Zaterdagochtend bevond ik mij opeens te midden van een goede 1000 snaren.
Een harpdag, jottum.
Met mensen in alle soorten en maten.
We speelden een stuk dat ik weet ik hoe lang geleden ook al op een harpdag speelde.
En waar ik toen echt helemaal van in paniek raakte. Omdat ik het stuk niet snapte en het niet gespeeld kreeg. Ja hee, hallo. Je bent tien of zo en er zitten veertig harpen om je heen. Je speelt bijna nooit samen, dus je schrikt je helemaal de tering van al dat gepingel om je heen.
Zo zag ik er veel zitten, afgelopen zaterdag.
Tientallen kleine Rosalietjes. Op het puntje van hun krukje, met verkrampte vingertjes plukkend aan de snaren. Puntje van de tong uit de mond en in opperste concentratie.
'Ooooh, wat lief!' dacht ik de hele tijd, ik vergat bijna te tellen en te spelen.
Ik was echt een muzikale aanwinst voor de harpdag, zoveel was zeker. Maar prachtig, mensen, prachtig!
Wat ook prachtig was, waren al die vaders die aan het begin van de dag de harpen naar binnen sjouwden.
'Hoi papa,' sms'te ik naar mijn vader, 'Ik zie allemaal vaders met harpen, ik heb me toch een d?j?-vu!'
Mijn vader had namelijk ge?ist dat hij nou eens niet de harpvader hoefde te zijn. Dat hij mij gewoon bij de muziekschool af kon leveren en dat ik dan op de harp van de muziekschool kon. Dus ik bellen en dat kon. Mijn vader blij, de vlag ging uit. Want om dan ontslagen te zijn van je taak als harpvader dat moet zalig zijn.
Harpvaders zijn namelijk heul zielig, weet u. Die dragen en stemmen dat ding. Omdat de dwerg van twee turf hoog dat natuurlijk niet kan. En als de dwerg dan groot genoeg is, dan krijgt de dwerg een pedaalharp van bijna 40 kilo die door ??n zwak en dun pubermeisje niet te hanteren is en dan kan de harpvader weer op komen draven. Eerst met belachelijk veul geld om een pedaalharp te kopen. En dan met een grote auto om dat ding van 1.80 hoog in te stoppen en ermee naar Den Bosch te rijden. Of Hilversum. Of Duitsland of Belgi? in. Omdat de gekke dochter op concours moet, op Nederlands kampioenschap met de harmonie of op een of andere kakkineuze bruiloft in Lier moet spelen.
Dat die harpvaders dat doen, denkt u dan. Die zijn gek. Ik zou dat echt niet doen!
Maar hee, luister eens. Harpvaders zijn dan ook gewoon de beste vaders ter wereld. Echt.
Goed. Harpvaders zijn dus de beste vaders van de wereld. Maar u bent man en u heeft een kind. En u wilt dus echt geen harpvader worden. Wat kunt u dan doen? Moeilijk te zeggen. Het hangt een beetje van het merk vader af en van het merk kind. Kijk, mijn vader is een musicus. Die vind muziek gewoon belangrijk, dus dan loop je al een groter risico om een harpvader te worden. En ik, ik houd van prinsesjes en geloof in sprookjes. Dus ja, ik wilde dan ook harp spelen. En al sinds het begin der tijden. Mijn arme vader, dus.
Eerst was hij in denial. Dat wij een dodelijk combinatie vormden, zeg maar.
En dus bekogelde hij mij met alle instrumenten onder de trap.
En deed mij op pianoles bij mijn oom.
Maar toen mocht ik uiteindelijk toch. Een harp kopen dat deed hij niet meteen. Nee, ik moest eerst een paar keer per week met hem naar de muziekschool om daar te oefenen. Ik was dus zeven, h?? En daar ging ik, met mijn nogal muzikale vader. Naar de muziekschool. Dat was eigenlijk helemaal niet zo cool. Maar ik zette door en toen kreeg ik een harp.
Die ik vervolgens nauwelijks aanraakte.
