Kende u die ene van dat meiske dat ontslagen werd? Nou, die ging dus niet. Niet omdat ze zichzelf vastketende op haar werkplek hoor. Nee, al dat gerammel, daar heeft ze het niet zo op. Ook niet door in de auto op de parkeerplaats te gaan bivakkeren. Dat is haar dan weer veel te koud. Nee, eigenlijk was ze zelfs al gegaan...
Maar ja...
Toen stortte het bedrijf natuurlijk in.
Want ja, dat gebeurt er he, als Virginie er niet meer is.
Huilende ex-collega's die geen werk meer gedaan krijgen, overmand als ze zijn door verdriet...
Boze klanten, die eisen dat ik ze help, of ze gaan naar de concurrent...
En een management dat dus met de handen in het haar zit en me 's ochtends vroeg smekend opbelt; of ik alsjeblieft terug wil komen en het bedrijf wil redden van de ondergang. Alles hadden ze ervoor over; promoties, bonussen, een auto van de zaak, onkostenvergoedingen, wat ik maar wilde.
Het bleef even stil aan mijn kant van de lijn, u snapt, het overviel me natuurlijk een beetje. Zo'n aanbod krijg ik niet elke dag al voor het ontbijt. Maar ik ben heus de flauwste niet. Als ik ze kan redden van de ondergang, wie ben ik dan om niet eens over mijn humaan hart te strijken en ze uit de brand te helpen?
Dus hier zit ik nu. Bij mijn oude baas. In mijn spiksplinternieuwe kantoortje. Met een auto van de zaak. Plus een onkostenrekening. En natuurlijk het vooruitzicht op een riante eindejaarsbonus...
Of nou.
Zo ongeveer dan.
Misschien geen helemaal spiksplinternieuw kantoortje.
En misschien ben ik hier vanochtend ook nog gewoon in mijn oude trouwe wagentje naartoe gereden.
En kan ik ook niet daadwerkelijk ergens terecht met mijn bonnetjes.
En hoef ik ook niet te rekenen op een bonus van enkele miljoenen.
Misschien hing het management ook niet in echt tranen aan de telefoon, noch stond het bedrijf op instorten bij mijn vertrek.
Maar feit is wel dat ze belden, dat ze me nodig hadden en dat ik nu, in ieder geval de komende paar maanden, weer gewoon bij mijn oude baas zit...
De flauwste niet
15 Oktober '09 - 11:46
Reacties:
Weet je, ik zeg gewoon helemaal niks. Maar het verbaast me echt geen ene drol. 
Wat vind je er zelf van? Het kan natuurlijk goed zijn, als je verplicht weg moest wegens tegenvallende resultaten en ‘last-in-first-out’-principes (ai, ik haat management-taal), maar was je zelf weggegaan of moest je weg?
Ennieweej, gefeliciteerd met je baan! Veel werkplezier! :)
Ha! Je bent gewoon onmisbaar. Ach, zo lang je maar tijd voor ons hebt. 
Ah Cyriel, geen zorgen, dat komt helemaal voor de bakker (pun not intended).
Anna: Ik kan niet eens beginnen uit te leggen hoe gecompliceerd de situatie werd, dan is dit boxje al lang ontploft. Maar voor nu, zit ik daar weer geheel tevreden, merci!
Wel vleiend…
Tevreden over terugkomen… daar moet inderdaad een verhaal achter zitten dat langer is dan dit commentboxje.
Merkwaaaardige situatie!