik niet twee minuten stil had moeten zijn dan had ik iets gezegd als 'Wel potdomme' of 'Mozeskriebel'.
En toen het gebrom ophield, begon tot overmaat van ramp ook nog de huistelefoon te rinkelen.
Nou.
Tot zover mijn twee minuten stilte.

Ik pakte mijn mobiel uit mijn tas klikte hem open om te kijken wie er gebeld had.
En toen gebeurde het.
Toen kreeg ik Het Grote Visioen.
Ik zag twee sangria drinkende ouders op Gran Canaria die bedacht hadden dat 't leuk en gezellig was om hun zielige dochter te bellen.
Ja, ik weet niet wat het is.
Anderen krijgen bij Het Grote Visioen minstens een Maria te zien.
Of een Jezus met stigmata.
Maar ik niet.
Neen.
Ik zag sangria drinkende ouders.
't Is ook wat, zeg.

De kledingvuilnisbelt

Oh mijn God, mensen! Ik heb net twee hele vuilniszakken met oude kleren naar buiten gedragen. Nee, serieus dus, h?? TWEE hele vuilniszakken met kleren. Zo maar, hoppa. Aan de straat. U mag komen kijken of er nog iets voor u bijzit, maar ik waarschuw u: het is allemaal heul erg oud. En als ik heul erg oud zeg, dan bedoel ik ook heul erg oud, laat daar geen misverstand over bestaan. Ik kwam ook nog een trui van de middelbare school tegen. Hallooo, dat ding is twaalf jaar oud, ja! Zoooo 1997, man. Ik schrok ervan, 't kon zomaar uit de kast van Brenda van Beverly Hills 90210 komen, ik zweer het u. Ik had het ding al zeker een jaar of zeven niet meer aangehad, maar het lag er dus wel nog. Daar zo, op mijn kledingvuilnisbelt.

U vraagt zich nu af waarom ik nog nooit eerder zo'n actie ondernomen heb?
Nou, dat zal ik u eens zeggen: omdat ik daar geen zin in had. En als ik ergens geen zin in heb, dan doe ik het niet, hoor.
Maar waarom nu wel? Nou, weet u: een paar weken geleden trof de volgende staat van bewustzijn mij als de bliksem: ik slaap in een kledingvuilnisbelt. Ik heb dus zo'n bed, h?? En aan het voeteneinde een open muurkast. Die muurkast lag van boven tot beneden helemaal volgepropt met kleding. Het zag er niet uit. En het staarde me aan en schreeuwde: "Strijk me! Strijk me!'
Eigenlijk was dat de stem van mijn oma, die mij riep, want ja... die generatie die strijkt zelfs beddengoed. En onderbroeken. En handdoeken. Je moet er maar zin in hebben, denk ik dan.
Maar goed, naast het bed stond ook nog een overvolle wasmand en die riep: 'Was me! Was me!'
En op gegeven moment werd ik zo gek van dat gegil om me heen dat ik besloot dat het genoeg was.
'Strijk me?' zei ik pissig, 'Was me? Weet je wat ik met jullie ga doen? Ik ga jullie wegmieteren. Whahahaha! Wegmieteren! Rausschmei?en!'
Want ja, het grootste deel van mijn kleding komt uit Duitsland en die wil dan ook graag weten waar ik het over heb, zeg maar.

En dus begon ik. Met een zak. En toen nog een zak.
'Oh, daar is dat vestje!' grinnikte ik, 'Pomtiedom.'
'Oh, daar is die auberginekleurige broek,' stelde ik tevreden vast.
En terwijl ik voorovergebogen over de kledingvuilnisbelt stond, greep ik mijn kledingstukken en wierp ze over mijn schouder.
Naar links wanneer het kledingstuk mocht blijven.
Naar rechts wanneer het optiefen moest.

En toen was het toch opeens leeg op mijn slaapkamer.
Miljaar.