En toen ik elf was, zei ik: 'Ik wil geen harp meer spelen, ik vind het stom.'
Waarop mijn vader mij geringschattend aankeek en zei: 'Luister eens, ik heb niet voor niks al dat geld voor jou uitgegeven, je gaat maar lekker door.'
Toen was het officieel: mijn vader was een harpvader geworden.
En gelukkig maar, want ik draaide bij en begon te oefenen en er steeds meer plezier in te krijgen.
Dus belandde ik afgelopen zaterdag op de harpdag, ongeveer 22 jaar nadat ik mijn eerste schreden in harpland zette.
Ik ga weer spelen, mensen.
Want ik mis het echt te erg.
Hopelijk wil mijn eigenste harpvader me helpen om dat gevaarte hier de trap op te duwen.
Dat wordt nog lachen.
Vandaag ga ik es een beetje tegen u zeveren over klassieke muziek.
Ja, ik hoor u wel weer in de reactiedinges.
'Nou ja, leuk, hoor. Maar ik heb daar dus helemaaaaaaal niks mee!'
Bespaar u dus de moeite.
Ik heb het al gezegd voor u.
En ik was eerder.
Dus lekker puh.
Maar ik begrijp dat wel, hoor. Ik was er namelijk zelf ook helemaal klaar mee, met klassieke muziek.
Vermoedelijk had ik er een beetje te veel over gezeverd en het te weinig gemaakt.
Dan krijg je dat.
Dan ga je allerlei Duitse revueliederen uit de jaren '20 en '30 luisteren met briljante teksten als:
Was will der Mann da, auf der Veranda
bei Fr?ulein Lisbeth nachts um zehn
Ich glaub, den Mann da, auf der Veranda
hab ich schon irgendwo geseh'n
Will er ganz harmlos bei der Lisbeth
die Kakteen begiessen
Er wird doch, Gott beh?te, nicht
mit dem Revolver schiessen
Was will der Mann da, auf der Veranda
ich hab so Angst, der Lisbeth k?nnte was gescheh'n.
Maar goed, nu even niet over Duitse revueliederen, hoe wunderbar Duitse revueliederen ook zijn.
Neen. Klassieke muziek. Focus Rosalie, focus.
Ik was daar dus klaar mee.
Bijna dacht ik: 'klassieke muziek, blah.'
En dat is wat, hoor. Want ik ben natuurlijk de geek met de harp. En de enge conservatoriumfamilie. Dus dat kon eigenlijk niet, dat ik er klaar mee was. Dus als ik bij mijn ouders was dan ramde ik voor de vorm wat Mozart en Haydn uit de piano en keek daar heel wijs bij. Maar eigenlijk vond ik dat helemaal niet zo jofel meer, die Mozart en Haydn. Met hun rare pruiken. Bah.
En toen.
Was er zo'n verdammte harmonie op Hemelvaartsdag.
En die speelden
een deel uit de eerste symphonie van Mahler.
En toen was ik meteen weer helemaal verkocht.
Die verrekte Mahler ook altijd.
De lul.
(Ik ben dus ook klaar met literatuur, h?. Al een maand of zes. Best lastig als je Nederlands studeert. Maar het is verbazingwekkend hoe weinig literatuur je kunt lezen en hoe ver je dan toch nog kunt komen.
Misschien dat ik daar nog een keer een handleiding over schrijf.
'Hoe een master Nederlands te studeren zonder te lezen en zonder dat je daar in het dagelijksch leven veul van merkt.'
Maar nu even niet.
Ik ga even Beethoven 9 luisteren.
Moet u ook es proberen.
En daarna een goed Duits revuelied, h??
Tada.)
Afgelopen zaterdag dacht ik: 'Amaai, laat ik eens de economie stimuleren!'
Ja, zo ben ik dan, h?.
Alles voor de economie.
Dus ik pakte mijn portemonnee en struinde Nijmegen binnenstad in.
Kijk, ik weet dat er betere plekken zijn om de economie te stimuleren.
Zoals Maastricht. Of Parijs.
