Gisteren had ik even het vioolconcert van Mendelssohn van youtube gesloopt voor op mijn iPod. Met Janine Jansen. Voor in de trein. Dan kan ik daar The Night of the Proms kijken, zeg maar. Ja luister eens, ik zit zo vaak in de trein dat ik van gekkigheid soms niet meer weet wat ik moet doen. Het liefst wil ik door de coup? huppelen en iets zingen van The Sound of Music, maar dan word ik vast in elkaar gemept door een fijne, tolerante medelander. Ik had dus bedacht dat als ik een beetje naar Fritsje staar terwijl Janine Jansen zich op briljante wijze van haar taak staat te kwijten dat de fijne, tolerante medelander daar dan niet zo'n last van heeft.
In Arnhem stapte een man in en die kwam naast mij zitten.
Nou ja, dat mag. Ik heb dat liever niet, maar het mag. Daar doe ik niet te flauw over, hoor.
De tas van de man ging open en er kwam zo'n netbookje uit. Zo'n ding waarvan ik soms ook wel es denk dat ik er ??n moet, want zo'n iPodscherm is klein, hoor. Maar goed, dat is dan best wel weer een stap. Want dan kan echt iedereen zien wat je zit te kijken op je netbookje.
Zo ik ook, vanochtend. Ik ben namelijk helemaal niet nieuwsgierig, ik wil alleen graag alles weten, zeg maar.
Dus deed ik alsof mijn interesse uitging naar Janine daar in de Royal Albert Hall maar vanuit mijn rechterooghoek koekeloerde ik naar het schermpje naast me.
Daar zag ik The Wrestler.
Ik knipperde even met mijn ogen en deed nog even een realitycheck.
Nee, het was echt The Wrestler.
Mickey Rourke vloog door het luchtruim, zeg maar.
En kedeng, daar belandde Mickey Rourke weer terug op Moeder Aarde.
Met z'n mooie blonde manen.
Ik wil hier even aan toevoegen dat het trouwens kwart over zeven was.
Dat is echt geen normale tijd voor rondvliegende Mickey Rourkes in mijn boekje, hoor.
En dus staarde ik nog wat naar Janine Jansen en haar vioolconcert.
En nog maar eens vanuit mijn ooghoeken naar Mickey Rourke.
En toch ook maar es naar de man die The Wrestler keek.
En toen concludeerde ik dat die man waarschijnlijk wel Mickey Rourke wilde zijn.
En ik Janine Jansen.
En weet u? Toen vond ik dat ik wel weer genoeg introspectie aan de dag gelegd had.
Het was namelijk potdomme pas tien voor half acht.
Nou, het spookt hier, hoor. Dank u voor al uw testen, mails en mondeling commentaar!
Wat zeg je daar, Rosalie?!
Mondeling commentaar?!
C'est quoi ?a?!
Ja nee, echt. Mondeling commentaar. Je zou bijna vergeten dat een echt mens deze lettertjes typt en dat een echt mens het leest en de andere echte mens erover aanspreekt. Revolutionair. Echt. U begrijpt dat mijn kinnenbak van schrik met 100 kilometer per uur op de grond donderde toen collega E. tijdens de lunch verslag uitbracht van zijn testactiviteiten op deze site. Misschien gaat dat nog wat worden in het komende decennium. Terug naar het ouderwetse gezicht-tot-gezicht gesprek. Lekker vintage, hoei! Dat je dan de ouderwetse 'Je ziet wel wat bleekjes, hoor. Voel je je wel goed?' bezigt en dat je dan aan het voorhoofd van de ander voelt. Ja nee. Echt. Dat kan dus, h?? Voelen aan iemands voorhoofd. Kijk wel even uit, doe dit alleen bij mensen die u al es eerder gezien heeft (zoals uw dagelijkse huisgenoten, bijvoorbeeld), want anders gaan ze misschien slaan.
