Pokkenhumeur
Gisteren, h?? Kon ik wel iemand vermoorden, werkelijk. Ik had zo'n enorm pokkenhumeur, ik herkende mezelf amper. Waar het vandaan kwam, mag Joost weten. Ik heb namelijk zelden een slecht humeur. Ik ben zo'n vervelend mens dat altijd voor de positieve insteek probeert te gaan. Niet te moeilijk, want ik ben gewoon een beetje gek en als je een beetje gek bent, dan til je doorgaans niet zo zwaar aan het leven. Maar nu niet. Ik was er gewoon helemaal klaar mee. Met die peststudie, dat rotwerk en allerlei vervelende mensen op deze aardkloot. Maar niet met Virginie, hoor. Neuh, maakt u zich geen zorgen. Als Virginie en ik klaar met elkaar zijn, dan is het tijd voor de Apocalyps, of iets anders engs. Dan is d'r namelijk helegaar niks meer. Stelt u zich eens voor. Een leven zonder Nuit Blanche. Zonder taarten. Zonder rare opera's. Kortom: zonder alles wat het leven zinvol maakt. Af-grij-se-lijk.Maar goed, ik dwaal af. Tot zover deze slijmerige ode aan Virginie. Ik had dus een pokkenhumeur. Ik had zin om iemand uit te schelden. Maar ja, wie dan? Kijk, ik ben nogal zachtzinnig van aard, dus mensen uitschelden dat doe ik eigenlijk nooit. Dus tja, ondanks dat het pokkenhumeur zo enorm was, vond ik de stap tot het werkelijk uitschelden van een levend wezen toch iets te groot.
Dus besloot ik om met iets te gaan gooien. Wat ik vervolgens ook niet deed, want ik heb nou net zo'n leuk serviesje. Rood met witte polkadotjes. En daar ga je dan niet mee gooien. Nee. Pertinent niet. Wedgwood, ? la. Royal Doulton, ? la. Maar een leuk serviesje, rood met witte polkadotjes? Neen, lieve lezer... knoopt het allen goed in uw oren: daar smijt men niet mee, nee.
Dus zuchtte ik maar eens diep en stamelde verbolgen: 'Potjandosie, wat heb ik een pokkenhumeur! Kleretakke enzovoort. U kent het wel. Beetje schelden hier, beetje schelden daar. Maar niet te veel, je wilt nou ook weer niet dat de mensheid denkt dat je Gilles-de-la-Tourette hebt.
En vanmorgen, h?? Toen brak opeens de zon door. Toen realiseerde ik het me met een klap: over twee weken is het wel zo ongeveer Carnaval. Tsjingtralalaboem. En weet u, dat hangt dan opeens in de lucht. Zelfs boven de grote rivieren. U voelt dat niet, nee. Dat weet ik ondertussen wel. Maar ik, h?? Ik voel dat wel. En overal.
Ik greep dan ook mijn telefoon.
'Zus! Mam!' siste ik door de hoorn, 'Het is godjandosie bijna Carnaval!'
'Ja, fijn h??' zeiden mijn lieve familieleden.
'Vanaovend LVK kieke, alaaaaaf!,' zei de twitter van Octavie.
'Potdomme,' dacht ik, 'Het is weer zover en godjandosie, we zijn er allemaal nog. Soms lijkt alles zo onoverkomelijk, maar godjandosie... we zijn er allemaal nog. Een jaar verder, nog niks wijzer, maar godzijdank: we zijn er allemaal nog.'
En dat gaan we vieren, mensen.
Flink.
zestien reacties
Ja, ik heb het dus niet gezien, h?? Geen L1 in dit loak, manne. Maar, mam heeft het opgenomen en raad es waar ik dadelijk heen ga! 
Ik mail je nog even over de Sjtasiefestasie. Volgende probleem: wat trek ik aan?
Tsjingele-tsjingele-tsjingele-boem!
Het wordt weer mooi dit jaar 
En hellup mich der aan dinke det ik dit joa ok wer unne zak nonnevotten mei nao hoes neem. Alaaf!
En wie wonnen d’r? Die Toddezek:( Ik was voor W-dreej of die luuj van Mofert. Hm. Maaaar, hoe dan ook alaaf! En sjtadefestasie samen hè!