Maar ja, het is niet altijd feest.
Nijmegen binnenstad, dus. Ik huppelde naar de Espritwinkel, want ik had daar een toffe jurk gezien.
Ik greep de jurk uit het rek en pakte er ook maar meteen een jeans bij, stimuleringsactiviteiten moet je namelijk grondig aanpakken. Ik sloot mij op in mijn hukske en begon te passen. De jurk zat als een vuilniszak, werkelijk waar. Wel een vuilniszak met een kek patroontje, maar toch onmiskenbaar een vuilniszak. Toen de broek maatje 30 mij niet paste dacht ik: 'hmmm, da's raar. Ik weeg toch al 15 jaar 55 kilo?'
Maar dat zal dan wel niet meer.
Nou ja, bummer. Zoals ik al zei, het is niet altijd feest.
Mismoedig strompelde ik de Espritwinkel uit. Het was weer zo'n dag. Zo'n Dag Dat Niets Past Of Alles Lelijk Staat. Ik begaf mij tegen beter weten in naar de Steps, maar daar stonk het naar zweetvoeten, dus even later vond ik mijzelf terug in de H&M. Eigenlijk had ik besloten de H&M af te zweren, want het probleem van de H&M is dat iedereen-dat-altijd-heeft. Dan loop je over straat en dan denk je: 'Huh, hebben ze hier nou een grote spiegel neergezet?', maar dat zijn dan dus al die mensen die je tegenkomt die hetzelfde aanhebben als jij. En ik weet het niet, maar dat is dus eigenlijk niks voor mij. Orginaliteit is ??n van mijn grondbeginselen.
Ik liep dus de H&M uit met twee jurken, een onderjurk, een rok en een sjaal.
Pomtiedom.
Toen kocht ik nog een wit bolerootje bij Didi. Goede winkel, hoor. Didi. Maar je moet er altijd wel maar ??n ding kopen. En dat niet in combinatie dragen met een ander Dididing, want dan bega je echt een kapitale fout. Tenzij het bijna Carnaval is en je wilt er raar uitzien of zo. Ja sorry als u dat niet vindt, maar dat is gewoon zo. Bij Didi hoort eigenlijk het bordje: 'Geniet, maar koop met mate.'
Niet huilen, ja. En doe er uw voordeel mee, Dyanne vraagt namelijk veul meer voor een evil kledingadvies dan ik, pottedomme!
En toen! Toen! Zag ik ze! De Grote Menschen Schoenen bij de Manfield. Met Heul Hoge Hak. En ik kocht ze, hoor. Die Grote Menschen Schoenen.
'Passen ze?' informeerde de verkoopster.
'Wuhuhuh,' zei ik krampachtig.
Kijk, ik had het natuurlijk veel te druk met niet op mijn bek vallen.
Maar ik heb talent, hoor. Want 's avonds huppelde ik al vrolijk op De Grote Menschen Schoenen door het centrum van Utrecht.
Naar het feestje van vriend S. met z'n Prosecco en z'n Gew?rztraminer.
Vriend S. is cool.
Kijk, er zijn zo van die dingen in het leven waar bijna niemand zich druk om maakt. Omdat ze gewoon niet zo belangrijk zijn. Of interessant. En als jij je er dan wel druk om maakt dan denk je soms echt dat je gek bent. Omdat jij er wel over inzit en anderen niet. En het is heul vervelend als dat het geval is. Dat jij dan zegt: 'Nou, ik vind dit en dat' en dat anderen dan zeggen: 'Lekker belangrijk' of 'Get a life, dude'.
Stelt u zich een voor wat dat met een mens doet.
Lijkt u dat aangenaam?
Nee, he?
Nou voila maar weer.
Kijk, ik heb dus zoiets. Iets, waar ik me echt helemaal dood aan erger, maar waarvan andere mensen zoiets hebben van 'Rosalie, doe even normaal, auwm?k!'
En wat is dat bepaalde iets? Nou, dat ga ik u even vertellen.
Dat iets is het haar van Maxima.
Zo.