Vanwaar deze cynisch ondertoon, Rosalie? Ik hoor het u wel denken, hoor. Nou, dat zal ik u es zeggen. Dat kwam zomaar opeens uit mijn toetsenbord, want het had verder geen reden, of zo. Het is niet alsof ik opeens helemaal tegen de wonderen van het internet ben. U moet namelijk niet denken dat ik deze stukjes volgens een vooropgezet proc?d? schrijf. Ik begin gewoon en dan komt er wat. Een zegen, zegt u? Neen, da's helegaar geen zegen. Nou ja, eigenlijk wel. Als je bijvoorbeeld onzin moet typen voor je studie, of zo. Fles wijn erin en lalala... Maar voor de rest is het helemaal geen zegen. Ik vraag mij namelijk af wat er zou gebeuren als er wel een vooropgezet plan zou zijn. Of er dan briljantie zou zijn. Of juist helemaal niet. En daarom probeer ik het maar niet uit. Stel je voor dat het briljant zou zijn, dan moet ik daar ook weer wat mee. En ik moet al zoveel van mezelf. Nee. Dat gaan we dus even niet doen.
Maar waarom dan dit stukje? Nou, gewoon. Omdat ik zin had in een allegaartje. En omdat ik u wilde bedanken voor uw testjes. En om u te vertellen dat ik even bij God niet weet wat ik met deze van alle kanten rammelende site aanmoet. Dat vergt een uitgebreide casestudie en ja... ik kom nou niet bepaald om in de vrije tijd, dus eh ja. En oh ja, omdat ik verder (ook al pretendeert de eerste alinea hier wellicht het tegendeel) alle vormen van digitaal leven omarm, wilde ik even mijn flickr promoten, want die heb ik nieuw leven ingeblazen. Ik heb namelijk een nieuw fototoestel. Nothing fancy, hoor. Gewoon. Zo'n goedkope Sony. Ik ga namelijk echt niet zo'n dure kopen. Dan loop ik weer allemaal risico's (zie hierboven). En dan denk ik dat ik daar wat mee moet. Of zo.
'Waarom zeg jij altijd 'ik moet dit, ik moet dat'. Je moet helemaal niks!' zei iemand laatst tegen mij.
'Ja hee,' zei ik.
'Uhm,' zei ik.
'Ja hoor es. Daar moet ik even over nadenken,' zei ik.
En ja, daar ga ik dan weer.
Met m'n heilige moeten.
Het is ook wat.
Hallo, even een curieuze vraag aan u allen, maar hee... kunt u hier nog reageren? Volgens mij is deze site namelijk zo kapot als een kapoentje en zo lek als een mandje. En waar het door komt? Ik heb werkelijk keine blasse Ahnung...
Probeert u het alstublieft even uit, wij zouden dat erg appreci?ren. Als u niks kan zeggen, dan kunt u ons mailen. Wel even de haakjes in het adres weghalen, dan h??
Virginie en ik danken u.
Hartelijk ook nog es.
Een update: Rosalie kan zelf ook niet meer reageren, tenminste niet op dit postje.
Dit is natuurlijk hartstikke vervelend, want Rosalie die bestaat bij de gratie van het reageren.
Potdomme.
Meer info volgt...
Nou, ik zie het wel weer. Het is maar goed dat ik mijn klassieke muziek gezever elders heb gezet. Tsjongejongejonge, u heeft er zin in, zeg.
Maar goed, omdat ik van u wel wat kan hebben ondertussen, heb ik weer iets leuks voor u opgeduikeld.
Ja. Leuk. Echt. Ouderwets bizar, mag ik zelfs wel zeggen.
Ik weet niet of u wel eens in Maastricht van het station naar de binnenstad loopt op zaterdag, maar dan heb je daar vlakbij het station altijd van die lekkere rotzooikraampjes. Waar je Mariabeelden en rozenkransen kan kopen. En mooie stichtelijke katholieke kinderboeken uit de jaren '50. En niet te vergeten de chauvinistische tegels en soepborden met daarop wonderschone afbeeldingen van Maastrichtse bezienswaardigheden. Kortom: helemaal prachtig, die rotzooikraampjes. Ik moet daar dan ook altijd even langs lopen. Ik ben namelijk al jaren op jacht naar het ultieme Mariabeeld en tja, wie weet wat je tegen het vege lijf loopt daar. En dan afdingen, he? Op een Mariabeeld. Niks is meer heilig, tegenwoordig.
