Aanmodderen
Weet u? Het meest interessante aan mijn leven is nog wel hoe anderen er soms op reageren.Dan denk ik: 'Nou nou, past het weer es niet in je straatje?'
Want dan komt er weer een of andere ontactische opmerking mijn richting op.
Iets over relaties.
Of lange studies.
En de laatste tijd soms zelf over kinderen.
Hahaha.
Dat laatste vind ik nog wel het mooiste van alles.
Alsof het nog niet bizar genoeg is dat ik volgende maand 30 word.
Mensen, ik geloof zelf nog in troetelberen, ja.
Doe even normaal, zeg.
Maar goed, ontactische opmerkingen, dus.
Ik glimlach dan lief en beschaafd, uit een olijk 'tja ach...' en dan vermoord ik de persoon in kwestie in gedachten met een kettingzaag.
Dat geeft mij dan echt heul veel voldoening.
Maar soms dan bits ik even wat terug, h??
'Doe es rustig!' zegt degene die tegenover mij zit dan verschrikt.
Ja nou. Ik weet best dat ik doodeng ben als ik kwaad word en dat mensen dan schrikken. Vooral omdat ik eigenlijk nooit echt kwaad word. Dan komt het alleen maar extra hard aan, vermoed ik.
Maar ja. Tegen mij mag iedereen altijd alles zeggen. En dan moet ik glimlachen, 'tja-achen' en iemand in gedachten met een kettingzaag vermoorden. En als ik dat niet doe, dan moet ik rustig doen.
Het is een hard leven.
Gelukkig ken ik wel meer rare mensen. Die ook niet zo van de gebaande paden zijn. Met wie ik dan in de kroeg kan gaan zitten en met wie ik scenario's uit kan wisselen over wat je allemaal in gedachten met iemand kan doen terwijl je 'tja ach' zegt.
'Maar maar maar... die mensen bedoelen het allemaal hartstikke lief!' zegt u nu verontwaardigd.
Nou, sorry hoor. Maar hartstikke lief, mijn hol.
Prima dat je niet zo bent als ik.
En misschien verbaas je je er wel over.
Maar da's rijkdom. En niet iets om mij steeds weer opnieuw over door te zagen.
Want ik ga me toch niet aanpassen.
Nee, echt niet.
I'm so beyond aanpassen.
Nee, laat mij maar lekker aanmodderen.
Ik ben namelijk op mijn best als ik aanmodder.
Als ik een logje zit te schrijven tussen mijn eigen rotzooi, bijvoorbeeld.
Of als ik 's nachts als een idioot aan een werkstuk zit te typen, omdat ik overdag leuke dingen wilde doen.
Of als ik binnen een week het halve land doorkruis voor werk en andere dingen en dan zaterdag half dood neerval.
Of als ik in een raar pakje door Sittard stuiter, ergens in februari.
Of als ik bij het raam zit te wachten tot de troetelberen komen.
Ja, dat ben ik.
En een lol dat ik dan heb.
Woehoe!
dertien reacties
Oh, oh, oh, ik zie de meest fantastische taart voor me voor je 30ste: met troetelbeertjes er op! Dat moet toch kunnen, Virginie? Toch?
Of als je iemand belt in het Pandadrome of door willekeurige welke andere attractie in de Efteling huppelt, vieze alternatieven bedenkt voor de sprookjes uit het sprookjesbos… ik zeg… de Winterefteling komt eraan…
In Jordanie kon je op zo’n vraag waarom je op je 26e nog niet getrouwd was of kinderen maar in plaats daarvan met een zware rugzak de wereld zonodig moest bereizen had gewoon antwoorden ‘Insh allah’ (als God het wil) en daarmee alle verantwoordelijkheid afschuiven op een hogere macht. Jammer genoeg werkt dat niet in deze seculiere maatschappij.
Ik snap nooit wat dan die hokjes zijn en waarom die er zijn. Ik bedoel: wat andere mensen denken dat moet. Ik vond 1 kind altijd prima. Maar daarin was ik wel de enige. Miljaar, hoe vaak ik me niet heb moeten verantwoorden. En nu weer: hehe, eindelijk een broertje/zusje voor Dochter, zeggen de mensen. Hoezo?
Oc: Jij mag ook met mij in de kroeg zitten, maar dat wist je denk ik al. 
Ik snap daar ook echt helemaal niks van. Ik zal je nog wel eens wat vertellen over wat sommige mensen tegen me zeggen, maar dat ga ik hier niet neerzetten. Je slaat er echt stij/eil (?!) van achterover.
Mag ik dit stuk even copy-pasten en op mijn log zetten?
Ik ben het hier heul erg mee eens namelijk. :)