Rosalie heeft gesproken.
Het haar van Maxima, ja. U heeft het goed gelezen.
En dan met name als ze het los draagt. Jakkes. Ik vind dat dus echt afgrijselijk.
Ik stel voor dat u nu begint met uw 'Lekker belangrijk' en 'Dat meen je niet!'
Dan hebben we dat ook weer gehad.
Kijk, niet zo heel diep van binnen ben ik natuurlijk een ontzettend oppervlakkige drol. Ik doe altijd wel heul leuk zo van: 'Ja ja ja, innerlijk is veeeeeuuuul belangrijker dan uiterlijk', maar dat is maar schijn. Eigenlijk ben ik gewoon een vilein, oppervlakkig wijf. Dat met vooroordelen smijt dat het een aard heeft, hoei.
Kijk, het zit namelijk zo, mensen vinden over het algemeen dat het niet uitmaakt hoe Maxima heur haar heeft zitten, omdat Maxima (quote) 'zo lekker gewoon is.'
Kijk, daar moet ik dus echt flink van poepen, van dat 'zo lekker gewoon zijn.' Dat is namelijk weer zoiets typisch Nederlands waar ik echt niet goed van word. Ik krijg dan echt zin om eens 'zo lekker ongewoon' te zijn. Wat voor mij dan weer niet al te moeilijk is, maar dat zal u niks verbazen.
Het punt is namelijk dat Maxima niet gewoon is. Ook al zit heur haar dan wel 'zo lekker gewoon'. Royalties zijn namelijk niet 'zo lekker gewoon'. Wie dat denkt, is echt een beetje dom. En dat is ook waar Maxima de fout ingaat. Door te doen alsof ze 'zo lekker gewoon' is, stelt ze de standaard naar beneden bij en heeft ze dus net zo'n haar als ik heb. En dat hoort niet, vind ik. Prinsessen moeten prinsessenhaar hebben en geen ragebol. Ragebollen zijn voor de Rosalies van deze wereld. Wij normale mensen moeten ook onze rechten claimen, zeg ik altijd maar.
U denkt nu: 'Get a life, dude.'
Of u bent boos omdat ik u nu indirect beledigd heb, omdat u zich al jaren sterk met Maxima identificeert omdat ze 'zo lekker gewoon' is.
Of u denkt: 'Hahahaha. Oh, hahaha! Rosalie die moet echt vaker over royalties schrijven!'
Of u jubelt: 'Eindelijk iemand die het ook zegt, hoezee!'
Hoe dan ook: het ergert mij en dat moest ik even kwijt.
Dank voor het luisterend oor.
En verder Oranje Boven, hoor.
Laat daar geen misverstand over bestaan.
Het is een beetje 'laten-we-de-oorlog-herdenken-seizoen' in Rosalies woonst. Eerst heb je natuurlijk de Dodenherdenking en Bevrijdingsdag. En dan ga je naar Memorial Day in Margraten, waarna je vervolgens je achter je computer nestelt om op internet te kijken naar de herdenking van D-Day. Ik weet niet wat het is, maar op de een of andere manier is die oorlog in mijn systeem gekomen. En in die van mijn zus.
Zo gingen wij een paar jaar geleden samen in de zomer naar de invasiestranden in Normandi?. Het was beestachtig weer en ik had daardoor echt een beestachtig slecht humeur. Kijk, naar de invasiestranden gaan, dat is al allemaal niet zo vrolijk. Als het dan ook nog met bakken uit de hemel komt, dan baal je daar dus echt stevig van. Ergens bij Gold, Sword of Juno Beach (dat weet ik niet meer precies) stapten mijn zus en ik uit de auto en liepen naar een Memorial Center. Daar zagen we een veteraan in een kilt. Vermoedelijk een Schot, dus.
'Dat is nou een held,' zei mijn zus zachtjes.
'Ja, dat vind ik nou ook,' was ik het met haar eens.
We liepen weer naar buiten en gingen naar het strand. Daar zagen we een bordje.