Maar ik liep daar dus en mijn oog spiedde de kraampjes af. Al snel werd ik afgeleid door het kraampje met de oude kaarten. En tja, ik moet dan in die bak gaan graaien op zoek naar van die roze exemplaren, met van die jaren '20 vrouwen erop. Ik ben namelijk eigenlijk (naast een negentiende-eeuwer) een jaren '20 vrouw in disguise. En een jaren '30 tot en met jaren '50 vrouw ook nog es. Ja luister eens, ik heb nooit gezegd dat ik simpel in elkaar zit. Ik ben graag meerdere mensen in een, anders verveel ik me rot.
Maar goed, ik zat dus in die bak te graaien en koos vier kaarten uit. En hoera! Op ??n van de vier kaarten trof ik op de achterkant een apocalyptische mededeling aan. Ik houd namelijk nogal van apocalyptische mededelingen op oude kaarten. Zo vanuit de jaren '20 of '30 ofzo, hoppatee de 21ste eeuw in. Fijn is dat. En deze keer was de apocalyptische mededeling wel heel mooi. Volgens mij gaat hij namelijk over de stoelgang. Ja, ik bedoel maar. Bekijk dat eens, met die drukkerij en die pil. Wat zou dat anders zijn? Ja ja, een dada?st, zegt u? Huhuh. Vast. Kom nou, zeg. U gelooft het zelf ook?
Een ander fraai aspect aan deze kaart is trouwens dat ie aantoont dat kinderen slesj jongvolwassenen vroeger ook al geen twee woorden fatsoenlijk achter elkaar konden zetten. En niet zo'n beetje, ook niet. Miljaar.
Zonet staarden Amiek en ik vol ongeloof naar een poster in de hal van de Lindenberg in Nijmegen.
'Wat een ontzettend slechte poster,' zeiden wij hoofdschuddend.
Want het was ook echt een heule slechte poster. Die poster had namelijk de nogal pretentieuze gedachte om klassieke muziek in z'n algemeenheid te promoten. Nou kan ik een hele boom opzetten over in hoeverre het mogelijk is om klassieke muziek ?berhaupt te promoten. Ik vraag mij dat namelijk al heel lang af. Waarom er zoveel mensen zijn die zeggen: 'Huu. Klassieke muziek. Baaah. Jakkie. Rot op!', terwijl ik klassieke muziek dus echt helemaal tof vind.
Maar ja, dat reikt te ver, zo'n boom.
U gaat dat namelijk niet lezen.
Neen.
Geloof me.
U gaat dat echt niet lezen.
Ik ken mijn doelgroep, namelijk.
Echt.
Maar goed, behalve dat de poster niet zo mooi ontworpen was, droeg de poster nog een ander schrijnend aspect in zich.
Er werd namelijk een concert aangekondigd van een jonge, Russische pianist en in plaats van dat ze nou es gingen zeggen wat die pianist zou gaan spelen (ja hee, ik wil dat dan weten, ik baseer daar namelijk op of ik eventueel ga luisteren of niet...) gingen ze vertellen wat zijn hobbies waren.
En nu komt het, h?. Ga er even goed voor zitten.
Zijn hobbies waren:
Uitgaan. En iets met dance.
Maar dat laatste snapte ik niet helemaal.
Daar moet je streetwise voor zijn en ja... ha ha. Streetwise. Rosalie. Ja. Ahem.
Ik was dus helemaal in de war.
Ze dachten vast: laten we klassiek hip maken, laten we z'n hobbies erbij zetten.
Vervolgens gaan ze dan iets noemen wat ik niet snap. Ik ben nu eenmaal negentiende-eeuws tot op het bot, kan ik het helpen.
Nou ben ik an sich niet tegen het pretentieus promoten van klassieke muziek. En daarom maakte ik stomtoevallig afgelopen week deze pagina aan waarop ik wat leuke filmpies van klassieke muziek ga verzamelen. Met een persoonlijke story erbij.
Niks intellectueels, hoor. Ik vind klassieke muziek namelijk helegaar niet intellectueel.
Maar goed, zo'n pagina leek me wel lachen.
Als een soort van webproject #676.
