Dus jawel, ik ben ineens Koos Werkeloos. De woorden 'crisis' en 'inkrimpingsreorganisatie' zijn gevallen, gevolgd door de gevleugelde woorden 'uw arbeidsplaats is daarbij helaas komen te vervallen'. En eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat mijn eerste gedachte daarbij was: "Goh, toch interessant hoe ze dit hele gesprek zo hebben opgebouwd dat het woord 'ontslag' niet daadwerkelijk in de mond wordt genomen". Tja, je hebt een interesse in taal of niet...
Maar goed, ik neem aan dat u wel begrijpt dat mijn eerste prioriteit niet het schrijven van een logje was. Dat kom later wel. Er valt namelijk nog een mooie klucht te schrijven over dit ontslag. Ooit. Wanneer alles echt is bezonken en ik al lang weer vrolijk op een nieuwe plaats zit. Hoewel er niet eens zoveel meer hoeft te bezinken. Ik vind het eigenlijk een beetje verbazigwekkend hoe snel ik dit hoofdstuk in mijn hoofd en hart af kon sluiten, terwijl ik toch 7 jaar me heb ingezet voor dit bedrijf. Een bepaalde gang van zaken, kan daar veel aan bijdragen, dat is me wel duidelijk geworden. Het afscheid nemen van de collega's is minder makkelijk, zeker als ze bij je vertrek ineens allemaal in je kamer staan met leuke cadeautjes zoals een taartdoos en bakvormpjes... (tja, ik weet niet wat ze meer gaan missen, mij of mijn baksels
). Gelukkig komt er over een maand of twee nog een afscheidsetentje en heb ik dus nog wel even om me voor te bereiden op het echte afscheid. Tot die tijd ga ik dus maar eens flink solliciteren. En, nu ik ineens de tijd heb, ook maar even uitwaaien in Spanje. Of uitzweten, het is immers wel augustus...