'Les sanglots longs des violins de l'automne blessent mon coeur d'une langueur monotone,' zei 't bordje.
Het was een versregel uit een gedicht van Verlaine, het signaal waarmee D-Day aangekondigd werd.
'Bah, wat naar,' zei ik.
'Wat staat daar dan?' wilde mijn zus weten.
'Dat kan ik niet precies vertalen,' zei ik, 'maar ik snap het wel helemaal. 't Is ??n grote triestigheid. Kijk naar die grijze troep boven die zee en wat je dan voelt, ook omdat je weet wat hier gebeurd is: nou, dat staat daar.'
En we zwegen en keken.
En voelden wat op 't bordje stond.
Naarmate de dag vorderde werd ik steeds depressiever. Tegen de tijd dat we aankwamen bij het Amerikaanse kerkhof bij Omaha Beach was ik chagerijniger dan ooit tevoren.
'Weet je wat?' zei ik tegen mijn zus, 'Ik blijf wel in de auto.'
'Watte?' zei mijn zus boos, 'Doe even normaal. Je gaat gewoon mee.'
'Nee, ik ben te chagerijnig,' beet ik haar toe.
Na een kleine tien minuten bekvechten verliet mijn zus de auto, pakte een paraplu en stampte boos door de regen op weg naar de kruisjes. Ik heb nog vaak gedacht aan hoe ze daar waarschijnlijk in d'r eentje een beetje heeft staan snotteren en het werkelijk toch echt te belachelijk vond dat ik niet even een groet wilde brengen aan de gesneuvelde soldaten. Omdat ik chagerijnig was. Mijn zus en ik kunnen heel erg zijn, hoor. Eigenlijk hebben we onszelf gewoon lekker lopen kwellen, die dag. Met onze bedevaart naar de invasiestranden.
Vandaag keek ik dus de herdenking van D-Day. Gelukkig was het weer beter vandaag. En ze waren er allemaal. Sarkozy-het-gekke-mannetje, Brown-het-vormeloze-mannetje en Obama-die-niet-echt-een-mannetje-is-maar-gewoon-Obama. Oh ja, en Sjarel met de flaporen, die was er ook. De mannetjes spraken mooie woorden en ik snoot herhaaldelijk mijn neus in een kanten zakdoekje. Ik dacht nog een beetje na over lange snikken van herfstviolen en dergelijke en realiseerde me dat sommige oorlogsverhalen opgeschreven moeten worden, zodat we ze nog eens kunnen lezen als we de behoefte voelen. Zoals het verhaal van mijn overgrootoma en de Duitser die haar man op kwam halen. Of het verhaal van G. die mijn oma en haar zus achter een muurtje of iets dergelijks trok, waarmee hij hun leven redde. Of de verhalen van G. zelf, die van Normandi? naar Duitsland rende. Of het verhaal van mijn oma die door het veld naar familie liep en daar op een Engels spionagevliegtuig stuitte. Of over de door mijnwerkers gebouwde schuilkelders. 'De beste van de hele stad,' zegt mijn oma altijd. Of het verhaal van soldaat Roman Kasprzyk, wiens graf mijn oma in Margraten geadopteerd heeft. Een verhaal dat ik vastbesloten ben te gaan reconstrueren.
Dus de komende tijd kunt u af en toe een oorlogsverhaal verwachten. Maar eerst moet ik mevrouw mijn grootmoeder nog uithoren over het verleden en wat heftig internetonderzoek doen en rapporten opvragen bij het Amerikaanse leger en zo. Dat wordt interessant, wat ik u brom. Maar eerst ga ik nog wat spelletjes op neopets spelen, hoor. Ik heb vandaag namelijk wel weer genoeg moeilijke gedachten gehad.
Het was eerste Paasdag. I., de vriendin van mijn zus, vierde haar verjaardag en in haar ouderlijk huis was het een gezellige boel.
Zo trof ik daar ook R., een van de beste vriendinnen van mijn zus.