Maar als dat te hip is, dan hoor ik het graag.
Want dat moeten we niet hebben.
Een Rosalie die streetwise is.
Neen.
Ik moet mezelf wel nog aan kunnen kijken in de badkamerspiegel, h??
Terwijl ik zorgvuldig mijn gesteven kanten boordje in model breng.
En Virginie een voet in mijn rug plaatst om mijn corset aan te trekken.
Hmpf.
Luister, luister allemaal. Het is weer tijd voor een prinsjesdagverhaal!
(Zie hier de edities van 2007 en 2008).
Proloog
Vanmiddag zat ik aan de lunch met mijn mannelijke collega's.
Dat gebeurt de laatste tijd steeds vaker. Waar die vrouwen dan allemaal zijn, ik heb geen idee.
Nou ja, ik heb wel een idee. Die zijn allemaal wandelen in het parkje aan de overkant van de straat.
Maar hee, ik niet. Ik houd de schijn niet op, hoor.
Ik houd me strikt aan mijn frikandel tijdens de lunch.
Of gehaktstaaf.
Of whatever. Als het maar vies en vettig is, dan ben ik blij.
Vandaag was het bijvoorbeeld een knakworst, ja ja.
Maar goed, ik begin af te dwalen.
Mijn collega's en ik raakten in gesprek over het koningshuis, want ja hee... prinsjesdag, h??
Blijkbaar spuide ik op een gegeven moment een nogal aperte mening over de Oranjes, want collega B. wilde ik weten of ik dan republikein was.
'Ja,' zei ik, 'Als ik er heel goed over nadenk, dan kan ik alleen nog maar tot de conclusie komen dat ik republikein ben.'
Waarop collega E. bijna van zijn stoel viel.
Ja hee. Hallo. Ik. Republikein. Ik. Die rare met die Wax en Maxvlag in de kamer.
Ik, die op internet allerlei royaltiemeuk bespreekt met gelijkgezinden.
Stelt u zich dat eens voor.
Ik snap dat een mens daar van schrikt, zo tijdens de lunch.
Maar goed. Hoe werd ik republikein? Nou, dat zal ik u eens vertellen. Ik ben namelijk geen fan van de man die erg van operettepakjes houdt, dat steek ik niet onder stoelen of banken. Ik vind de man die erg van operettepakjes houdt namelijk niet zo intelligent. En kijk, ik heb geprobeerd mij daaroverheen te zetten (zo van: 'iedereen verdient gelijke kansen' en 'het zal best 'ne goeie jong zijn' etc.), maar op gegeven moment is het toch echt klaar, hoor. Kom nou. Ik ben gekke Henkie niet. Er zitten grenzen aan wat je als belastingbetaler moet en kan pikken. Godmiljaar.
Hoofdverhaal
'Ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet!' stampvoette de man die erg van operettepakjes houdt.
'Kom nou, Alexander,' zei de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen, terwijl ze aan haar roze jurk sjorde, 'Jij moet je toch iens over dat heenzetten, hoor. Jij kan niet altijd die fotografen ontlopen.'
'Ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet!' gilde de man die erg van operettepakjes houdt.
Geloof me, hij begon nog net niet met zijn hoofd tegen de muur te bonken.
'Luister nou,' verzuchtte de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen, 'Fotografen zijn nou eenmaal een nadeel van onze baan. Wij hebben ook viel voordelen, weet je. Wij betalen bijvoorbeeld geen belastieng.'
'Belastieng?' schreeuwde de man, 'Wat is dat nou weer? Je praat in raadselen!'
'Kiek, dat bedoel iek,' de vrouw schudde haar hoofd, 'Jij weet niet eens wat dat is. Dat ies goed, weet je. Dat moeten wij zo zien te houden!'
De man die erg van operettepakjes houdt, zond zijn vrouw een vernietigende blik.
'En toch ga ik niet mee, vandaag,' mokte hij.
'Alexander!' klonk het plotseling ijzig achter hem, 'Ga naar buiten en stap in het koetsje, for crying out loud!'
U begrijpt, de vrouw met de tent en de UFO had gesproken.
En die is de baas.
Mokkend stapte de man die erg van operettepakjes houdt in het koetsje.
'Ik zie een fotgraaf,' siste hij, 'Dood aan de fotograaf!'
De vrouw met de tent en de UFO en de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen wisselende een betekenisvolle blik.
Zo eentje van: 'Heb je hem weer. Met z'n stokpaard. Negeren die hap!'
U kent die blikken wel.
Ik bedoel, zelfs ik ken ze. En ik heb niet eens een man. Of iets wat daarop lijkt. Dus.
Maar goed, de man die erg van operettepakjes houdt, besloot om zich koest te houden in het koetsje.
Glimlachend zwaaide hij naar de blije mensen langs de kant.
Dat het daarbij leek alsof hij soms ook naar die vermaledijde fotografen zwaaide, dat nam ie dan maar op de koop toe.
Hij was namelijk een man met een plan.
En dat was maar goed ook, dat ie een man met een plan was.
Want anders was ie een man met een... ja... met wat eigenlijk?
Bij de Ridderzaal ontmoetten de twee vrouwen en de man onder andere de vrouw die denkt dat het carnaval is en haar man.
'Miljaar,' zei de vrouw met de tent en de UFO tegen haar schoondochter, 'Wat zie jij er normaal uit, zeg.'
'Ja, de prijs voor de mooiste dooie veugel op 't keuninklijke heufd gaat dit jaar naar jou,' bitste de vrouw die denkt dat het carnaval is.
Echt ongelijk kan ik haar op dit punt niet geven, eigenlijk.
Maar goed, de gezelligste familie van Nederland betrad de Ridderzaal en na wat trompetjes en de hele tralalalala begon de vrouw met de tent en de UFO haar verhaal voor te lezen. Daarbij was ze zo druk met kijken alsof ze het leed van het hele land op haar schouders mee moest torsen, dat ze niet zag dat haar oudste zoon uit de binnenzak van zijn operettejasje een katapult en een zak met steentjes haalde.
De overige familieleden draaiden wat met hun ogen en de vrouw die blij is dat de mensen haar fysio betalen stootte haar man nogal hardhandig aan.
'Belastieng!' siste ze, 'Alexander, denk aan die belastieng!'
'Bulls eye!' brulde de man die erg van operettepakjes houdt, toen hij een fotograaf vol tussen de ogen trof met een uiterst spits steentje.
Waarna hij over de grond rolde van pure vreugd.
Een kinderhand is snel gevuld, zo blijkt maar weer.
Epiloog
U denkt nu vast: nou, dat heb ik niet zien gebeuren, toen ik vanmiddag zat te kijken. Nou, ik wel, hoor. Die RVD die kan echt niets voor mij verborgen houden, ik ken ze ondertussen wel, mijn royalties en hun fijne gewoontes. Tuig van de richel, echt waar.
En daarom ben ik dus republikein, h??
Vanwege die censuur en zo.
Ik moet dat niet.
Nou ja, diep van binnen moet ik dat niet, h??
Want ondiep van buiten vind ik het natuurlijk allemaal nog steeds machtig interessant.
't Is als met die frikandel tijdens de lunch.
Je weet dat je 'm niet moet eten, maar je doet het toch.
Niet zo lang geleden, kwam mevrouw mijn moeder terug van het boodschappen doen en sprak daarbij de woorden: 'Ik heb voor jou ook een zak pasta meegenomen.' Niet veel later stond ik dan ook met een zak pasta in mijn handen, gebiologeerd te kijken naar de vorm. U moet namelijk weten dat ik dol ben op pasta en toch al een heel stel vormen in mijn leven heb gezien, maar deze was nieuw voor mij. Niet dat dat op zich zo bijzonder is. Er zijn honderden, misschien wel duizenden pasta-vormen op de wereld, dus er is nog genoeg te ontdekken op pastagebied. Maar het zorgde er wel voor, dat ik me af begon te vragen hoe ze aan al die vormen zijn gekomen? En zeker de vormen die nu nog nieuw ontwikkeld worden...