'Heb je het al gehoord?' jubelde R., 'Andr? Rieu wil deze zomer op het Vrijthof gaan spelen met een aantal Limburgse blaasmuzikanten! En ik heb A. en mij opgegeven voor de audities!'
'Wahahahaha,' zei ik.
Want ja, dat is natuurlijk echt heel cool. Dat snapt u ook.
Oh, u snapt dat niet?
Laat u even nakijken dan.
Een plein vol deinende en chauvinistische Limburgers.
En dan helemaal vooraan een man met een fiool, raar haar en een ketting aan zijn jasje. Dat is toch echt wel zo ongeveer het mooiste wat je kan overkomen, hoor. Echt waar. Geloof me nou maar.
'A!' jubelde R. verder toen mijn zus de kamer betrad, 'Ik heb ons opgegeven voor de audities bij Rieu, weet je wel.'
Mijn zus werd een beetje wit om haar neusje. Niet vanwege d'r Andr?, hoor. Die staat bij ons thuis namelijk tussen het Maria- en het Gerardusbeeld. Van bordkarton. Altijd handig voor feesten en partijen, dan doet hij 't altijd goed voor het raam. Dat mensen dan denken dat Andr? Rieu op je feest speelt en zo. Lachen, hoor.
'Ja maar, ja maar,' piepte mijn kleine zusje, 'Dadelijk moet ik zo'n jurk aan.'
Ja, ach. Als je geen enkel probleem hebt in dit leven, kun je er natuurlijk altijd een cre?ren.
En toen ging mijn zus. Met een hoorn onder haar arm. Naar Maastricht. Naar Andr?'s studio.
En daar was ie dan. De man met het rare haar. Zonder fiool en zonder ketting aan zijn jasje.
Mijn zus speelde een beetje Respighi, vriendin R. speelde een beetje Respighi.
En zo nog een stuk of vijftig hoornisten.
Die thuis misschien ook wel een bordkartonnen Andr? Rieu hadden.
Of een luchtballon met z'n hoofd erop.
Of een door Andr? gesigneerd snowboard met op de onderkant zo'n verdomd aardig Sissipaleis.
Maar ja, mijn zus had natuurlijk de voorspraak van Maria en Gerardus. En daar zit 'm nou net het verschil, moet u weten.
'Ha!' zei Andr?, toen R. en mijn zus uitgespeeld waren, 'Dames, dat was bijzonder aardig. Jullie horen het nog wel.'
Misschien zei ie 't zelfs wel op z'n Mestreechs.
Maar dat weet ik niet, want ik was er niet bij.
Vervolgens belde mijn vader mij.
'Heb je het al gehoord?' zei hij opgewekt, 'Van Rieu?'
'Watte?' zei ik
'Hij vond het bijzonder aardig,' deelde mijn vader mee, 'A. hoort later deze week of ze erbij zit.'
'Oh geheid,' zei ik, 'Trust me. Echt weer wat voor A., tsssk.'
Waarop mijn vader een beetje monkelde van dit en van dat en van zus en van zo, maar even later liet hij zijn ware aard zien.
'Ja, en dus heb ik maar alvast kaarten besteld voor 14 juli,' merkte hij op, 'Dat je het even weet.'
Kijk, je zegt dat dan niet hardop.
Maar ik was echt wel pretty damn sure dat mijn zus met Andr? Rieu mee ging spelen. Kom nou, zeg. Een mens heeft weinig zekerheden in 't leven, maar die paar zekerheden die ie heeft, daar klampt ie zich dan ook aan vast.
Zo ook uw Rosalie.
'Heuj,' zei mijn zus zonet aan de telefoon.
'Enne?!' gilde ik hysterisch door de hoorn.
'Eh nou ja. Ik zit er dus bij. Op het podium,' klonk het nuchter aan de andere kant.
'Ja, dat zou toch ook wel te belachelijk zijn,' zei ik schamper, 'als jij niet op het podium zou zitten.'
Want ja. Zo gaat dat dan. Met mijn kleine zusje en muziekdingetjes.
Het was eigenlijk gewoon de natuurlijke gang van zaken, zeg maar.
|
|