Zit er ergens in een klein kamertje achterin de pastafabriek een oud mannetje of vrouwtje gebogen over een tekentafel met een klein lichtje en een bijna opgeslepen potlood? Of juist met een gote homp pastadeeg, zodat er experimenteel gekleid kan worden? Misschien zelfs met een pot saus erbij, zodat direct de saus-opnemende kwaliteiten van een nieuwe vorm onderzocht kunnen worden. Binnen handbereik ligt natuurlijk ook Pasta van A-Z, het ultieme naslagwerk voor de pastamaker, want ja, een 'nieuwe' vorm zou zomaar al door iemand anders ook een keer bedacht kunnen zijn en dat moet natuurlijk even uitgeplozen worden...
En zou de pastabedenker werken met deadlines en targets? Loopt de baas het kamertje binnen en zegt: 'Ik moet twee nieuwe pastavormen hebben voor het einde van de maand!' Of wordt er juist gewerkt met bonussen; een maandsalaris per nieuwe, succesvol op de markt gebrachte vorm? Of zou het oude vrouwtje in het kleine kamertje eigenlijk de moeder van de pastafabriek-eigenaar zijn en met iedere nieuwe vorm de reis naar het bejaardentehuis verschuiven? Of zit ze juist opgesloten in dat kamertje, totdat ze nog een nieuwe vorm bedacht heeft en dan eindelijk weer eens naar buiten mag?
Tja, dat vraag ik mij dus allemaal af, bij zo'n pak onbekende pasta...
Even over vroegah, h??
Toen had je Tik Tak.
En Tik Tak dat was met schaapjes en met hondjes.
In 't begin van zulk een fijne, spannende en geestprikkelende aflevering.
(Quote huisgenoot B. bij het zien van Tik Tak: Dit is wel erg 'Knoop in je zakdoek', hoor.)
(Ik zou dan kunnen zeggen: Ja hee, 't is voor Belgen! Maar zo ben ik niet. Komaan. Neen. Dat zou ik nooit zeggen).
Maar goed, ik wist altijd feilloos of er bij de begintune als laatste een schaapje of een hondje kwam.
'Hondje!' zei ik dan.
En dan kwam er een hondje.
'Schaapje!' brulde ik.
En u raadt het nooit: dan kwam er een schaapje.
'Ik snap dat niet,' jammerde mijn moeder dan, 'Waar ziet ze dat aan?'
Nou, dat mag u mij vertellen.
Want I've totally lost it, snotverdulleme.
Nu zeg ik 'Hondje' en dan komt er een schaapje en vice versa.
Ik ben er helemaal beroerd van, echt waar.
Dus ik stel voor.
Dat we even een autistisch experiment gaan doen.
We gaan namelijk als volslagen debielen zitten staren naar twee fijne afleveringen van Tik Tak.
Ik heb ze naast elkaar gezet, zodat we een synchroontje kunnen doen.
Vroeger had je daar dus twee tv's voor nodig, voor zo'n experiment.
Conclusie: youtube is goehoed.
Althans voor de enigszins autistische zielen van deze planeet, zoals Rosalie.
Ik wil trouwens ook zo'n vrolijk jaren '80 kind. Waar kun je die kopen?
Daar istie dan hoor, met enige trots presenteer ik u hier de eerste eigenste kookvideo van Virginie:
Als u enige technische mankementen in het filmpje ziet, dan geef ik daar natuurlijk Windows Movie Maker de schuld van (en niet mijn onervarendheid met het programma, kom nou zeg!). Mocht u echter op kookgebied nog vragen hebben of dingen missen, laat het me vooral weten! Dat is alleen maar leuk voor het interactieve deel, en dit is voor mij ook nog nieuw, dus volgende video's kunnen alleen maar beter worden, nietwaar?
Vertraging omdat deze taart eigenlijk nog bij mijn 'Taarten uit Spanje'-reeks hoort. Maar het leuke bij deze taart was, dat ik ook een fotootje had van een gesneden stukje taart... Van het stukje dat ik heerlijk zelf heb opgepeuzeld. Maar die foto, die had ik met mijn telefoon genomen. En het kabeltje om de telefoon op de computer aan te sluiten, lag natuurlijk in Nederland. Op zich geen probleem, dacht ik eerst. Ik bluetooth de foto wel naar mijn computer. Jaja, de techniek staat voor niks. Maar dan ook letterlijk, want het lukte dus niet. Oh, een file van mijn computer naar de telefoon sturen was geen enkel probleem, maar andersom wilde hij het maar niet doen... Dus nu ik (al lang, ik geef het toe) weer herenigd ben met het kabeltje, volgt alsnog een taart uit Spanje.
Een taart als deze wilde ik al heel lang maken, maar ja, hij werd maar niet besteld... Dus toen ik bij een etentje met vrienden gevraagd werd om voor het dessert te zorgen (vreemd genoeg gebeurt dat best vaak, ik heb geen idee waarom... ), greep ik natuurlijk direct mijn kans. En tjonge jonge, wat vind ik het zelf mooi. Het liefste had ik er een taart van drie verdiepingen van gemaakt, dan was het thema denk ik echt tot zijn recht gekomen. Maar dat wordt mogelijk dus wachten tot ik ooit zelf trouw...
En hier dan de foto waar het allemaal om draaide:
Een foto waarop u ook eens de binnenkant kunt zien; die heerlijke smeuige lagen chocoladecake, gevuld met een zachte caramelmousse.... Ja, zo lust ik er nog wel een...
8 kilo schoon aan de haak, zoveel taart staat er nu in mijn bijkeuken. Of nou ja, het staat in de extra slaapkamer die ik omgetoverd heb tot bijkeuken. Eigenlijk noemde ik het eerst de bakkamer, maar dat lijkt teveel op badkamer in een gesprek. En tja, wie heeft er nu 8 kilo taart in zijn badkamer staan? Dus heb ik hem maar even omgedoopt tot bijkeuken en dan is het helemaal niet zo raar om er 8 kilo taart te hebben staan. Tenminste, ik vind van niet.
Die 8 kilo taart, is voor een bruidstaart. Een hele coole bruidstaart. Ik maak hem, dus dat is logisch Nee nee, zo erg is het nog niet met me gesteld hoor. Het wordt zo'n coole bruidstaart, omdat hij een thema heeft. Ja ja, een heusch thema. Misschien heeft u vroeger als jonge jongen of frisse meid wel eens het bordspelletje 'Levensweg' gespeeld? Misschien ook niet hoor. Net als ik. Ik kende het spelletje niet eens, totdat het het thema werd voor deze bruidstaart. Gelukkig kon ik een exemplaar lenen, andes was het nog een lastige opgave geweest. Hoe dan ook, dit bordspel heeft echt fantastische dingen die je allemaal kunt verwerken in een taart. En dat is dus precies wat ik nu aan het doen ben. Huisjes bouwen, bruggetje bouwen, wegen aanleggen, boompjes planten, riviertje laten stromen....eigenlijk is het net alsof ik SimCity aan het spelen ben...
Maar de 'crowing glory' is toch wel wat er bovenop de taart komt te staan. Geen traditioneel bruidspaartje natuurlijk. Zelfs geen modern bruidspaartje. Pff nee zeg, als je kiest voor een Levensweg-taart, dan wil je wel wat anders dan een mannetje en vrouwtje die je van de bovenkant van je taart toelachen. Dus heb ik een bewegende taarttopper. Ohja, u leest het goed; bewegend! Diegenen onder u die het spelletje wel kennen, herinneren zich misschien dat er niet werd gegooid met dobbelstenen, maar dat je aan een soort liggend rad van fortuin moest draaien... U voelt hem denk ik wel al; mijn taart krijgt bovenop een werkend replica van suiker. En dat vind ik persoonlijk best cool.
Een foto? Nee, die kan ik u nog niet geven. Niet alleen omdat de bruid en bruidegom de taart nog niet gezien hebben, maar ook omdat de taart nu nog een blank canvas is. Ik besloot alleen maar ineens in een opwelling dat canvasje eens op de weegschaal te zetten en voila, 8 kilogram was de uitkomst. En die kennis besloot ik hier even met u te delen. Weet u dat ook weer...
Hi! This website runs on PivotX, the coolest free and open tool to power your blog and website. To change this text, edit 'About PivotX', under 'Pages' in the PivotX backend.
